Snippers uit een verzameling

De voor dit weekend voorspelde superstorm is uitgebleven, maar niettemin kletterde de regen tegen de ruiten en bogen de boomtoppen onder een stevige wind. Een mooie gelegenheid om eens onder in die ene boekenkast te duiken, waar twee goed gevulde en reeds lang gesloten mappen mijn aandacht trekken.
De inhoud: enveloppen uit alle werelddelen en elke envelop bevat een kleine schat. Bij het doorkijken van deze enveloppen wordt ik verrast; van sommige stukken ben ik vergeten dat ik ze ooit heb aangeschaft, bij andere ben ik opnieuw getroffen door de schoonheid er van. Daarom -- want verzamelen doe je tenslotte niet om het onderin een kast te laten liggen -- vandaag een keuze uit het aangetroffene: snippers uit een Büchiaanse verzameling...

Napoleon
Deze ansichtkaart met het beroemde schilderij van Paul Delaroche van Napoleon in ballingschap op St. Helena is op 26 april 1914 vanuit Argentinië verstuurd door Félix Bunge aan zijn zoon Emilio die op de Boys Grammar School in Hitchin Herts (Engeland) zit. Het moet een rijke vent zijn geweest die zijn zoon naar een goede Engelse school kon sturen.


Vulkanen
Ik ben zoals bekend behoorlijk eilandengek en dus ben ik ook gek op vulkanen. De meeste eilanden in de oceanen zijn immers van vulkanische oorsprong. Zo ook Ascension, een stukje Engeland in de Atlantische Oceaan. Ik heb de Etna gezien, Stromboli en deze zomer de Vesuvius (Pompeï), de kans dat ik ooit op Ascension kom is nul komma nul - vandaar maar de postzegels.


Dodo
Setje postzegels uit Cuba, met op één daarvan de Dodo. Need I say more?

Goethe
Verschillende enveloppen bevatten Goetheana. Dit is een leuke. Een set met schaduwkaarten (ik weet de juiste Nederlandse term niet) met vrouwen uit het leven van Goethe. Charlotte von Stein, Friederike Brion, Hertogin Anna Amalia von Sachsen-Weimar enz. Deze set is gedrukt in 1983 in de voormalige DDR.


Het beroemdste schilderij van Goethe op een postzegelvelletje van São Tomé e Príncipe, een eilandstaatje voor de kust van equitoriaal Afrika. Vulkanisch natuurlijk.

Fiji
Gewoon een heel mooie postzegeluitgifte van de Fiji-eilanden. (Kwam een tweede envelop tegen met exact hetzelfde.)


Cocos (Keeling)
Een setje ansichtkaarten van de Cocos (Keeling) Islands, toegestuurd vanuit de USA. Niet makkelijk aan te komen. Het ultieme eilandgevoel, de plek waar Boudewijn Büch helemaal gek van werd en vele bladzijden over heeft geschreven in zijn eilandenboeken.

Kinderdromen
Toen de ipod nano nog niet bestond, computers alleen nog cijfers konden laten zien, Elvis nog leefde en ik nog niet geboren was, was er de Viewmaster. Uitgevonden in 1938 beleefde het zijn hoogtepunt in de jaren 40 en 50. Ik heb er nooit een gehad toen ik een jongen was - stikjaloers op vriendjes die er wel een hadden. Nu heb ik er wel een, en deze serie Paleontologie bevat 21 prachtige stereo-foto's, onder andere van de Coelacanth.


Met een paar bijzondere eerstedag-enveloppen, achtereenvolgens uit Griekenland met Lord Byron, uit St. Helena met --hoe kan het anders-- Napoleon en uit de franse archipel Kerguelen met de 200ste herdenking (1977) van Cook's passage, besluit ik deze heerlijke zondagmiddag.

Leesreclame

In het jaar 2007 niet meer echt voorstelbaar: reclame voor lezen in het algemeen. Deze advertentie stond in op 8 maart 1968 in de Zwolsche Courant.


