12.470 pagina's en een gratis boek te winnen!

 Waarom is het toch zo stil de laatste tijd op deze blog?

Het ontbreekt mij de laatste tijd aan inspiratie, dat is een feit. Maar verder heb ik het hartstikke druk, bij voorbeeld met lezen. Ik probeer de laatste tijd bij te houden welke boeken ik gelezen heb en kan vandaag dit lijstje presenteren. Onderstaande 58 boeken heb ik tot nu toe gelezen in 2009. (Niet alle gelezen boeken zijn genoteerd en non-fictie boeken die ik gedeeltelijk gelezen heb zijn ook niet opgenomen. De volgorde in de lijst is min of meer willekeurig)

The Cruise of the Snark	Jack London	340
Ik Herinner Mij	Emile Brugman (Editor)/Martin Ros (Editor)	216
Darwin En De Beagle	Alan Moorehead	279
Dagboek Van Een Provinciaal	Gerrit Jan Zwier	278
Al Dwalend	Gerrit Jan Zwier	239
Het Leukste Jaar Uit De Geschiedenis Van De Mensheid	Ronald Giphart	328
Het Eiland Der Kleurenblinden	Oliver Sacks	357
Zo Is Het Genoeg	Onno Blom	112
Geheim Dagboek [11] 1975-1976	Hans Warren	202
Geheim Dagboek [12] 1977-1978	Hans Warren	193
Mannen Die Vrouwen Haten	Stieg Larsson	560
De Vrouw Die Met Vuur Speelde	Stieg Larsson	568
Gerechtigheid	Stieg Larsson	651
De Man Die Vrouwen Verzamelde	Joop Van Den Berg	128
Vakantiegeld	Suzanne Vermeer	63
Begeerte Heeft Ons Aangeraakt	Bert Natter	271
Op Slot	Bernlef	185
Dump	Charles Den Tex	286
Loverboy	René Appel	297
Paul Léautaud In Parijs	Mels De Jong/Martin Ros (Foreword)	196
Particulier Dagboek 1917-1924	Paul Léautaud	257
Paul Léautaud 1872-1956	Mels De Jong (Editor)/Martin Ros (Editor)	178
Cooper Creek	Alan Moorehead	215
Falkland People	Angela Wigglesworth	136
J. Kessels: The Novel	P.F. Thomése	220
Lolliepop	Marion Pauw	63
Martin Ros Vijftig Jaar Op Wacht: Schetsen Over Een Boekenfanaat	Perry Pierik (Editor)	146
Mijn Vader, de Familie En Ik	Judith Koelemeijer	63
Het Roer Kan Nog Zesmaal Om	Maarten 't Hart	246
Grieken Komen Van Venus, Romeinen Van Mars	René Van Royen/Sunnyva Van Der Vegt	198
Uit Niets Begonnen	Robert Von Hirschhorn	8
Smilla's Gevoel Voor Sneeuw	Peter Høeg	429
Moordkuil	Arnoldur Indridason	251
Boeken, Veel Boeken - En Mensen	Menno Hertzberger/Nico Kool (Editor)	63
Waar Ben Ik Nu Beland?	[Diverse Auteurs]	161
Italiaanse Mannen	Pauline Valkenet	191
Rond de Wereld Met een Glimlach	Cees de Reus	346
Lois Onderweg	Lois Pryce	346
Ontmoeting in Venetië	Rosita Steenbeek	63
De Avonturen Van Alice in Wonderland	Lewis Carroll/Sir John Tenniel (Illustrator)	192
Een Zakenlunch in Sintra en Andere Portugese Verhalen	Gerrit Komrij	144
Haller in Holland	Albrecht Von Haller/G.A. Lindenboom (Editor)	106
Haanvroeg	L.H. Wiener	61
Het Laatste Raadsel Van Fermat	Simon Singh	367
Een Bed Tussen de Boeken	Jeremy Mercer	303
Verlovingstijd	Maarten 't Hart	303
Kut	Juan Manuel de Prada	157
Duistere Bestemming	Elisabeth Mollema	63
Koningin Van de Onderwereld	Zoe Progl	235
De Eerste Steen	Dorinde Van Oort	63
Het Leven is Verrukkulluk	Remco Campert	153
Een Liefde in Parijs	Remco Campert	160
De Dwaze Eilanden	Gerrit Jan Zwier	239
Het Boekenparadijs	Pierre Bourgeade	175
De Man Die Kon Rekenen	Malba Tahan	264
Essay Over het Toegewijde Bestaan Als Supporter Van Voetbalclub Standard de Liège	Dimitri Verhulst	60
Een Boekenkast Vol Geesten	Jacques Bonnet	144
Zuster Belinda en het Geheime Leven Van Dokter Dushkind	Peter Andriesse	222

