zaterdag 5 april 2008
Ongelezen boeken
Help Indre, een 4-dejaars student Grafisch Ontwerpen aan de ArtEZ Arnhem met haar onderzoek over ongelezen boeken door haar korte vragenlijst in te vullen!
woensdag 2 april 2008
Levensbericht
Tsja, zou Martin Bril zeggen wanneer er weer eens een lange stilte is gevallen.
Maar ik leef nog. En schrijf ook niet van die korte zinnen. Doorgaans. Tenminste.
Tis gewoon te druk hier met werk. En daarnaast met nadenken over hoe het nu wérkelijk zit met de islamisering van Nederland. Ik verzamel feiten want ik geloof in feiten, niet in meningen.
Geen blog zonder illustratie, vandaag kies ik voor Goethe. Omdat ik behoefte heb aan een wijze man, eentje die über alles aus stijgt.
Zo iemand als Goethe zouden we hier in de regering moeten hebben, maar helaas, het zijn Balkenende en andere kortzichtige bange christenen en machtsgeile PvdA-ers die hier pappen en nathouden. Ik had in de achttiende/negentiende eeuw moeten leven.
Hè bah, is me toch weer een mening ontglipt. Moet je mee uitkijken tegenwoordig.
Maar ik leef nog. En schrijf ook niet van die korte zinnen. Doorgaans. Tenminste.
Tis gewoon te druk hier met werk. En daarnaast met nadenken over hoe het nu wérkelijk zit met de islamisering van Nederland. Ik verzamel feiten want ik geloof in feiten, niet in meningen.
Geen blog zonder illustratie, vandaag kies ik voor Goethe. Omdat ik behoefte heb aan een wijze man, eentje die über alles aus stijgt.
Zo iemand als Goethe zouden we hier in de regering moeten hebben, maar helaas, het zijn Balkenende en andere kortzichtige bange christenen en machtsgeile PvdA-ers die hier pappen en nathouden. Ik had in de achttiende/negentiende eeuw moeten leven.
Hè bah, is me toch weer een mening ontglipt. Moet je mee uitkijken tegenwoordig.
donderdag 20 maart 2008
Kristien Hemmerechts
Nee, ik koop niet alleen boeken, ik léés ook! Steeds meer zelfs. Op dit moment leg ik de laatste ogen aan een bundeling korte verhalen onder de titel Zegt zij, zegt hij van de Vlaamse auteur Kristien Hemmerechts (*1955). Fascinerende verhalen, in een heel bijzondere stijl waarvan ik geen ander voorbeeld ken in de Nederlandse literatuur. Verhalen waarin vrouwen centraal staan die in zichzelf gekeerd lijken, heel lichamelijk, dromerig, op het mystieke af. Prachtig om te lezen.
Hemmerechts heeft enorm veel geschreven en de recensies zijn wisselend. Maar ik ben zó nieuwsgierig naar meer dat ik vandaag via bol.com nog 5 boeken van haar heb besteld. Waaronder een gesigneerd exemplaar (ik kan het niet laten...).
Haar eerste huwelijk was met Herman de Coninck, een moeilijke, zwaar alcoholische, Vlaamse dichter. Ik heb De Coninck één keer ontmoet (ik denk rond 1988) en toen een tijd met hem staan praten. Er was geen touw aan vast te knopen. Hij sloeg me voortdurend op de schouders en morste zijn bier over mijn borst. De Coninck overleed in 1997, 53 jaar oud. Wikipedia meldt:
Taal zonder mij
Kristien Hemmerechts
Hemmerechts heeft enorm veel geschreven en de recensies zijn wisselend. Maar ik ben zó nieuwsgierig naar meer dat ik vandaag via bol.com nog 5 boeken van haar heb besteld. Waaronder een gesigneerd exemplaar (ik kan het niet laten...).
