Pepys-kamer, zuidkant

Het weer was toch niks aan op deze eerste paasdag, dus hierbij de beloofde foto van een andere kant van de Pepyskamer.

Bijna lente!

Dinsdag 16 maart scheen de eerste lentezon prachtig door de lamellen in de Samuel Pepys-kamer van mjin bibliotheek. (Ja, mijn kamers hebben namen.)

Een andere keer maak ik een plaatje van de James Cook-kamer.

Verjaardag!

Iedere boekengek is twee keer per jaar jarig. Ten eerste natuurlijk op zijn of haar echte verjaardag, de andere keer -- en dan maar liefst tien dagen lang -- tijdens de boekenweek.
Boekengekken zorgen er voor dat ze op hun verjaardag boeken kado krijgen (of zelf kopen). En de boekenweek is een prachtig excuus om zonder gemoedsbezwaren eens lekker uit te pakken voor jezelf.
Dat heb ik vandaag dan ook maar gedaan, bij Waanders in Zwolle.
Het was een genot om in nog geen uur tijds negen prachtige boeken aan te schaffen, waaronder titels ik zeker niet had gevonden als ik alleen maar ge-bol.comd had.

De boeken, in volgorde van aankoop:

• Lars Kepler: Hypnose. Een thriller voor Stieg Larsson-adepten die naar het schijnt adembenemend goed is.
• Henning Mankell: De gekwelde man. De tiende en laatste roman in de Wallander-reeks. Ik wilde eerst wachten tot het boek bij de ECI komt met forse korting, maar het wachten duurde me te lang. Via uitgeverij De Geus had ik wel een kortingsbon van 2,50 en dat scheelt ook...
• Gerrit Komrij: Morgen heten we allemaal Ali: vrolijke bespiegelingen over de tijdgeest. Heel benieuwd waar Komrij ons ditmaal heen voert. Ik hou mijn hart vast.
• Een boek waar ik nog helemaal niets over gehoord had, ondanks het onderwerp waarvoor ik een warme belangstelling koester: De openhartige juffrouw. Erotische verhalen uit de Verlichting. Een prachtige gebonden Athenaeum-uitgave.
• Alfred Russell Wallace: Het Maleise eilandenrijk. Zeshonderdtachtig pagina's met de reiservaringen van 1854-1862 door Maleisië; één van de grootste werken op dit gebied. (Slechts € 17,50!)
• Michael Willers: Algebra van vectoren tot variabelen: het ABC van X plus Z. Een fantastisch boek waarover ik nog niet gehoord had en dat ik zomaar ergens op de eerste verdieping zag liggen. Een nieuw, gebonden boek voor de belachelijke weggeefprijs van (8 x 100) - (5 x 1) eurocent.
• D. Hooijer won in 2008 de Libris Literatuur Prijs met Sleur is een roofdier. Het boek werd alom lovend besproken, maar ik hield af. Had nog nooit over haar gehoord en niemand in mijn omgeving had het me aangeraden. Nu is het als Rainbowpocket verschenen voor € 5,95. Hup in het winkelmandje dus. (Een handig artikel dat ze bij Waanders helaas niet hebben, zodat ik tijdens mijn aankoopronde tijdelijk boeken achter de kassa moest stallen omdat ik ze niet meer allemaal in mijn armen kon houden.)

In de buurt van de kassa graaide ik nog twee titels mee die op de verlanglijst stonden:

• De nieuwe hertaling/bewerking van Multatuli's Max Havelaar door Gijsbert van Es (een tientje en:
• Titaantjes waren we. 75 schrijvers schrijven zichzelf, de speciale uitgave t.g.v. de 75ste Boekenweek. Koop dit boek: 300 pagina's, gebonden met stofomslag en leeslint voor de weggeefprijs van tien euro!

Uiteraard kreeg ik bij de kassa het boekenweekgeschenk daar nog bovenop. Potverdrie, wat een heerlijke boekenverjaardag!

