De Duif en Napoleon

1. De Duif
Dat ik dit nog kan schrijven mag een klein wonder heten. Toen ik vanmorgen de fietstunnel uit reed zag ik twee duiven recht op me af komen. Ik fietste uit het donker het licht in, zij vlogen op het donker af. In een fractie van een seconde reageerde ik door te bukken. De eerste duif raakte met een vleugeltip mijn haar, maar de tweede kon me minder goed ontwijken. Met grote snelheid en met zijn volle gewicht dreunde hij tegen mijn slaap en voorhoofd. Om daarna wegstuiterend en opnieuw evenwicht te hervinden door te vliegen. Geschrokken en misschien verwond - dat weet ik niet. De eerste paar seconden geloofde ik niet wat er gebeurd was, maar toen het tot me doordrong besefte ik dat ik geluk had gehad. Als het pondje duif (denk aan een pond biefstuk om je er een voorstelling van te maken) niet met zijn buik maar met zijn poten of snavel tegen mijn oog was gevlogen, zou ik nu een braiile-computer nodig hebben gehad om dit te typen.
Ik heb er gelukkig niets aan over gehouden, behalve een bijzonder zeldzame ervaring. Vandaag heb ik nog verschillende keren moeten terug denken aan die ongelukkige duif. Zou hij er behalve tunnelangst nog lichamelijke schade aan over gehouden hebben?


2. Napoléon

Waar het staat in Büch's werken kan ik zo niet zeggen, maar ik meen zeker te weten dat Boudewijn kort voor zijn dood zichzelf beklaagde over het feit dat het maar niet wilde opschieten met de uitgave van de complete verzamelde brieven van Napoléon Bonaparte. BB heeft het inderdaad niet mee mogen maken, want pas in 2004 zag het eerste deel van de Correspondance Générale het licht. Op boekgebied is dit een onderneming die haar gelijke niet kent. Goethe zinkt er bij in het niet. Het moet dan ook wel in Frankrijk gebeuren, want de Fransen zijn megalomaan als het om dit soort dingen gaat.
Stel je voor: Napoléon schreef in zijn leven zo'n 50.000 brieven en andere documenten. Deze worden allemaal - en ik herhaal allemaal - in één mega-uitgave, volledig geannoteerd uitgegeven door het Franse uitgevershuis Fayard. Een paar weken geleden kreeg ik de eerste 2 delen door Amazon.fr thuisgestuurd. Per deel een dikke 2000 brieven, 1200-1500 pagina's, uitvoerige annotaties, kaarten, registers (het personenregister alleen al beslaat op 1 deel 72 pagina's!) en ga zo maar door. Kwijl kwijl kwijl. Mijn frans is abominabel. Ik zal nooit, maar dan ook echt nooit deze boekwerken (er zijn 12 delen begroot, maar het kunnen er ook meer worden; de laatste zou in 2010 moeten verschijnen) volledig lezen. Alleen maar in grasduinen en kwijlen (niet boven het boek, begrijp me goed -- ik lees het met een zakdoekje voor mijn mond) en me verwonderen over het genie Napoléon en deze genieuze uitgevers-onderneming. Dit is het ultieme boekengenot, en ik ben er bij. Daarom ben ik gelukkig.
Op de foto heb ik mijn eerste twee delen geportretteerd, met mijn buste van Napoléon erbij, die ik speciaal voor de gelegenheid uit z'n vitrinekast heb gehaald.
En vandaag heb ik het derde deel besteld in Frankrijk.
Bezorging per postduif zou het mooiste zijn, daarmee zou ik de fransen pas écht een plezier doen, maar geloof me, ik heb echt effe genoeg van Les Pigeons!

De Bultkroos Code

Na het succes van het boek, binnenkort ook als film!
Naar verluidt zal De Bultkroos Code op 15 september 2006 te Zwolle in première gaan. Het schrijvers-echtpaar deelde dit op 19 mei mede. Kraakt u de code? Weet u waar de clue's van dit geheimzinnige bericht liggen? Reageer nu en maak kans op een uitnodiging voor het première-feest!

aanwijzingen:

• De bemiddelaar heeft een lange stok.
• Het getal is een priemgetal.
• Het tweede cijfer van het getal is het grootste getal dat in een Sudoku kan voorkomen.
• Er is een taxibedrijf in de buurt.