In totaal zijn dit 12.470 pagina's. Is dat veel of weinig? Ik weet het niet. Maarten 't Hart leest vast 10x zo veel.
Hou jij bij wat je leest?

En dan nu een prijsvraag!

Welk boek uit bovenstaand lijstje denk je dat ik het slechtst vond? En welk het best? Wie één van beide vragen juist beantwoordt wint het prachtige anderhalf kilo zware boek "Panorama of the Enligthenment" van Dorinda Outram, ter waarde van € 36,00 (nieuw in gesealde verpakking). Ik heb dit boek --een ander exemplaar dan wat ik weg geef, uiteraard-- met veel plezier gelezen. Hier is een link naar dit boek als je er meer over wilt weten.
Regels:
1) schrijf je reactie in de blog
2) meld de titel waarvan jij denkt dat ik die het beste of slechtste vond, het liefst met toelichting
3) iedereen mag maximaal 2x mee doen, namelijk één keer met een suggestie voor het beste en één keer met een suggestie voor het slechtste boek.
4) op 5 december om 24.00 uur wordt de prijsvraag gesloten
5) de winnaar wordt op 6 december op deze blog bekend gemaakt en ontvangt de prijs nog voor de kerst thuis.

Veel plezier!

Shoppen

Het was een miezerige zaterdag. Ik was vroeg opgestaan en had, vóór de regen uit, de weekendboodschappen gedaan. Na het uitlezen van 'De dwaze eilanden' van Gerrit Jan Zwier -- een schrijver die ik pas onlangs ontdekte en waar ik beslist geen spijt van heb -- lag een lege zaterdagmiddag in het verschiet. Wat te doen? Ik had een paar recensies van boeken gelezen die me wel wat leken maar die ik toch eerst even wilde doorbladeren. Dan heb je niks aan een elektronisch winkelmandje. Maar om nu 5 kilometer door regen en wind te gaan fietsen naar Waanders leek me geen aantrekkelijk idee.

Opeens zag ik het licht: een taxi! Verdomd: taxi's kun je ook gebruiken om te gaan shoppen, het hoeft helemaal geen verantwoord doel te hebben! Even later hield een in driedelig grijs gestoken heer de deur van zijn grijze Mercedes voor mij open en beschaafd keuvelend zoefden we in een kwartiertje naar het centrum van de stad waar hij mij vlak bij de boekhandel afzette (in slechts één betekenis van het woord).

Ik maakte wat calculaties in mijn hoofd. Behalve de boeken die ik wilde doorbladeren bij Waanders was ik ook nog op zoek naar mahoniehouten brievenbakjes en sokken en onderbroeken en nu ik toch in de stad was kon ik eigenlijk ook wel even langs bij de ECI om daar aan mijn lidmaatschapsverplichting te voldoen. De berekeningen wezen uit dat de volgorde Aurora (kantoorboekhandel), ECI, C&A en tot slot Waanders zowel mijn voeten zouden sparen als het draagvermogen van mijn armen.

De resultaten van een middagje shoppen:

Aurora

Ooit had ik ze er gezien maar nu waren ze er niet meer. Geen (mahonie)houten brievenbakjes. Dat was lekker licht sjouwen! Een speurtocht naderhand op internet leverde ook niks op.