Haar eerste huwelijk was met Herman de Coninck, een moeilijke, zwaar alcoholische, Vlaamse dichter. Ik heb De Coninck één keer ontmoet (ik denk rond 1988) en toen een tijd met hem staan praten. Er was geen touw aan vast te knopen. Hij sloeg me voortdurend op de schouders en morste zijn bier over mijn borst. De Coninck overleed in 1997, 53 jaar oud. Wikipedia meldt:
In 1997 bezweek de dichter aan een hartstilstand in het bijzijn van enkele andere vooraanstaande dichters (o.a. Anna Enquist en Hugo Claus) terwijl hij op weg was naar een congres in Lissabon. Op het trottoir in Lissabon waar Herman de Coninck stierf is een tegel geplaatst met zijn naam, geboorte- en sterfdatum.Met deze wetenschap gaan de verhalen van Hemmerechts nog meer leven. Bij de bestelde boeken is ook het boek Taal zonder mij wat zij schreef over haar overleden man. Ik kijk er naar uit.
Taal zonder mij
Kristien Hemmerechts
Heb jij ook wel eens iets van Kristien Hemmerechts gelezen, en zo ja, wat vond je er van? Ik ben heel benieuwd naar reacties.
woensdag 19 maart 2008
Goethe ist tot!
Afgelopen weekend waren wij in Keulen. Het was voor mij al weer een jaar of 4 geleden dat ik er, anders als tijdens een tussenstop op een vlucht, geweest was. Voorheen ging ik om het andere jaar een weekend in november naar deze prachtige grote stad (1 miljoen inwoners), om een modelbaanbeurs te bezoeken én om boeken in te slaan. Dat waren vruchtbare bezoeken!De modelbaan is geweest, maar de boeken leven nog, dus ik had me voorgenomen eens flink te shoppen. Om mezelf een beetje te beperken ("in de beperking toont zich de meester", zei Goethe) had ik me voorgenomen om de boekhandels af te struinen op nieuwe --of oudere-- titels van of over Goethe. Gewapend met een dikke beurs vol euro's heb ik 3 grote boekhandels bezocht. Ik zal mijn radeloze tocht over al die verdiepingen en afdelingen in detail aan jullie besparen, maar er was vrijwel niets van Goethe te verkrijgen! Een paar klassiekers, wat luister-cd's maar geen enkel compleet werk of deel daarvan, geen enkele anthologie, geen fotoboek, geen grappige dingetjes, niets nada niente!
Maar wel overal Ken Follett met zijn domme bestsellers, Harry Potter, de overal aanwezige Khaled Husseini en talloze andere toptien verkopen.
En dit gebeurt in het land van Goethe! Ik voelde me ernstig teleurgesteld. Niet alleen wat Goethe betreft, maar ook wat er verder nog meer in de boekhandels werd aangeboden. Vroeger was Duitsland een mekka voor leuke boeken, aber dass ist vorbei. Goethe ist tot.
Addendum.
Gisteravond zat ik op eBay te zoeken naar interessante gesigneerde boeken van de Easton Press. Ik zag een mooi exemplaar van "2001, A Space Odyssee" van Arthur C. Clarke. Het kostte ongeveer 200 dollar. Ik dacht: interessant, die wil ik wel, maar het kan later ook wel.
Vanmorgen werd ik wakker met het bericht op de radio dat de schrijver Arthur C. Clarke was overleden, afgelopen nacht! Het boek dat ik gezien had, was inmiddels verkocht en dezelfde titel kost elders op eBay nu 600 dollar.
Ik heb niet gezocht op boeken van Hugo Claus. Ook hij overleed zoals iedereen inmiddels weet, vandaag.
Wat een hectiek voor de boekenverzamelaar: Goethe is al 175 jaar dood, maar sinds kort ook dood in Duitse boekhandels (1), ik mis een boek omdat de auteur plotseling overlijdt (Clarke, (2)) en nu is Hugo Claus ook nog gestorven (3). Ik ben radeloos!
zondag 9 maart 2008
Gesigneerde boeken
Waarom is een boek met de handtekening van de schrijver zo aantrekkelijk voor bepaalde bibliofielen? Ik vermoed dat het te maken heeft met het op deze manier lijfelijk aanwezig zijn van de schrijver in het boek. Een tweede reden ligt in de veronderstelde meerwaarde: een door de auteur gesigneerd boek zou meer 'waard' zijn dan een ongesigneerd exemplaar.