Boekenweek postzegel

Ter gelegenheid van de 75ste Boekenweek heeft TNT Post een bijzondere postzegel uitgegeven: de Boekenweekpostzegel. Dit is een soort gevouwen boekje van drie bij vier centimeter met een frankeerwaarde van € 2,20 dat daadwerkelijk op een brief/pakje geplakt kan worden. Het ding bevat een ultrakort verhaal van Joost Zwagerman dat aansluit op zijn Boekenweekgeschenk, maar ook zelfstandig kan worden gelezen.

Wie geprobeerd heeft deze postzegel, die in een oplage van 250.000 exemplaren is gedrukt bij Joh. Enschede in Haarlem, te bemachtigen heeft daar waarschijnlijk wel moeite voor moeten doen. Pas op het derde postkantoor is het mij gelukt om drie exemplaren te kopen -- de laatste drie die dit postkantoor op voorraad had (ze hadden er slechts acht ontvangen van TNT Post).

't Is een grappig ding. Een soort harmonica-boekje van zes pagina's met een verhaaltje van Zwagerman dat ik nog niet heb kunnen lezen. (Mijn bureau-loupe was niet toereikend, ik heb een sterker vergrootglas nodig maar dat ligt elders.)

Ik betwijfel ten zeerste of deze postzegel daadwerkelijk ooit gebruikt zal worden om pakjes te frankeren. Twee-twintig is namelijk voldoende om een pocket of niet te dikke paperback over de post te versturen.

In ieder geval heb ik al het nodige verzamelaarsplezier gehad: drie fietstochtjes in de kou die uiteindelijk beloond werden! Komende zaterdag koop ik in de boekhandel het een en ander, waaronder Titaantjes waren we. Schrijvers schrijven zichzelf wat me wel interessant lijkt.
Dan ga ik ook het boekenweekgeschenk lezen, waarbij ik het eerste woord zal negeren....

Prettige boekenweek gewenst allemaal!

Boekenweekgevloek

Het boekenweekgeschenk van 2010, Duel van Joost Zwagerman wordt in de pers alom reeds lovend besproken, het verschijnt aanstaande dinsdag.
Maar.... het begint met het woord 'Godverdomme'. Daar heb ik moeite mee.

In de NRC van vrijdag 5 maart stond een interview met scheidend directeur Henk Kraima van de CPNB, de organisatie die verantwoordelijk is voor de uitgaven van de boekenweek. Hij is zich bewust van de problemen die de openingszin kan veroorzaken, maar hij trekt zich er niks van aan. Hij gaat toch lekker met pre-pensioen. Wat een arrogantie, wat een gelul! Het interview met hem kun je hier lezen. Ik raad het je aan, want arrogantie (zie ook de foto in de krant) is altijd vermakelijk.

Ik heb Duel nog niet gelezen aangezien het nog niet gepubliceerd is, maar ik ben van mening dat je bovengenoemd woord niet moet gebruiken als openingszin. Je stoot er ontzettend veel mensen mee voor het hoofd. Je begint een boek toch ook niet met 'Fuck Allah' of 'Fuck de Joden' of zoiets? (Als je dat wél zou doen dan weet je zeker dat je een probleem hebt -- of krijgt.)

Daarbij vind ik het een typisch Nederlands verschijnsel. Kijk maar naar een willekeurige nieuwe Nederlandse speelfilm of televisieserie en tel het aantal seconden af voordat dit woord voor het eerst uitgesproken wordt. Dat zal ergens in de eerste 3-5 minuten zijn. Stoer hè? Wij durven het gvd-woord te zeggen, in een film! Dat is realiteit namelijk!