De tekst luidt:

Lezen is zo fantastisch.
Want schrijvers halen andere dingen in hun hoofd dan u en wij. Hun fantasie vuurt raketten af naar Venus en verder. Hun boeken brengen u visioenen van de science-fiction. Opstandige computers. Ontmoetingen met De Grote Onbekende. Tijdmachines. Ideeën. Avonturen...
Dat maakt lezen zo fantastisch. En uw boekhandelaar woont om de hoek. En wie leest, ziet nu eenmaal méér.
Waarom doet u het niet vaker?

Wat een prachtige tekst! Bedenk hierbij dat in de tijd dat dit geschreven is, technologische ontwikkelingen als atoomsplitsing, computers en ruimtevaart dé gesprekken van de dag waren. Naast de provo's & opstandige jeugd.
Onderaan de advertentie staan de namen en adressen van 6 boekhandels in Zwolle. Daarvan zijn er 39 jaar later nog maar 2 over. "Uw boekhandelaar om de hoek" is vandaag de boekhandel op Internet. Verlies van Romantiek? Of toch Vooruitgang?

Enveloppen

Wie regelmatig in verre landen koopt, krijgt menigmaal de fraaiste enveloppen toegestuurd.
Zo ontving ik precies op mijn verjaardag in september deze mooie uit Australië, bevattende 3 eerstedag enveloppen met vuurtorens (óók zo'n verzamelthema waar ik belangstelling voor heb maar me vanwege het gebrek aan geld voorlopig maar niet helemáál op wil storten).



En twee weken geleden viel één van de werkelijk prachtigste enveloppen die ik ooit ontving in de metalen brievenbus te Zwolle, niks bijzonders de inhoud, gewoon -- nou ja gewoon... -- een nieuwe aflevering van het tijdschrift van de St. Helena, Ascension & Tristan da Cunha Philatelic Society, een selecte, wereldwijd verspreid wonende, groep postzegelfanaten van genoemde eilanden. Aangezien postzegels in de regel hun waarde niet verliezen kun je ze zelfs tientallen jaren na uitgifte nog gebruiken. Op deze envelop zitten fraaie postzegels van de VS uit de jaren zestig!! En het wordt gewoon geaccepteerd door de posterijen en per luchtpost verzonden naar Nederland.


En soms kunnen saaie enveloppen uit onmogelijke locaties toch de prachtigste dingen bevatten. Neem nu deze envelop:


De envelop is begin augustus op de post gedaan op Pitcairn Island, het eiland, je weet wel, van de Muiterij op de Bounty. Pitcairn Island heeft 40 inwoners, geen luchthaven, en is voor de post, ingeblikt voedsel en de nieuwste (porno)video's afhankelijk van passerende schepen.
Na twee maanden kwam het in Zwolle aan. Het haar van de postbode was nog een beetje nat! Maar in deze simpele envelop zat wel een uniek dingetje, een boekje dat een van de eilanders geschreven heeft voor de zeldzaam passerende schepen om ze wegwijs te maken op het eiland.


Het boekje, gekopieerd op een niet al te moderne kleurenkopieermachine, heeft een uitgebreide opdracht op bladzijde twee, door Tim Christian, directe afstammeling van Fletcher Christian, de aanvoerder van de Muiterij.

Op 28 april 1789 kwam Fletcher Christian, de aanvoerder van de muiterij, samen met een aantal van zijn volgelingen de hut van de kapitein binnen. Kapitein Bligh werd in zijn nachtkledij het dek opgejaagd en na een woordenwisseling gedwongen in een sloep te stappen. Achttien bemanningsleden zijn met hem mee gegaan in de roeiboot...

Afijn, het verhaal is alom bekend.
Met de opdracht van Tom Fletcher, de achter-achter-achter kleinzoon van, sluit ik deze kleine enveloppen-parade af.


Intussen mag duidelijk zijn dat inhoud en verpakking soms maar weinig met elkaar te maken hebben. Maar elke keer dat de brievenbus in Zwollywood kleppert, storm ik de trap af. En dan ben ik soms even van de wereld.