Dat laatste is zeer betrekkelijk. Wie wel eens op de Internationale Büchdag geweest is (waar steevast een stuk of vijf nieuwe boekjes worden gepresenteerd) weet dat een ongesigneerd boek vele malen zeldzamer is dan een gesigneerd exemplaar.
Daarnaast heb je het verschijnsel van de boekhandel-signeersessies. Ik ben niet iemand die in de rij gaat staan als een schrijver zijn boeken aldaar signeert. Ook in dit geval is de zeldzaamheid (of waarde) van dergelijke boeken nihil. Toen Bill Clinton eind vorig jaar zijn laatste boek signeerde bij Donner in Rotterdam stonden duizenden mensen op de stoep. En hij signeerde niet alleen bij Donner maar ook in tientallen andere steden in Europa en Amerika. Voor de individuele bezitter van zo'n boek is het natuurlijk een thrill om er een te hebben, maar waarschijnlijk nog meer om zo'n beroemd iemand ontmoet te hebben, al was het maar gedurende een paar seconden.
De toevallig gesigneerde boeken zijn denk ik de leukste. Samen met de speciale gesigneerde edities in een gelimiteerde oplage. Die hebben de meeste verzamelaarswaarde aangezien ze het lastigst te bekomen zijn of er een behoorlijk prijskaartje aan hangt.
Ik bezit niet veel gesigneerde werken. Een paar (4) büchjes, drie Reves, één Mulisch. Alleen voor Reve ben ik ooit in de rij gaan staan, op 12 november 1983 - maar dan wel met een boek dat op zich al zeldzaam is, namelijk "Drie Toespraken" (genummerde editie van 250 exemplaren); van dit boek schat ik dat er niet meer dan 5 of 10 bestaan met een opdracht.
Bij uitgeverij Easton Press heb ik tot nu toe de meeste gesigneerde boeken gekocht:
Van oud-president Gerald Ford bezit ik een gesigneerde foto.
Op de Nacht van de poëzie in Vredenburg Utrecht van 1983 beschikte ik over een pasje waarmee ik naar de artiestenfoyer kon gaan. Die nacht zal ik niet licht vergeten. Met in de hand de poëziebundel die op deze jaarlijks terugkerende avond traditiegetrouw wordt uitgegeven waarin van elke deelnemende dichter één gedicht staat, heb ik me tussen de dichters gestort.
De meesten waren lichtelijk tot zwaar beschonken, om niet te zeggen totaal laveloos (Simon Vinkenoog). Ik liet mijn bundel signeren door Remco Campert, Rutger Kopland, Tom Lanoye ("O hangende tuin van Babylon" schreef hij er in), vlaming Marcel van Maele (met een onleesbare zwaar bezopen opdracht), Adriaan Morriën, met wie ik en half uur lang heb gepraat, een uiterst beminnelijke man, en opnieuw Harry Mulisch met een gesprekje van 1 minuut.
Ik was zeer varrast toen ik in 2005 het boek Old Fourlegs van J.L.B. Smith (eerste druk uit 1956), over de ontdekking van de Coelacanth uit Zuid-Afrika kreeg opgestuurd. Op zich al een zeldzaam boek, maar het bleek tevens gesigneerd door JLB himself! Ik koester het.
Mijn laatste aanwinst is de biografie die de vrouw van Elvis Presley, Priscilla Beaulieu Presley over Elvis schreef: Elsiv and Me. Een Easton Press editie, gebonden in leer, 22 karaat goud stempeling, afijn u kent dat wel. Door onachtzaamheid heb ik er te veel voor betaald, zo'n 120 euro.
Ook onlangs ontvangen is een gesigneerd exemplaar van Edmund Hillary's High Adventure, zijn boek over de eerste beklimming van de Mount Everest. Van Hillary, op 11 januari overleden in Nieuw-Zeeland, bezat ik al een handtekening uit de zuidpool; Hillary was namelijk ook de eerste die de Zuidpool te voet heeft overgestoken.