Ik ben géén refo, ik sta voor open communicatie en ben tegen censuur. Maar ik vind wel dat elke schrijver (en verder iedereen die iets publiceert waar dan ook) moet bedenken dat sommige woorden heel kwetsend kunnen zijn voor anderen. En áls je daar dan geen boodschap aan hebt moet je weten dat het gebruik van dit woord ook onnodig is. Onze taal barst van de woorden waarmee je uitdrukking kunt geven aan allerlei ongenoegens. De samenstellingen met tering, klote, kanker en ga zo maar door zijn oneindig. Maar een écht goede schrijver hoeft natuurlijk geen toevlucht te nemen tot straattaal. Die weet zijn woorden  om emoties op de lezer over te brengen wel op een ander manier te vinden!

Nochtans zou het beter zijn als we liever voor elkaar waren. We moeten samen verder, of we willen of niet. Dit moest mij van het hart.

Aanwinsten

Een selectie van aanwinsten uit de afgelopen vier weken. Als je op de foto klikt kun je de titels lezen.

Nog meer naslagwerken:

 

(En nu ga ik live naar de val van het 4e kabinet Balkenende kijken.)

De Rubáiyát van Omar Khayyám

Omar Khayyám was een astronoom, wiskundige, dichter en veel meer die leefde van 1048 tot 1123 in Perzië, wat we nu Iran noemen. Hij heeft onder meer een verzameling kwatrijnen nagelaten die we nu kennen als de Rubáiyát. Een Nederlandse vertaling kun je hier lezen, en op de Engelse wikipedia staat een goed overzicht van dit werk.

Mij ging het niet zozeer om het poëtische werk op zich maar om de speciale editie die The Folio Society in het najaar van 2009 heeft gepubliceerd.
Vier maanden heb ik er op moeten wachten. Zo lang had de binder in Engeland nodig om de 1000 exemplaren van dit werkelijk schitterende boek in te binden. Het is de moeite waard om even naar enkele dia's te bekijken die de binderij van heeft gemaakt van het hele productieproces. De link is hier.

Het is het eerste boek in mijn bibliotheek dat deels in perkament gebonden is. Trouwe lezers weten dat ik een liefhebber van geiten ben, maar ik moet bekennen dat ik óók van ze hou als ze dood zijn en hun velletje als omslag om een boek zit. Ik weet het: dit klinkt tamelijk pervers, dieronvriendelijk enzovoort..... Het is mijn afwijking, de boekengekte, die me elk (nou ja bijna elk) ethisch aspect dat verbonden is aan boekaankopen doet vergeten.

Hier zie je hoe het velletje wordt behandeld...

Maandag kwam het boek binnen. Omdat ik niet thuis was op het tijdstip van de bezorging heeft de bezorger het nota bene in de vrieskou buiten tegen de gevel gezet, enigzins verstopt achter een bloembak: een grove schande. [Resultaat van vrije marktwerking in de postbezorging, want het was uiteraard niet de PTT die dit bezorgde maar een allochtone snelverdiener, ik kan het niet anders zeggen want het is de waarheid.]

Geniet van de foto's!

 

 

Dit boek was in een recordtijd uitverkocht. Daar hou ik van, want mijn verzameling is mijn pensioenvoorziening. Over zeventien jaar kun je het bij me aanschaffen, zullen we zeggen voor de redelijke prijs van 4000 euro?

Pompeii in 2010

We hebben kranten, gratis dagbladen, boeken, weblogs, nieuws-sites, ebooks en twitter (en dan zal ik nog wel wat vergeten zijn). Iedereen schreeuwt om aandacht, in alle denkbare vormen. De mens van 2010 maakt zijn mening kenbaar op de manier die 'm zint en waar en wanneer 't hem of haar belieft.