Een treurniswekkende hotel-bibliotheek

Zoals ik eerder beloofd heb zou ik terug komen op het thema: wat lezen mensen aan de rand van het zwembad op hun vakantiebestemming?
P. en ik zijn vannacht terug gekomen van Lanzarote en de komende blogs zul je er zeker meer over lezen, maar het thema hotel-bibliotheek wou ik je niet onthouden.
Olé, de eerste foto:

Een doorsneel hotel-biepje bestaat meestal uit niet meer dan een plankje of kastje in de buurt van de plek waar de informatie-mappen van de touroperators liggen. In dit geval, zoals je boven kunt zien, is daarvoor een echte kast getimmerd: in de verticale vakken horen de mappen te staan -- horen, want voor het gemak liggen ze al jaren op de balie.
Spiedend op het zwembad-terras constateerde ik dat de zon-aanbidders (v/m) ofwel gewoon lagen te zonnen of aan het puzzelen waren (uitsluitend Sudoku's; de uitgevers van de Zweedse puzzels -tot nu toe favoriet- hebben het nakijken) of aan het lezen. Jeffrey Archer, Higgins, dat soort auteurs.
Het allertriestse dieptepunt wordt geleverd door onderstaande foto (ik hoop dat je hem tot leesbare proporties kunt vergroten): hieruit blijkt dat klip en klaar dat wat vakantiegangers meenemen om te lezen en niet mee terug wil nemen van het allerlaagste literaire nivo is!
Verrast ben ik hierdoor niet, alleen teleurgesteld. Want potverdorie: ben je eindelijk in de gelegenheid om één of twee hele weken lang te lezen, en dan pak je het simpelste wat er is!
Ach, ik zal het wel niet begrijpen.

(klik op de foto om leesbaar te vergroten)

Hoewel ik acht jaar geleden Spanje heb ontdekt als een heerlijke vakantiebestemming, kan ik toch nog steeds niet wennen aan de Spaanse opvatting van klantvriendelijkeheid en begrip.
Voorbeeld: je bestelt zeer expliciet (ik heb het zelfs eens opgeschreven!) een vino blanco dulce (zoete witte wijn) en krijgt een droge.
(2) Je vraagt om een stoel in het vliegtuig met extra beenruimte (het Spaanse meisje dat incheckt knikt instemmend en begrijpend) en je krijgt de meest krappe zitplaats die er voorhanden is, in het midden van een Boeing 737. Als ik in Spanje zou vragen: brengt u mij, tegen elke kosten, een fles champagne voor mij en mijn vrouw, een Roll Royce met chauffeur en breng ons daarmee naar een vorstelijke suite,.... dan eindig je op een goor peeskamertje tweehoog achter.
Het beste wat je kunt doen in Spanje is: alles negeren en genieten van landschap, zon en leven. En precies dat hebben we gedaan!

Crimineel boek!

Soms koop ik boeken met als enige reden dat het boek mogelijk verboden zal worden. Vandaag heb ik om die reden het boek De Endstra-tapes gekocht (slechts 15 euro, 351 pagina's dik). Wie het nieuws een beetje volgt, zal wel weten dat de op 17 mei 2004 vermoorde vastgoedmagnaat (mooi woord - slecht beroep) WILLEM ENDSTRA in 2003 in het diepste geheim 15 lange gesprekken met rechercheurs van de Ciminiele Inlichtingendienst heeft gevoerd. De neerslag van deze gesprekken, vormt momenteel het belangrijkste bewijs tegen super-crimineel WILLEM HOLLEEDER, de voormalig Heineken-ontvoerder en na zijn vrijlating opnieuw een van de godfathers van de polder-maffia. Het boek --ik heb er tot nu toe flarden van gelezen-- biedt een uniek kijkje in de wereld die wij tot nu toe alleen kennen uit misdaadromans. Maar dit is bloedserieus echt! Het Openbaar Ministerie, zo staat vandaag in alle kranten, zit behoorlijk in z'n maag met de verschijning van deze uiterst vertrouwelijke informatie [waar hebben we dat eerder gehoord?] en bekijkt of het boek uit de handel genomen kan worden. Intussen is het genieten geblazen. Mede vanwege de relatie tussen JAN DIRK PAARLBERG (de grootste witwasser van Nederland, volgens Endstra) en NEELIE SMIT, u weet wel, die dame om wie zóveel luchtjes hangen dat de SMIT-tapes wel uiteindelijk in een driedelige cassette zal moeten verschijnen!!! Gauw kopen dit boek, vóór het verboden wordt!
Uw misdaad-recensent: B. te Blogspot.com