Ik heb de smaak nu wel te pakken. De presidentsverkiezingen in de VS zijn gaande. Om er er voor te zorgen dat ik straks niet naast het net vis, heb ik deze week een gesigneerd boek van John McCain (Republikeins kandidaat) besteld en een bod gedaan op het boek van Hillary Clinton. Van Obama zijn helaas nog geen boeken verschenen.
Een aantal jaren geleden bracht Easton Press het boek uit dat Nelson Mandela over zijn leven en vrijlating had geschreven. Ik denk dat het toen ongeveer 150 euro kostte. Ik heb dat moment helaas gemist. Nu zou ik erg graag zijn gesigneerde boek The Long Way aanschaffen, maar helaas, de prijs die er nu voor wordt gevraagd is meer dan 2000 euro...
Kortom: als het om gesigneerde boeken gaat moet je er snel bij zijn, liefst als de schrijver nog niet dood is. (En als je het voor een belegging doet: zo snel mogelijk verkopen na diens dood, dan is de waarde het hoogst; ik spreek uit ervaring met Büchiana.)
Dat laatste is zeer betrekkelijk. Wie wel eens op de Internationale Büchdag geweest is (waar steevast een stuk of vijf nieuwe boekjes worden gepresenteerd) weet dat een ongesigneerd boek vele malen zeldzamer is dan een gesigneerd exemplaar.
Daarnaast heb je het verschijnsel van de boekhandel-signeersessies. Ik ben niet iemand die in de rij gaat staan als een schrijver zijn boeken aldaar signeert. Ook in dit geval is de zeldzaamheid (of waarde) van dergelijke boeken nihil. Toen Bill Clinton eind vorig jaar zijn laatste boek signeerde bij Donner in Rotterdam stonden duizenden mensen op de stoep. En hij signeerde niet alleen bij Donner maar ook in tientallen andere steden in Europa en Amerika. Voor de individuele bezitter van zo'n boek is het natuurlijk een thrill om er een te hebben, maar waarschijnlijk nog meer om zo'n beroemd iemand ontmoet te hebben, al was het maar gedurende een paar seconden.
De toevallig gesigneerde boeken zijn denk ik de leukste. Samen met de speciale gesigneerde edities in een gelimiteerde oplage. Die hebben de meeste verzamelaarswaarde aangezien ze het lastigst te bekomen zijn of er een behoorlijk prijskaartje aan hangt.
Ik bezit niet veel gesigneerde werken. Een paar (4) büchjes, drie Reves, één Mulisch. Alleen voor Reve ben ik ooit in de rij gaan staan, op 12 november 1983 - maar dan wel met een boek dat op zich al zeldzaam is, namelijk "Drie Toespraken" (genummerde editie van 250 exemplaren); van dit boek schat ik dat er niet meer dan 5 of 10 bestaan met een opdracht.
Bij uitgeverij Easton Press heb ik tot nu toe de meeste gesigneerde boeken gekocht:
- Keeping Faith van Jimmy Carter
- The Hornet's Nest, ook van Jimmy Carter
- Crisis, van Henry Kissinger
- Apollo 13 van Jim Lovell, bijna op de maan
- A Memoir van John Glenn, de oudste man 'in space', aan boord van de Space Shuttle Discovery.
Van oud-president Gerald Ford bezit ik een gesigneerde foto.
Op de Nacht van de poëzie in Vredenburg Utrecht van 1983 beschikte ik over een pasje waarmee ik naar de artiestenfoyer kon gaan. Die nacht zal ik niet licht vergeten. Met in de hand de poëziebundel die op deze jaarlijks terugkerende avond traditiegetrouw wordt uitgegeven waarin van elke deelnemende dichter één gedicht staat, heb ik me tussen de dichters gestort.