ECI

Ik heb 60% iets met Nooteboom. (N)óoit krijgt hij de Nobelprijs voor literatuur, maar dit is een fraaie uitgave van De omweg naar Santiago (398 pgs.): gebonden, voorzien van veel foto's en een personen- en plaatsnamenregister. Hierdoor kun je gemakkelijk te hooi en te gras lezen en dat maakt Nooteboom 30% beter, zodat hij daarmee op 80% komt.

C&A

Relax! zeggen de onderbroeken, relax! Dat was ik nou net van plan vandaag...

Waanders

Ik ben dol op rekenen. De klassieker De man die kon rekenen werd onlangs aardig besproken in De Pers. Doorbladerend vond ik het nogal zo-zo, maar er zit vast genoeg in om mijn getallengekte te prikkelen.
De Engelse classica Mary Beard schreef een veel bejubelde alledaagse historie van Pompeii (458 pgs.), een stad in as die ik 2 jaar geleden bezocht en waar ik verbijsterd vandaan kwam. En het Excel boek heb ik nodig voor mijn tomeloos gereken, dit was de beste die ze er hadden.

En zo kwam aan mijn middagje shoppen een einde. Door de regen sjouwde ik met 3 plastic tassen naar de andere kant van de binnenstad, naar de bushalte bij de Mediamarkt . Want nog een keer vijftien euro voor een taxi: hé, ik ben toch niet gek!

De kunst van het voorspellen

Het is nog steeds off topic aangezien het niks met boeken in directe zin te maken heeft, maar op 4 juli al heb ik op deze blog voorspeld dat de DSB failliet zou gaan. Mijn aanname toen was dat dit binnen een maand zou gebeuren maar het heeft iets langer geduurd. Het loont de moeite om die korte blog in het licht van de ontwikkelingen van vandaag nog even te lezen!
Overigens heb ik als ondernemer wel sympathie voor Dirk Scheringa vanwege zijn strijdlust. Hoe fout hij of zijn producten/ondernemingen ook zijn, hij komt er wel bovenop. Ik kan jaloers zijn op zijn daadkracht en wou dat ik de energie had om zo vechten als hij...

DSB Leedvermaak

Het beste vermaak is leedvermaak, luidt een oud gezegde.
Ik had vandaag mijn dagje dus wel want de DSB Bank viel om, waarmee definitief bewezen is dat zelfverrijking ('greed') terecht één van de 7 hoofdzonden is. Ik hoop dat de bankwereld zich nu eindelijk écht gaat realiseren dat het jezelf verrijken met exorbitante salarissen en bonussen, over de ruggen van gewone burgers die je hun geld toevertrouwen, nu afgelopen is. De heer Dirk Scheringa zit voorlopig aan de grond en ik gun hem deze positie, waar hij niet aan gewend is, voorlopig van harte.

De gewone man ("met een confectiepakkie an", aldus Wim Sonneveld) zit intussen in de penarie. Mijn sympathie gaat uit naar deze man/vrouw.

Of de banken hiervan leren? Ik ben er allerminst gerust op. Nu het voorzichtig aan beter lijkt te gaan met de economie beginnen allerlei banken (de staatsbank ABN voorop) weer te adverteren met AEX beleggingsformules waarmee rendementen van 7-10% worden beloofd. Een lachertje, don't do it!

Mijn advies is: blijf waar je bent, doe niks geks op financieel gebied en besteed het geld dat je over hebt aan blijvend plezier. Aan boeken dus.
Boeken lezen verrijkt jezelf zonder dat het ooit ten koste kan gaan van een ander. Vertrouw daar op en alles komt goed!

Met toenemend plezier lees ik de laatste tijd de columns van Erica Verdegaal in het NRC. Als je geïnteresseerd bent in geld en wat het met je doet (en vooral niet doet) kan ik je haar commentaren van harte aanbevelen.

Helter Skelter (2)

Soms kom je toevallig iets tegen waarvan je het bestaan niet meer wist, maar wanneer je het eenmaal weer vóór je ziet weet je dat je het nooit was vergeten. De harde schijf in je hoofd begint namelijk gewoon weer te werken.

