Een jeugdzonde

Naar aanleiding van het schietincident gisteren in De Tour -- renner Oscar Freire werd met een windbuks (of luchtbuks) beschoten -- welde vanuit de diepste krochten van mijn geheugen opeens een herinnering op aan een vreselijke zonde die ik in mijn jeugd heb begaan. Die ga ik nu opbiechten.

Rond 1975 deelde ik korte tijd de zolder van het ouderlijk huis met één van mijn broers. Deze vier jaar oudere broer was nogal een ruig buitenmens en had bepaald andere interesses dan ik. Nadat hij het huis uit was gegaan om te studeren en ik de zolder voor mij alleen had vond ik ergens achter de schotten van het schuin aflopende dak een windbuks. Interessant!
Van mijn zakgeld kocht ik een doosje met kogeltjes. (Ik weet echt niet meer waar of hoe. Blijkbaar kon een 14-jarige daar toen gewoon aankomen.) Op een dag dat ik alleen thuis was zette ik een plaat (van nota bene zachtboard!) tegen de ouderlijke boekenkast die op de zolder van ons huis één van de wanden bedekte, laadde de buks en schoot op de plaat. Verdorie, daar zat niet veel kracht achter zeg. Dat leek helemaal niet op de geweerschoten die ik van televisie kende!
Ik oefende nog wat, maakte het wapen schoon en schoot weer. En weer. Waar bleven die afgevuurde kogeltjes toch? Ik kon ze nergens in het zachtboard vinden. Zó erg kon ik er (mijn slechte gezichtsvermogen is algemeen bekend) vanaf 5 meter afstand toch niet naast zitten?

Inderdaad. Niks naast. Ik had er dwars doorheen geschoten, recht op de ruggen van de boeken!
Ik, ik heb op boeken geschoten! Op boeken! Boeken!

Bezit en gebruik van een luchtbuks is niet strafbaar in Nederland, maar ach, wat moet ik hier nog aan toevoegen. U begrijpt het wel.
Wanneer mijn tijd gekomen is (circa 2061) en ik bij Petrus aan de hemelpoort sta, in de hoop de hemelse bibliotheek te betreden waarin alle boeken die ooit zijn uitgegeven verzameld zijn, zal deze jeugdzonde mij dan vergeven worden?

Ik knijp 'm behoorlijk. Is er een wellicht een theologisch onderlegde lezer die mij raad en gemoedsrust in dezen kan verschaffen? Please?

Als dat maar goed gaat...

De cijfers voor januari zijn bekend.
101 boeken gekocht in de eerste maand van het jaar, welk een dramatisch resultaat! Alhoewel ik ruim binnen mijn budget ben gebleven door al die goedkope pockets, hoop ik niettemin dat dit aantal niet maal twaalf gaat voor het komende jaar, want dan ben ik nergens meer. Dan moet ik boeken voor de kasten op de vloer gaan stapelen.
O.K., in het huis van de heer Boudewijn Büch zag dat er wel leuk uit -- zie onder -- maar praktisch is iets anders...


Binnenkort verschijnt een boek over de bibliotheek van Boudewijn Büch, geschreven door Frans Mouws. Hij schreef eerder al 4 boeken over Boudewijn en is onbetwist een groot kenner van BB's werk. Maar met dit boek verrast hij mij, omdat er niet veel mensen zijn die er veel van afweten, en onder die enkelen die er wel wat van weten mag ik mijzelf noemen.
Mouws. met wie ik overigens een goed contact heb, heeft geen gebruik gemaakt van mijn deskundigheid. Dat is vast een vergissing, ben ik zo ijdel te zeggen, want met vele honderden boeken uit BB's bibliotheek in bezit en bezig zijnde een beschrijving te maken van de boeken die BB geciteerd heeft in zijn eilandenreeks, heb (had) ik hem veel te vertellen.
Maar mogelijk zie ik spoken en gaat het boek niet over wat ik denk dat het over gaat.

In ieder geval -- want boekenliefhebbers als Mouws zijn zeldzaam! -- zal ik zijn boek verwelkomen. Ik weet zeker dat ik er aanvullingen op zal hebben. Misschien er dan zelf maar een boekje over maken?

Roken en boeken

Bijna elke roker zou liever niet willen roken dan wel.
Maar elke serieuze boekminnaar en verzamelaar weet dat roken de pest is voor zijn boeken! Dat het slecht is voor mijn eigen gezondheid weet ik wel -- het is tenslotte mijn keuze om mijn leven op een aangename wijze te bekorten door te roken. Echter, dat boeken niet diezelfde vrije keuze hebben en afhankelijk zijn van mijn verzorging, dat stoort me elk moment dat ik in mijn bibliotheek zit en er weer eentje opsteek. Aan de ene kant erg veel geld uitgeven aan boeken die vervolgens in een ruimte komen te staan waar ze mijn walgelijke rookwalmen opslorpen in hun -- al dan niet lederen -- banden is aan de andere kant in wezen gewoon zielig en slecht.

Als je het op de keper beschouwt is er een ingewikkeld masochistisch gedoe gaande. Niet willen roken in het bijzijn van boeken maar het tóch doen vanwege... de verslaving. Ik heb de stellige indruk dat de begrippen boeken, lezen, schrijven, verzamelen vaker een relatie hebben met een rokende persoon dan met een niet-rokende. Ik zou weleens het resultaat van een onderzoek willen zien naar de rookgewoonten van schrijvers, heb een vermoeden dat schrijvers 2-3 x zo vaak roken als niet-schrijvers. Idee voor en letteren-student?

Waarom zit ik nu over dit onderwerp te zeiken? Toch niet omdat de eerste januari met Goede Voornemens nadert?
Nee, het is omdat ik vandaag mijn elektronische sigaret heb ontvangen en mijn eerste voorzichtige ervaringen opdoe met een leven in harmonie met boeken. En met mensen die niet van roken houden.
Waarbij ik -- niet te vergeten, en als het slaagt-- ook zelf nog eens stukken gezonder word en meer geld over hou voor boeken (om slechts 2 van de 14 voordelen van de elektronische sigaret ten opzichte van de normale te noemen).

Ik hou jullie op de hoogte.

Als je interesse hebt in de elektronische variant van de peuk kun je kijken op deze site waar ik hem ook gekocht heb.