De meesten waren lichtelijk tot zwaar beschonken, om niet te zeggen totaal laveloos (Simon Vinkenoog). Ik liet mijn bundel signeren door Remco Campert, Rutger Kopland, Tom Lanoye ("O hangende tuin van Babylon" schreef hij er in), vlaming Marcel van Maele (met een onleesbare zwaar bezopen opdracht), Adriaan Morriën, met wie ik en half uur lang heb gepraat, een uiterst beminnelijke man, en opnieuw Harry Mulisch met een gesprekje van 1 minuut.
Ik was zeer varrast toen ik in 2005 het boek Old Fourlegs van J.L.B. Smith (eerste druk uit 1956), over de ontdekking van de Coelacanth uit Zuid-Afrika kreeg opgestuurd. Op zich al een zeldzaam boek, maar het bleek tevens gesigneerd door JLB himself! Ik koester het.
Mijn laatste aanwinst is de biografie die de vrouw van Elvis Presley, Priscilla Beaulieu Presley over Elvis schreef: Elsiv and Me. Een Easton Press editie, gebonden in leer, 22 karaat goud stempeling, afijn u kent dat wel. Door onachtzaamheid heb ik er te veel voor betaald, zo'n 120 euro.
Ook onlangs ontvangen is een gesigneerd exemplaar van Edmund Hillary's High Adventure, zijn boek over de eerste beklimming van de Mount Everest. Van Hillary, op 11 januari overleden in Nieuw-Zeeland, bezat ik al een handtekening uit de zuidpool; Hillary was namelijk ook de eerste die de Zuidpool te voet heeft overgestoken.
Ik heb de smaak nu wel te pakken. De presidentsverkiezingen in de VS zijn gaande. Om er er voor te zorgen dat ik straks niet naast het net vis, heb ik deze week een gesigneerd boek van John McCain (Republikeins kandidaat) besteld en een bod gedaan op het boek van Hillary Clinton. Van Obama zijn helaas nog geen boeken verschenen.
Een aantal jaren geleden bracht Easton Press het boek uit dat Nelson Mandela over zijn leven en vrijlating had geschreven. Ik denk dat het toen ongeveer 150 euro kostte. Ik heb dat moment helaas gemist. Nu zou ik erg graag zijn gesigneerde boek The Long Way aanschaffen, maar helaas, de prijs die er nu voor wordt gevraagd is meer dan 2000 euro...
Kortom: als het om gesigneerde boeken gaat moet je er snel bij zijn, liefst als de schrijver nog niet dood is. (En als je het voor een belegging doet: zo snel mogelijk verkopen na diens dood, dan is de waarde het hoogst; ik spreek uit ervaring met Büchiana.)
donderdag 6 maart 2008
verwacht
Komend weekend een nieuw bericht: gesigneerde boeken (mits de actualiteit mij niet inhaalt).
maandag 18 februari 2008
Presidentiële bibliotheken
Wie heeft er ooit gehoord van de Dries van Agt Bibliotheek? Of van de Wim Kok- Ruud Lubbers- of Willem Drees-Bibliotheek? Ha, laat me niet lachen, die bestaan natuurlijk allemaal niet. Evenmin als een Koning Willem II Biep. Of Een Juliana-boekerij.
Vol trots wordt de laatste jaren de canon van Nederland gepromoot (die de belangrijkste historische feiten in onze geschiedenis inzichtelijk in kaart brengt) maar het is de veel geroemde (?) Hollandse zuinigheid, benepenheid of gewoon het gebrek aan intellectuele vorming die er voor zorgt dat ons historisch erfgoed een kwijnend bestaan leidt.
Hoe anders gaat dat in de Verenigde Staten van Amerika! Daar hebben de laatste twaalf presidenten, beginnend met Herbert Hoover die van 1929-1933 het hoogste ambt bekleedde tot aan Bill Clinton (1993-2001) allemaal een eigen bibliotheek met meestal ook een museum. Denk daarbij niet aan een zaaltje in het plaatselijk museum, nee, hier gaat het om echt grote dingen.