Vandaag kwam ik in een van mijn boeken-spelonken het boek Wij vermoordden Sharon Tate tegen dat in 1970 verscheen, kort na de moord dus. Het bevat delen van de bekentenis van Susan Atkins (opgetekend door journalist / schrijver Lawrence Schiller) en is gruwelijk om te lezen. Veel gruwelijker dan een roman van Mo Hayder bij voorbeeld: omdat het waar gebeurd is en niet verzonnen.

Ik kocht dit boekje van 134 pagina's op 29 januari 1988 voor 2 gulden, zo blijkt uit mijn database. Vandaag heb ik doorgebladerd en hier en daar een alinea gelezen. Het is een mooi vormgegeven boekje trouwens, in een typische jaren 70 vormgeving.
Vier dagen na mijn aankoop, op 2 februari 1988, stond in het dagblad Trouw een artikeltje met de kop Twee jaar cel en TBR na 'beestachtige' moord. Twee 18-jarige jongens (18!) werden tot deze straf veroordeeld na de moord op de 42-jarige Cornelis van Nimwegen in diens huis in Amsterdam. Ik weet dat omdat ik dit stukje uit de krant heb geknipt en voorin het boek over Sharon Tate heb gestoken. Een citaat:

"De man werd in elkaar geslagen, gewurgd en doorzeefd met kogels. Motief was het stelen van de stereo-apparatuur van de man. (...) Bij de moord bleek het tweetal geïnspireerd te zijn geweest door de muziek Helter Skelter van de Beatles."

Over deze brute moord heb ik in mijn bescheiden true crime-archief niets terug kunnen vinden. Ook internet leverde niets op. De daders van toen moeten nu ongeveer 39 zijn en lopen waarschijnlijk al lang weer vrij rond.
Wat zou het interessant zijn om het hele verhaal achter deze moord (het slachtoffer en de daders) te weten te komen en daarover een boek te schrijven! Sharon Tate wordt nooit vergeten maar die vermoorde meneer uit Amsterdam herinnert, behalve zijn familie, niemand meer. Tragisch!

Helter Skelter

Vrijdag werd bekend dat Susan Atkins, een van de moordenaars van Sharon Tate (die gehuwd was met regisseur Roman Polanski) op 61-jarige leeftijd in de gevangenis aan een hersentumor is overleden. Atkins behoorde tot de 'Manson family', de groep volgelingen van de psychopaat Charles Manson (nog steeds in de gevangenis, 75 jaar oud).
De afschuwelijke moordpartij in het huis van Polanski in Californië vond plaats op 8 augustus 1969, iets meer dan veertig jaar geleden. Vijf personen werden afgeslacht; Polanski zelf was in Europa. De moordzaak heeft ongekende publiciteit gegenereerd en er is een halve bibliotheek over vol geschreven.

En vandaag, twee dagen nadat ik een aankondiging plaatste dat ik een blogje over Susan Atkins zou schrijven, werd regisseur Roman Polanski -- thans Frans staatsburger -- in Zwitserland gearresteerd op verzoek van de VS waar hij al meer dertig jaar gezocht wordt voor een zedenzaak. Zo verknoopt de actualiteit mijn oorspronkelijke plannen tot een verwarrend verhaal. Geschiedenis ontstaat hier!

De Tate-LaBianca moorden zoals ze officieel zijn gaan heten, hebben me altijd gefascineerd vanwege de gruwelijkheid waarmee de moorden werden uitgevoerd (de details kun je makkelijk op internet vinden - ik wil je niet misselijk maken). Ik heb een groot voorstellingsvermogen maar de gruwelijkheid kan ik niet begrijpen. Daarnaast hangt er een hele cult-sfeer om de moorden heen. Zo schreef Susan Atkins met het bloed van Sharon Tate het woord PIG op de muur en een ander schreef, ook in bloed, Helter Skelter op de spierwitte wand. Helter Skelter is een song van The Beatles. Charles Manson had daar een nogal huiveringwekkende interpretatie van.