Jan Wolkers

Hoor bij thuiskomst het weeïg makende nieuws dat Jan Wolkers overleden is. Nog zo iemand, waarvan je je niet kan voorstellen dat het zo heftig kloppende hart heeft opgehouden te pulseren, iemand die je nog vaak missen zal... Ik wens Karina sterkte.
Vóór het niet meer verkrijgbaar is, ren naar de boekhandel en koop onderstaand 6 cd luisterboek.
Ik hoop later meer over Wolkers te schrijven -- nu luister ik naar alle reacties in de pers.

Boekhandels

Ik kom maar zelden in een echte boekhandel. Na mijn werk, als ik moet wachten op de bus die me naar huis zal rijden, wip ik wel eens even binnen bij de Bruna op het station van Zwolle. Op de eerste dinsdag van de maand koop ik er altijd het nieuwste deeltje van de Literaire Juweeltjes, die leuke boekjes die maar 1 euro kosten. (Ze helpen me om mijn gemiddelde boekprijs omlaag te brengen.)
Ik weet precies waarom ik zo zelden de echte boekhandel binnenstap. Het is een complex stelsel van redenen, waarvan ik er hier een paar zal noemen:

• als ik een specifiek boek zoek, kan ik het nooit vinden
• ik erger me aan de bestseller-tafels
• ik erger me aan de mensen die naar 'dat boek van die ene schrijver, 'hoe-heet-ie-al-weer' vragen [in dit verband een leuke anekdote, onlangs verteld door Martin Ros: hij maakte mee dat hij in een boekhandel een klant hoorde vragen naar de nieuwe bloemlezing over kinderpoëzie door Gerrit Komrij. "Komrij," vroeg het meisje van de boekwinkel, schrijf je dat met een C of met een K?"]
  
• te weinig contant geld op zak (credit cards heb ik tegenwoordig uit veiligheidsoverwegingen niet meer bij me)
• te veel leuke boeken, vooral bij de ramsj
• de boeken die ik echt zoek zijn niet te koop in de boekhandel, want al lang uit de handel en bovendien niet in Nederland gepubliceerd
• boekhandels zijn niet om 6 uur 's ochtends open en ook niet na 6 uur 's avonds en op zondag
• ik ben lui.

Mijn favoriete boekhandels zijn bol.com, ebay en amazon.com of amazon.co.uk. Ook Mail Order Kaiser mag al mij sinds 1982 tot zijn vaste klanten rekenen. Maar nu wil ik toch even een lans breken voor de Nederlandse boekhandel in het algemeen. Ze hebben het niet makkelijk. Hun nering is zeker ten dode opgeschreven. Ter gelegenheid van het 150 jarig bestaan van de Nederlandse Boekverkopersbond verschenen onlangs twee zeer lezens- & kijkwaardige boeken die ik deze week, heel pervers, via Bol.com aanschafte:

• (1) Boekhandels in beeld, een prachtig fotoboek met interieurs van Nederlandse boekwinkels. Den Boer in Baarn, Van Rossum in Amsterdam en De Tribune in Maastricht vind ik de mooiste van de 50 geportretteerde.
  
• (2) Uit liefde in boeken, vijftien Nederlandse schrijvers op zoek naar een boekhandel. Op verzoek van de boekverkopersbond gingen 15 schrijvers in Europa op zoek naar een boekhandel om daar een verhaal over te schrijven. Een vermakelijk herkenbaar boek, dat helaas wat de zwart/wit foto's betreft miserabel gedrukt is.

Beide boeken mogen boekliefhebbers niet missen!