Neem bij voorbeeld de bibliotheek van Jimmy Carter, de aardigste president ooit:
In al die bibliotheken zijn honderdduizenden boeken te vinden over de geschiedenis van Amerika. De bijbehorende musea bieden foto's, artefacten, documenten en ephemera (tot de sloffen van Hoover aan toe). Vrijwel elke president's library heeft óók een museumshop waar je uitgebreid kunt winkelen, ook via Internet.
Ronald Reagan, die in Nederland nooit een goede pers heeft gehad, maar historisch gezien waarschijnlijk de belangrijkste president was van de tweede helft van de 20ste eeuw, staat niet bekend om zijn intellectuele vermogens. Niettemin biedt zijn bibliotheek miljoenen documenten , die -- en dat is heel belangrijk in mijn verhaal -- allemaal toegankelijk zijn voor elke Amerikaanse burger.
De presidentiële bibliotheken en musea zijn niet opgezet als een vorm van persoonsverheerlijking. Een Nederlander zou dat al snel denken, omdat de Nederlander gruwt van iedereen die zijn kop boven het maaiveld uitsteekt, gewend als hij/zij is aan het nationale adagium: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Nee, ze zijn opgezet als monument voor de Amerikaanse democratie, als centrum voor studie en onderzoek en om de eenheid van het Amerikaanse volk te verstevigen.
Als boekenliefhebber kan ik alleen maar kwijlen bij dit fantastische eerbetoon aan de geschiedenis en aan de mensen die de twintigste eeuw mede hebben gemaakt tot wat zij is. Of je dit positief of negatief beoordeelt zal gekleurd zijn door jouw eigen mening over de politiek. Voor mij staat vast dat een volk dat zijn leiders, dood of levend, eert met bibliotheken en musea een positief iets is. Al is het alleen maar om recht te doen aan de werkelijke betekenis van de begrippen democratie en tolerantie -- een basisprincipe dat Nederlanders al gauw vergeten als ze het ergens níet mee eens zijn (Wilders, Verdonk, Rouvoet, Balkenende).
Kortom: we zouden iets kunnen leren van de presidentiële bibliotheken in de USA.
Als je geïnteresseerd bent in de presidentiële bibliotheken dan kun je de volgende links gebruiken. De laatste 12 presidenten met hun eigen bibliotheek zijn:
P.S.: Bibliotheken worden in Nederland verkocht na de dood van de eigenaar, denk aan Boudewijn Büch en aan Pim Fortuyn. Dit is een ongelooflijke schande die waarschijnlijk pas over tweehonderd jaar ontdekt wordt, maar dan is het al te laat. Ik doe mijn best te redden wat er te redden valt.
Vol trots wordt de laatste jaren de canon van Nederland gepromoot (die de belangrijkste historische feiten in onze geschiedenis inzichtelijk in kaart brengt) maar het is de veel geroemde (?) Hollandse zuinigheid, benepenheid of gewoon het gebrek aan intellectuele vorming die er voor zorgt dat ons historisch erfgoed een kwijnend bestaan leidt.
Hoe anders gaat dat in de Verenigde Staten van Amerika! Daar hebben de laatste twaalf presidenten, beginnend met Herbert Hoover die van 1929-1933 het hoogste ambt bekleedde tot aan Bill Clinton (1993-2001) allemaal een eigen bibliotheek met meestal ook een museum. Denk daarbij niet aan een zaaltje in het plaatselijk museum, nee, hier gaat het om echt grote dingen.
Neem bij voorbeeld de bibliotheek van Jimmy Carter, de aardigste president ooit:
Of die van Clinton -- in heel Nederland is er geen bibliotheek met zo'n grandeur!
In al die bibliotheken zijn honderdduizenden boeken te vinden over de geschiedenis van Amerika. De bijbehorende musea bieden foto's, artefacten, documenten en ephemera (tot de sloffen van Hoover aan toe). Vrijwel elke president's library heeft óók een museumshop waar je uitgebreid kunt winkelen, ook via Internet.