Het absoluut beste boek dat je over deze hele zaak kunt lezen is Vincent Bugliosi's Helter Skelter: The True Story Of The Manson Murders.
Bugliosi was de aanklager in de Mansonzaak en hij schreef dit 687 pagina's tellende boek dat algemeen als de beste bron wordt beschouwd. Ik bezit de Easton Press editie, gesigneerd door Bugliosi himself, met zijn vrouw als getuige....

Susan Atkins beschreef háár versie van de moorden en haar leven daarna in de gevangenis in een boek getiteld Child of Satan, Child of God. Ik ben er nog niet aan toe gekomen het te lezen en misschien heb ik er ook geen zin meer in. Normaal gesproken geef ik meestal een scan van de voorkant van het boek weer, maar in dit geval is de achterkant van deze eerste druk uit 1977 interessanter. (klik voor een leesbare versie)

Tot slot: A.F.Th. schreef in 2007 de roman Het Schervengericht, gebaseerd op de Tate-Labianca moorden. Deze pil van 1051 pagina's ligt op één van mijn 'nog te lezen' stapels. Ik denk dat ik hem daar lekker ongelezen laat liggen of via bol.com weer probeer te verkopen. Want zeg nou zelf: heb jij ooit met plezier een boek van A.F.Th. gelezen?

aankondiging: Susan Atkins

Komend weekend een bijdrage over Susan Atkins, één van de moordenaars van Sharon Tate.
Susan Atkins stierf gisteren, 24 september, in de gevangenis.

Veertig jaar zijn verstreken sinds deze afschuwelijke slachtpartij. Inmiddels zijn bibliotheken vol geschreven over de Manson Family. Wat kan ik daar nog aan toevoegen?
Lees het binnenkort op deze blog!

Prinsjesdag en St. Kilda

Iedere zes jaar valt mijn verjaardag op Prinsjesdag. Als republikein met warme gevoelens voor ZKH Willem Alexander en diens bevallige vrouw Maxima Zorregieta zegt het Haagse vertoon met de gouden koets mij weinig, maar wanneer mijn verjaardag op Prinsjesdag valt, zoals dit jaar, dan voel ik mezelf een prins. Een Boekenprins dus, en prinsen krijgen mooie cadeautjes. Gezien de financiële crisis moest ik dit jaar wat zuunigjes aan doen, maar ik heb mezelf toch een vorstelijk pakketje boeken cadeau weten te doen.

Bij amazon.co.uk, de Britse variant van Amazon, heb ik vier boeken en een fraaie geografische kaart van St. Kilda besteld plus een boek over alle Schotse eilanden (en dat zijn er veel, héél veel). Het laatste is nog niet gearriveerd, de rest wel.

 

(St. Kilda. foto: M.J. Richardson)

St. Kilda ligt ongeveer 140 buiten de kust van Schotland en is daarmee het meest veraf gelegen eiland van het Britse vasteland. Het is duizenden jaren lang bewoond geweest, tot aan 1930, toen de laatste 36 bewoners het eiland verlieten. Sindsdien is er een militaire basis gevestigd en worden de archeologische resten van de enige straat op het eiland zorgvuldig gerestaureerd. Het eiland staat sinds 1986 op de UNESCO werelderfgoedlijst.

Boudewijn Büch was eveneens hevig gefascineerd door St. Kilda, zie bij voorbeeld het hoofdstuk dat hij in zijn boek Eilanden (2e editie, 1991) aan het eiland wijdde. Het hoofdstuk begint met de Büchiaanse zin "Eilandbewoners zijn altijd de klos." Iets dat zeker op gaat voor de -- schitterende -- eilandengroep St. Kilda.

Büch:

St. Kilda is nooit tegen de draad in geweest. Toch hielden twee schrijvers zich tamelijk recent met St. Kilda bezig, tientallen jaren nadat het lot over het eiland voltrokken was. 