Terug naar het  jaar 79 na Christus. In de opgegraven stad Pompeii zijn talloze graffito's aangetroffen op muren van huizen, in woningen die als bordeel werden gebruikt, en zo voort. Ook verkiezingsposters werden op muren geschreven. De technologie is veranderd, maar de drang om te publiceren niet. We naderen nu in Nederland de gemeenteraadsverkiezingen.
In Pompeii werd dit thema teruggevonden op vele muren: "Kies Popidus Secundus als ediel, (= Romeins magistraat) een voortreffelijke jongeman". En elders schrijft iemand bij een andere affiche: "Als je zo laaghartig bent om dit uit te wissen, hoop ik dat je iets akeligs oploopt". (noot 1)
Dus zelfs bedreigingen en onbeschoftheden (kijk eens bij reacties op de website van De Telegraaf en Geen Stijl) zijn niet alleen iets van déze tijd.

In de trein van Utrecht naar Groningen (treinstel 4215) trof ik vanmiddag op de deur van het toilet deze uitgebreide en zwierig geschreven graffito aan:

De camera in mijn telefoon kon helaas niet een compleet beeld maken van de tekst. Voor je gemak hierbij de tekst in woorden:

Vrijheid begint waar de islam eindigt. Echt wel!
De islam kun je vergelijken met politicus G.W.
Gelijkennis o.a. dominant en slecht.
Als Wilders een moslim was was hij zeker van een Iraanse Ayatollah kaliber.
Weg met de islam!
Weg met Geert Wilders!

De inhoud van deze uitgebreide mededeling is ongenuanceerd, zoals dat hoort bij graffiti.
Toch werd ik vrolijk van. Hier was een individu aan de gang die een mening schreef omdat hij gelezen wilde worden. En als 't niet kan via een boek, weblog, twitter, dan maar gekalkt op een muur of een wc-deur.

De mensheid is in tweeduizend jaar niet zo héél veel opgeschoten, concludeer ik. En dat vind ik op een of andere manier een hele geruststelling.

(1): Mary Beard: Pompeii, het dagelijks leven in een romeinse stad. Pag. 248-249. ISBN 978-90-253-6418-2

Twitteren

Over mijn leven, werk of liefde valt niets te twitteren, maar wellicht dat dit wel leuk is: aangeschafte en gelezen boeken. Kan ik lekker vaak updaten.

Winter

Vier boeken uit mijn bezit waarin de winter een grote rol speelt.

Peter Hoeg: Smilla's gevoel voor sneeuw

Mijn gevoel voor sneeuw is inmiddels wel weg gesmolten. Hoewel dit boek alom opgehemeld wordt kan ik er maar niet doorheen komen. Typisch gevalletje van een boek voor Hogere Literatuur Verslaafden. Misschien NRC abonnees? [N.B.: ik ben zelf NRC-abonnee.]

George Simenon: Bloedspoor in de sneeuw

Hoewel ik het boek bezit en gelezen heb, kon ik in mijn database geen aantekeningen vinden over mijn waardering.
Mijn voorliefde voor Simenon kennende zal het vast goed
zijn geweest. Maar of ik er nu wat aan heb in deze bizarre winter?

G.K. van het Reve: Vierwintervetellingen (gepubliceerd in 1963, een van de strengste winters tot nu toe). Lees dit boek niet als je aanleg hebt voor somberheid. Maar overigens volgens mij is het nog altijd één van de beste werken van Gerard Reve.

Tot slot het enige boek waarmee ik gedurende deze lange koude winter wel weer eens zou willen kennismaken: W.E. Johns: Biggles in de kou. Een jeugdboek. Aangezien mijn jeugdboeken zich in dozen in de berging bevinden kan ik alleen deze (niet zelf gescande) illegale Speurders-afbeelding hiernaast zetten.


Maar nu echt: ik heb schoon genoeg van deze winter. Vooral omdat het reizen in dit land nog niet aangepast is aan afwijkende (lees: winterse) omstandigheden. Vier uur per dag in overvolle bussen en treinen doorbrengen: de lust tot lezen vergaat je dan wel. En dan die koude voeten en vingers....

Ik wens iedereen een lange warme lente en zomer.
Wedden dat ik dan bij 40 graden Celsius boeken ga noemen over de ellende die warm weer met zich mee brengt?