Ronald Reagan, die in Nederland nooit een goede pers heeft gehad, maar historisch gezien waarschijnlijk de belangrijkste president was van de tweede helft van de 20ste eeuw, staat niet bekend om zijn intellectuele vermogens. Niettemin biedt zijn bibliotheek miljoenen documenten , die -- en dat is heel belangrijk in mijn verhaal -- allemaal toegankelijk zijn voor elke Amerikaanse burger.
De presidentiële bibliotheken en musea zijn niet opgezet als een vorm van persoonsverheerlijking. Een Nederlander zou dat al snel denken, omdat de Nederlander gruwt van iedereen die zijn kop boven het maaiveld uitsteekt, gewend als hij/zij is aan het nationale adagium: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Nee, ze zijn opgezet als monument voor de Amerikaanse democratie, als centrum voor studie en onderzoek en om de eenheid van het Amerikaanse volk te verstevigen.
Als boekenliefhebber kan ik alleen maar kwijlen bij dit fantastische eerbetoon aan de geschiedenis en aan de mensen die de twintigste eeuw mede hebben gemaakt tot wat zij is. Of je dit positief of negatief beoordeelt zal gekleurd zijn door jouw eigen mening over de politiek. Voor mij staat vast dat een volk dat zijn leiders, dood of levend, eert met bibliotheken en musea een positief iets is. Al is het alleen maar om recht te doen aan de werkelijke betekenis van de begrippen democratie en tolerantie -- een basisprincipe dat Nederlanders al gauw vergeten als ze het ergens níet mee eens zijn (Wilders, Verdonk, Rouvoet, Balkenende).
Kortom: we zouden iets kunnen leren van de presidentiële bibliotheken in de USA.
Als je geïnteresseerd bent in de presidentiële bibliotheken dan kun je de volgende links gebruiken. De laatste 12 presidenten met hun eigen bibliotheek zijn:
P.S.: Bibliotheken worden in Nederland verkocht na de dood van de eigenaar, denk aan Boudewijn Büch en aan Pim Fortuyn. Dit is een ongelooflijke schande die waarschijnlijk pas over tweehonderd jaar ontdekt wordt, maar dan is het al te laat. Ik doe mijn best te redden wat er te redden valt.
dinsdag 5 februari 2008
Geannuleerd
Vanochtend een mail van Bol.com:
p.s.: kan iemand uit het boekenvak mij uitleggen waarom de term midprice gebruikt wordt, hebben wij niet het mooie Nederlandse woord 'aanbieding' of 'voordeel-editie' hiervoor?
Geachte Martin xx Xxxxx,
Hierbij laten wij u weten dat onderstaande titel die u op 4 februari 2008
bij ons heeft besteld, is geannuleerd. Bestelnummer: 6273708750
# Prijs Titel 1 €17,95 De zaak Natalee Holloway
Zonder opgaaf van redenen. Naar Bruna op het station, terug van mijn werk: "Heeft u het boek van Joran van der Sloot?" Zoek zoek zoek... "Nee, uitverkocht hier. Probeer Bruna.nl eens." Dat gedaan en daar blijkt een nieuwe editie te koop te zijn, zogenaamd 'midprice' voor € 10,00. Dit krijgt vast nog wel een vervolg...
p.s.: kan iemand uit het boekenvak mij uitleggen waarom de term midprice gebruikt wordt, hebben wij niet het mooie Nederlandse woord 'aanbieding' of 'voordeel-editie' hiervoor?
maandag 4 februari 2008
Komrij & Natalee
"Waarom zou ik iets voor de beschaving betekenen als de beschaving niets voor mij betekent?"Gerrit Komrij
Lees (én bookmark) de nu één week oude weblog van Gerrit Komrij. Een groot schrijver die woorden over je uitstort waarbij je je achter het oor zou dienen te krabben en vertwijfeld afvragen:
"Is de huidige tijd gek geworden, dol gedraaid? Of ben ik zelf wellicht zo rijp --of rot-- geworden om afgevoerd te worden naar de dodenakker?"Boekengek
Vandaag besteld bij bol.com: De zaak Natalee Holloway van Joran van der Sloot (€ 17,95 = weggegooid geld) en Aruba door o.a. Dave Holloway (€ 22,99, kind met badwater weggegooid).