Foto's van boekenkasten

Naast de blog die Marco en ondergetekende hebben met foto's van boekenkasten, bestaat sinds een aantal maanden de website van Kim Heijdenrijk. Het leuke van haar blog (naast haar fantastische boeken-website kimbookto) is dat ze veel internationale bijdragen heeft. En niet alleen van die strakke kasten met mooi gerangschikte boeken maar ook de meest chaotische verzamelingen. Echt een site die elke boekengek(kin) regelmatig moet checken, en beter nog: er aan bijdragen.
Eén minpuntje wat mij betreft, of suggestie aan Kim: ik ben zo ontzettend nieuwsgierig naar nóg meer informatie over de afgebeelde foto's: welke boeken staan daar, hoeveel, waarom? En wat is het lievelingsonderwerp van de verzamelaar?
Grijp naar je digitale camera, maak een paar foto's en stuur ze aan Kim. Het is maar een kleine moeite maar dan ben jij ook world famous for 15 minutes..!

Uit de wereld van Boudewijn Büch en Boekengek (1)

Onlangs werd ik de bijzonder gelukkige eigenaar van opnamen van alle uitzendingen van de serie De Wereld van Boudewijn Büch, die van 1988 tot en met 2001 op de Nederlandse televisie werd uitgezonden. De reeks werd zeer goed bekeken (hij liep niet voor niets 14 jaar lang), alleen heb ik zelf er destijds nauwelijks iets van gezien. De laatste weken ben ik bezig die schade in te halen en ik kan nauwelijks uitdrukken hoe bijzonder het is om als hardcore Büchfan veelal voor het eerst afleveringen van "De Wereld van Boudewijn Büch" te zien.

Sinds 2002 ben ik -- regelmatige lezers van deze weblog zullen dat weten -- een verwoed verzamelaar van Büchiana geworden en ik heb inmiddels heel wat boeken, meubels en memorabilia van Büch in mijn huis staan. Van vele voorwerpen heb ik wel een clou waar het op slaat, maar door de nu bekeken TV-uitzendingen ontstaat er een soort omgekeerde archeologie: ik bezat de voorwerpen al maar ontdek nu de herkomst en de context!
De komende tijd tref je hier wat van die opgravingen aan.
(Het kost veel tijd om het samen te stellen, dus hebt geduld.)

Vandaag: Thomas Edison
In januari 1995 gaat BB op speurtocht naar de wereld van Thomas Alva Edison, de uitvinder van o.a. de gloeilamp en de grammofoon. Zo komt hij in Milan, Ohio, de geboorteplaats van Edison. (De uitzending was op zaterdag 28 oktober 1995.) Boudewijn komt een politieman tegen die nieuwsgierig is naar het camera-team, ziet op de mouw van de man een mooi embleem en zegt dat hij er ook een wil hebben.

De politieman glimlacht en rijdt verder, het opname team gaat door en (veel) later komt de man terug, mét een insigne voor Boudewijn!






Toen ik dit zag wist ik het. BB is er in Nederland helemaal niet mee gaan lopen; hij zette het met allerlei andere aangeschafte souvenirs over Edison in een pronkkast. Een kast die sinds april dit jaar in mijn huis staat, en daar heb ik het vandaag, op een fraaie najaarsdag, voor de lezers van deze blog uitgehaald!

Overgewicht 2

Daar stonden we dan, op 24 augustus, voor de balie van Alitalia op het vliegveld Leonardo da Vinci in Rome, met 3 koffers en de nodige handbagage.
Het meisje dat onze bagage moest inchecken schudde haar hoofd, terwijl ze haar best deed om zowel vriendelijk als trouw aan de voorschriften te blijven. Zestig kilo, 20 kilo te veel! Tja, op de boot waren we toen het op inpakken aankwam al een beetje paniekerig geraakt. We hadden onze souvenirs plus 2 flessen belastingvrije koffielikeur, 2 sloffen Turkse Lucky Strike (à € 12,50 in plaats van € 40,00 in Nederland), de 11 door mij onderweg aangeschafte boeken en dan nog twee loodzware ijzeren beelden van Griekse goden. Hoe kregen we dat alles mee? Ondanks de ruimte die ik bij de heenreis in mijn grote koffer had vrijgelaten, zouden we nooit alles in kunnen pakken.
Op de valreep zijn we dus maar in Napels de stad in gelopen om een koffer erbij te kopen. De temperatuur wees 39 graden Celcius en we konden geen stap verzetten zonder dat het zweet ons over de ruggen gutste. Gelukkig regelde de voorzienigheid dat we op 250 meter van het schip een geschikte koffer vonden voor een tientje en, nadat ik mijn laatste boek -- 1,77 kilo -- in een boekhandel tegenover de oude stadspoort had gekocht en in de lege koffer gedaan, zegen we blij op een terrasje onder een parasol neer. Een klein flesje koude witte wijn kostte maar 3 euro en werd snel geledigd. P. hield het bij een capucchino. Maar ik wijd uit, terug naar de luchthaven.