Droeve, mooie boeken: Tom Steel The life and death of St. Kilda (1965) en Charles Maclean Island on the edge of the world (1972) over waar Groot-Brittannië klein in kan zijn.

Uiteraard moest ik na BB's aanbeveling in ieder geval deze genoemde boeken aanschaffen.

Hier is wat ik kocht:

Het eiland St. Kilda en haar geschiedenis zal me de komende maanden wanneer de bladeren gaan vallen en de temperatuur weer daalt, vergezellen tijdens mijn dagelijkse treinreizen.

Ik heb opeens zin in de herfst en de winter!

Bol punt com

Tja, bol.com.
Ik bestel er regelmatig. En héél af en toe plaats ik een recensie van een boek dat ik daar gekocht en gelezen heb. Vandaag kreeg ik een mailtje dat mijn recensie over Verlovingstijd van Maarten 't Hart beloond werd met een kadobon van 25 euro:

"Echter, in het kader van de wet op de vaste boekenprijs, kan deze bon niet besteed worden aan Nederlandse boeken."

De wet op de vaste boekenprijs is mij al jarenlang een doorn in het oog.
Ronald Plasterk, u weet wel: de tamelijk mediageile minister met de hoed, is beslist een zeer ontwikkelde man, maar helaas laat hij op het dossier van cultuur en boeken zijn verstand hangen naar tientallen jaren oude meningen.

Vrijdag 4 september stond een prachtig stuk van Marcel Möring in de boekenbijlage van de NRC. Kern van Möring's betoog: het huidige systeem in Nederland voorziet er in dat boekhandels en uitgevers het meeste verdienen aan boeken. De schrijvers, die al deze prachtige boeken voor ons met bloed, zweet en tranen uit hun hersenen persen komen er af met een schamele procent of 10 van de prijs van een boek. Minimaal 40% gaat naar de boekhandel, 20% naar de uitgever. De wet op de vaste boekenprijs bepaalt dat boekhandels geen kortingen mogen geven aan klanten en bol.com dus ook niet. Vandaar dat ik mijn gulle geschenk van bol.com mag besteden aan DVD's, electronica of weet ik wat, maar niet aan boeken! Zo mag ik met mijn recensie van een Nederlandse roman niet een Nederlands boek kopen!

Betutteling door de overheid (geen gloeilampen meer mogen kopen), inperking van allerlei andere vrijheden zoals het recht op vrij reizen (invoering van de OV chipkaart betekent dat de overheid je reisgedrag van seconde tot seconde kan volgen), belachelijke rook- en terrasverboden en andere controles door overheidsinstanties (invoering van het Elektronisch Patiëntendossier): het is allemaal realiteit geworden en het lijkt of niemand protesteert.

Ik zou willen zeggen: wordt wakker en lees George Orwell's boek 1984, geschreven in 1949. Zijn zeer sombere toekomst-scenario van een alles controlerende overheid mag dan niet in 1984 werkelijkheid zijn geworden, anno 2009 is dat het wel.

Wanneer staan wij, volk van Nederland, weer met 500.000 mensen op het Museumplein in Amsterdam om de regering met een oorverdovend fluitconcert naar huis te sturen? Zoals we dat deden in de jaren tachtig toen het ging om plaatsing van kruisraketten?

Ik ben somber, ik denk dat het er niet van komt. De generatie die het nu voor het zeggen heeft is een generatie die lekker makkelijk verdient aan oude principes. De jongste generatie kiezers schijnt alleen bezig te zijn met het zoveel mogelijk genieten op korte termijn: GHB en andere partydrugs, giga hoeveelheden alcohol, mega-parties op het strand, hooligans, doden. Eigen genot eerst.
Daar walg ik van.