Lieve Natalee
Holloway, B.
Ik wacht op het definitieve boek over deze zaak (medio 2009), waarin uit de doeken wordt gedaan wat er echt is gebeurd met dat knappe maar verdorven meisje Natalee en wat de moord op Joran van der Sloot (in maart 2008) heeft betekend voor de economie van Aruba. En hoe dat alles leidde tot het aftreden van het kabinet Balkenende IV (in mei 2008).
De pen van deze blog is in bittere azijn gedoopt.
zaterdag 2 februari 2008
Als dat maar goed gaat...
De cijfers voor januari zijn bekend.
101 boeken gekocht in de eerste maand van het jaar, welk een dramatisch resultaat! Alhoewel ik ruim binnen mijn budget ben gebleven door al die goedkope pockets, hoop ik niettemin dat dit aantal niet maal twaalf gaat voor het komende jaar, want dan ben ik nergens meer. Dan moet ik boeken voor de kasten op de vloer gaan stapelen.
O.K., in het huis van de heer Boudewijn Büch zag dat er wel leuk uit -- zie onder -- maar praktisch is iets anders...
Binnenkort verschijnt een boek over de bibliotheek van Boudewijn Büch, geschreven door Frans Mouws. Hij schreef eerder al 4 boeken over Boudewijn en is onbetwist een groot kenner van BB's werk. Maar met dit boek verrast hij mij, omdat er niet veel mensen zijn die er veel van afweten, en onder die enkelen die er wel wat van weten mag ik mijzelf noemen.
Mouws. met wie ik overigens een goed contact heb, heeft geen gebruik gemaakt van mijn deskundigheid. Dat is vast een vergissing, ben ik zo ijdel te zeggen, want met vele honderden boeken uit BB's bibliotheek in bezit en bezig zijnde een beschrijving te maken van de boeken die BB geciteerd heeft in zijn eilandenreeks, heb (had) ik hem veel te vertellen.
Maar mogelijk zie ik spoken en gaat het boek niet over wat ik denk dat het over gaat.
In ieder geval -- want boekenliefhebbers als Mouws zijn zeldzaam! -- zal ik zijn boek verwelkomen. Ik weet zeker dat ik er aanvullingen op zal hebben. Misschien er dan zelf maar een boekje over maken?
101 boeken gekocht in de eerste maand van het jaar, welk een dramatisch resultaat! Alhoewel ik ruim binnen mijn budget ben gebleven door al die goedkope pockets, hoop ik niettemin dat dit aantal niet maal twaalf gaat voor het komende jaar, want dan ben ik nergens meer. Dan moet ik boeken voor de kasten op de vloer gaan stapelen.
O.K., in het huis van de heer Boudewijn Büch zag dat er wel leuk uit -- zie onder -- maar praktisch is iets anders...
Binnenkort verschijnt een boek over de bibliotheek van Boudewijn Büch, geschreven door Frans Mouws. Hij schreef eerder al 4 boeken over Boudewijn en is onbetwist een groot kenner van BB's werk. Maar met dit boek verrast hij mij, omdat er niet veel mensen zijn die er veel van afweten, en onder die enkelen die er wel wat van weten mag ik mijzelf noemen.
Mouws. met wie ik overigens een goed contact heb, heeft geen gebruik gemaakt van mijn deskundigheid. Dat is vast een vergissing, ben ik zo ijdel te zeggen, want met vele honderden boeken uit BB's bibliotheek in bezit en bezig zijnde een beschrijving te maken van de boeken die BB geciteerd heeft in zijn eilandenreeks, heb (had) ik hem veel te vertellen.
Maar mogelijk zie ik spoken en gaat het boek niet over wat ik denk dat het over gaat.
In ieder geval -- want boekenliefhebbers als Mouws zijn zeldzaam! -- zal ik zijn boek verwelkomen. Ik weet zeker dat ik er aanvullingen op zal hebben. Misschien er dan zelf maar een boekje over maken?
Abonneren op:
Posts (Atom)