Het meisje in haar groene uniform suggereerde dat we wat zouden overhevelen van ruim- naar handbagage, wat we deden. Met de waarschuwing dat we mogelijk dáár nog problemen mee zouden krijgen. Toen was het nog 54 kilo op de band. Ze schudde haar hoofd, lachte heel lief en zei dat als we er in slaagden om er 50 van te maken, ze het zonder verdere problemen zou inchecken. Dus maakten we wéér 3 koffers en 2 stuks handbagage open, schikten en propten maar toen we even later de opnieuw herpakte koffers op de weegband hesen bleef de teller staan op 49,9 kilo. We mochten door!

Na een vertraging in het vliegtuig van anderhalf uur (de remmen deden het niet en we moesten in een ander vliegtuig overstappen -- evenals de bagage in het ruim natuurlijk --) en een vertraging bij de NS van een uur kwamen we met uitgerekte armen in het begin van de avond in Zwolle aan. Doodmoe, maar gelukkig, en we verzuchtten dat we dit nooit meer zouden doen: flessen drank en boeken kopen op vakantie!



P.S.: op de foto's de boeken en de beelden, plus de vaas die ik nog vergeten was te noemen. Allemaal spullen die je alleen ter plaatse in het buitenland kunt kopen!

Overgewicht

Morgen op deze plek: Overgewicht.

Istanbul

Vandaag, zaterdag 18 augustus, in Istanbul aangekomen met het cruiseschip Galaxy. Lopend over een van de oude bruggen over de Bosporus waaover Geert Mak het laatste boekenweekgeschenk schreef, getiteld De Brug, blijkt de werkelijkheid met die van het boek overeen te komen. Ook komen de beelden die ik zie overeen met de herinneringen aan een eerder bezoek aan Istanbul, een jaar of 5, 6 geleden.
Toch zijn er wel een paar dingen veranderd. De welvaart lijkt toegenomen, je wordt minder vaak op straat aangesproken of lastig gevallen dan vroeger en er zijn minder militairen en politiemensen op straat te zien. Wat hetzelfde is gebleven is de stank van rottend afval in de zon, afval dat iedereen gewoon achter zich neer dondert -- om het over te laten aan de plastic- en kartonverzamelaars die tussen de rotzooi rond scharrelen om in de kost te voorzien door het gesorteerde afval aan een recyclingbedrijf te verkopen.

Ook hetzelfde is de enorme hoeveelheid prullaria die in stalletjes op straat, uit de losse hand of in kleine winkeltjes te koop wordt aangeboden. Het is precies hetzelfde bazaarspul dat ik zo goed ken omdat het 25 jaar bij mij om de hoek van de straat verkocht werd toen ik nog in Lombok, Utrecht woonde. Van leren ('leren'?) tassen tot opblaaszwembadjes voor kinderen, van digitale klokjes -machtig lelijk- tot loodgietersfittingen. Lombok ben ik ontvlucht, en dat was niet voor niets....
Na nog geen uur houd ik Istanbul voor vandaag in ieder geval voor gezien. Morgen een georganiseerde trip naar het Topkapi Paleis en de Sultan Ahmet Camii (Blauwe Moskee). Af te sluiten met een bezoekje aan de grand bazaar. Bij die laatste zal ik me discreet uit de groep verwijderen om op zoek te gaan naar een boekhandel. Een Turkse atlas heb ik namelijk nog niet...