Ted Kennedy en het Chappaquiddick incident

Gisternacht overleed senator Edward Kennedy (Ted), de laatste nog levende van de vier Kennedy-broers.
Ik volg Ted Kennedy sinds april 2008 omdat ik zijn steun aan de campagne van Obama voor het presidentschap interessant vond en zijn boek 'America Back on Track' gekocht had. Kennedy heeft werkelijk veel op zijn naam staan: onafgebroken in de Senaat gedurende 45  jaar en verantwoordelijk voor meer dan 300 wetten! Maar er is een vlekje op zijn blazoen en juist dát vlekje interesseert me het meest: het Chappaquiddick incident.

In het kort: op avond van 18 juli 1969 (terwijl iedereen in de wereld en zeker in de VS gefocust was op drie Amerikanen die in een capsule recht op de maan af vlogen) vierde Ted een feestje. In een gehuurd huisje op Martha's Vineyard bevonden zich zes jonge vrouwen die hadden meegewerkt aan de presidentscampagne van de een jaar tevoren vermoorde Robert (Bobby) Kennedy plus vijf vrienden van Ted.
Picture it: zes mannen en zes jonge ongetrouwde aantrekkelijke vrouwen in een vakantiehuisje samen, het is warm en er wordt wat gezwommen. Er is volop eten en drank. Ted (oh, had ik al verteld dat hij getrouwd was en dat zijn vrouw er niet bij was?) had zijn chauffeur flessen wodka, scotch, rum en bier mee laten nemen ter verhoging van de feestvreugde.

Het was kwart over elf 's avonds. Eén van de vrouwen, Mary Jo Kepechne, voelde zich niet helemaal lekker. Ted bood aan om haar naar haar hotel in Edgartown te brengen in zijn Oldsmobile. (Ted reed zelden zelf, daar had hij zijn chauffeur voor.) Ergens nam hij een verkeerde weg, en op een houten brug verloor hij de macht over het stuur en reed de brug af. De auto kwam ondersteboven in de rivier terecht.
In de wijde omgeving was geen levende ziel te bekennen. Feit is dat Kennedy uit de auto ontsnapte maar Mary Jo niet. In plaats van direct groot alarm te slaan, deed hij samen met twee van de andere mannen nog een reddingspoging maar toen ook die vergeefs bleef keerde Kennedy te voet terug naar zijn hotel en ging slapen. De volgende ochtend werd het autowrak in de rivier ontdekt. En moest hij uitleg gaan geven op het politiebureau.

Edward Kennedy verklaarde dat hij talloze malen geprobeerd had Mary Jo uit het autowrak te bevrijden maar dat hem dit niet gelukt was. Dat hij erg in de war was en daarom maar terug gegaan was naar zijn hotel. Zijn getuigenis was weliswaar uitgebreid maar de informatie kon niet of onvoldoende bevestigd worden door anderen. Uiteindelijk werd hij veroordeeld tot twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf wegens het verlaten van de plaats van het ongeluk. (Foto: het wrak bij de berging.)

Het Chappaquiddick-incident barst van onbeantwoorde vragen. Waar kwam het bloed vandaan dat op Mary Jo's kleding is gevonden? Waarom is er geen autopsie op haar lichaam gepleegd? Als Kennedy Mary Jo naar haar hotelkamer had willen brengen, waarom lag haar portemonnee en kamersleutel dan nog in de cottage? Iedereen die van samenzwerings- of cover-up-theorieën houdt kan hier zijn hart ruim aan ophalen. Zelf ben ik niet zo van theorieën, ik hou meer van feiten. Niettemin is dit iets dat me al anderhalf jaar bezig houdt. Om er meer over te weten te komen, na internet-speurtochten, heb ik afgelopen weekend drie boeken bij amazon.com besteld. (Hoe toevallig: een paar dagen voor zijn dood!)

• Death at Chappaquiddick
• Senatorial Privilege: The Chappaquiddick Cover-Up
  
• The Kennedy Men: Three Generations Of Sex, Scandal And Secrets

Ik ga ze allemaal lezen, op zoek naar een illusoire waarheid, en hoop daar later nog over te schrijven.
Eén ding heb ik van Edward M. Kennedy: zijn handtekening. En daar ben ik blij mee.

Link: goed artikel over het Chappaquiddick incident op Wikipedia.