98 Vulkanen

Over iets meer dan week is het zover, dan reis ik voor de 4e keer (en voor de 2e keer met P.) naar Lanzarote, het eiland met 98 vulkanen.
Als je een auto-commerical ziet in een schitterend landschap met bergen / vulkanen / kronkelwegen / rode kleuren, dan is het geheid opgenomen op Lanzarote. Hetzelfde geldt voor veel SciFi films die buitenaardse planeten verbeelden. Lanzarote is buitenaards. Als je er gevoelig voor bent, merk je het al op het moment dat je aankomt: hier heerst een verstilde, sacrale sfeer. Het hangt in de lucht, het toerisme kan dat niet verhullen.
Een weekje bijkomen van de drukte, mijn rugpijn laten behandelen door niks te doen in de zon, te zwemmen, en de mogelijkheid tot veel lezen en talloze recent aangeschafte DVD's bekijken.
Na het gebruikelijke gedoe rondom gewenste comfortabele vluchttijden (ik vrees dat ik eerst écht rijk moet worden om verstoken te blijven van vliegen op idiote tijdstippen) heb ik ingestemd met een heenreis waarbij we in de avond aankomen en midden in de nacht terugkomen op Schiphol. Er waren gewoon geen betaalbare alternatieven.


Behalve het eerder genoemde is er nog een belangrijk verschil tussen NL en Lanzarote: op dat eiland is het namelijk altijd mooi weer. Soms regent het er een paar jaar niet. Wat wind en 25 graden, ideaal! Ik word snel depressief van de Nederlandse lente & zomer. Hoe vaak gebeurt het niet, dat door de week de zon schijnt en het warm is en het in het weekend het koud is en regent? Ik heb er een vrijwel sluitende theorie over, maar daar wil ik jullie vandaag maar niet mee lastig vallen. In ieder geval heb ik het wel weer gehad na de laatste 3 koude, natte, sombere weekends. Up we go!

Bibliotheek-organisatie

Al sinds de jaren tachtig houd ik me bezig met een ideale manier om mijn bibliotheek te organiseren. Ik ben begonnen door eerst eens wat te lezen over dit onderwerp; dat werd het boek Bibliotheek en documentatie van prof. Th.P. Loosjes, een Handboek ten dienste van de opleidingen (opleiding bibliotheekwetenschap wel te verstaan). Jong, ambitieus en een tikkeltje te wild zoals ik toen was, paste ik al het geleerde meteen in de praktijk toe: ik voorzag mijn boeken zelfs van buitengewoon ingewikkelde signaturen (een signatuur is een uniek nummer dat de plaats van een boek in een verzameling bepaalt). Ik plakte zelfs stickers op de ruggen! Door de jaren heen heb ik deze slechte gewoonte afgeleerd -- het was ook uiterst onpraktisch -- en heb ik het systeem overgenomen dat voor de boekhandels is ontwikkeld: de NUGI (= Nederlandse Uniforme Genre Indeling). Dit is een 3-cijferige code die boekhandels helpt om ingekochte boeken in de juiste kast te plaatsen. (Kijk in een ca. 5-20 jaar oud Nederlands boek en je vind die code afgedrukt op bladzijde 4.) Voorbeelden:

300 = Nederlandse literaire romans, verhalen en novellen
301 = vertaalde literaire romans, verhalen en novellen
...
470 = reisbeschrijvingen
471 = reis- en taalgidsen (ook culturele)
enzovoort.

Al mijn boeken in de database zijn voorzien van die code. De NUGI is op 1 april 2002 vervangen door de NUR (Nederlandstalige Uniforme Rubrieksindeling). De NUGI was veel te vaag en beperkt, met name als het gaat om nieuwe media.
Anyway, om een lang verhaal kort te maken: mijn bibliotheek is globaal ingedeeld volgens NUGI. Omdat mijn bibliotheek een aantal thema's bevat waarop ik flink verzamel, kan ik niet toe met gewoon '470 = reisbeschrijvingen'. Daarom organiseer ik dat onderwerp tevens op land/regio. De pakweg 450 boeken op dit gebied zijn in de nieuwe boekenkamer op deze wijze geordend. Maar van het ene gebied heb ik bijv. 5 boeken en van een ander wel 40. Om alles toch ordelijk en terugvindbaar (het kern-criterium) te organiseren heb ik plankruiters gemaakt. Geen van de in de handel beschikbare systemen vond ik mooi of handig -- ze zijn namelijk allemaal gericht op openbare- of schoolbibliotheken en dus uiterst vandaalbestendig en ook nog leesbaar op 10 meter afstand. Stickers op planken kan niet, want een boekenverzameling groeit en wijzigt. Daarom heb ik nu hardkartonnen steekkaarten gemaakt die ik op elke willekeurige plaats tussen 2 boeken kan plaatsen om een nieuw onderwerp aan te duiden.
Een beeld zegt meer dan duizend woorden:


De steekkaarten zijn gemaakt van 700 grams grijsbord (1,7 mm dik), met daarop een sticker geprint in de kleur (ongeveer) van de boekenkast. De afmetingen zijn 210 x 74 mm, met een uitsparing ter grootte van de hoogte van de boekenplank (18 mm.)

De kaart ziet er zo uit:



De kaart heeft dezelfde tekst aan 2 kanten; van de andere kant af gezien ziet het er zo uit, en hier kun je ook goed zien hoe deze oplossing voor een verzamel-probleem harmonieert met boeken, planken, en met mijn gevoel.


Want DIT (hieronder) willen we toch niet als boekengekken?

Een nieuw Boudewijn Büch pareltje

Vandaag ben ik in het bezit gekomen van een waarlijk uniek item. Het staat inmiddels op de website van het Museum, maar ik wil het jullie ook niet onthouden!

In het seizoen 1997-1998 hield Boudewijn een tournee langs 29 Nederlandse theaters met de voorstelling "Een avondje Televisie". Op 31 maart en 1 april 1998 waren er twee voorstellingen in Diligentia, Den Haag die werden opgenomen voor televisie. De show werd uitgezonden op 13 februari 1999.

In zijn dagboek 1998 (Een boekenkast op reis) schrijft BB hierover uitgebreid, o.a. "Optreden 's avonds voor de pauze zeer matig, erna een stuk beter" (p. 119, over 31 maart) en "Geef bijna twee uur vlam & vuur ­ een van mijn beste optredens ooit en juist dit wordt opgenomen! (...) Bij wijze van uitzondering blijf ik met de mensen van het Nederlands Omroep Productie Bedrijf (NOB) en de Vara-mensen wat na drinken!" (p. 120, 1 april).

Voor deze 2 opnamen is uiteraard een draaiboek gemaakt en deze heb ik nu via eBay gekocht. Het gaat om een draaiboek van 30 pagina's op lichtgroen papier plus kaft dat gedetailleerd de voorstelling volgt en alle aanwijzingen bevat voor de 4 camera's, het geluid en het licht. Het is een standaard opgezet en uitgevoerd draaiboek in een vorm die ik goed ken omdat ik in mijn bedrijf jarenlang draaiboeken voor de EO heb gereproduceerd.

Ik ben enorm opgetogen over deze bijzondere aanschaf, waarvan vermoedelijk hooguit nog maar enkele exemplaren bestaan, misschien is dit zelfs nog het enige exemplaar: meestal worden draaiboeken na de opnamen en de post-productie weggegooid. Het draaiboek is waarschijnlijk gemaakt in een oplage van 15-20 exemplaren.

Ach, wat ben ik gelukkig vandaag!

Boekengek met de tijd mee

Vanmiddag vroeg vrij genomen; het was zo rustig op de zaak dat ik me wel een keertje een paar uurder vrij kon veroorloven. Bij MyCom (prima zaak!) heb ik een interne DVD-brander gekocht, die zat namelijk nog niet in mijn (toch niet al te oude) computer. Ik ben zeker anderhalf uur bezig geweest met het openschroeven van de computer en het vervangen van de DVD-lezer door de DVD-brander. Wat een gepiel! Pas bij de derde keer plaatsen en aansluiten werd de brander ook door Windows herkend.


Daarna de software. Het lukte me maar niet met de standaard Nero-software die ik al had, maar na enkele installaties en een achteraf overbodig gebleken aanschaf van 34 euro via Internet is het me toch gelukt. Niettemin verbaas ik me over het feit dat het branden van een DVD uren duurt. Dat zou toch sneller moeten kunnen?
En verder verbaas ik me over het feit dat een DVD-brander voor elke willekeurige Windows-PC slechts 42,95 kost en dat die past op ALLE PC's terwijl je voor een vergelijkbaar product plus software bij Apple computers honderden euro's moet uittrekken. (En dan werkt het nog niet.) Ik heb het helemaal gehad met Apple. Sorry Steve Jobs, je snapt er gewoon niks van!
Mijn conclusie na 20 jaar Apple-gebruik: design is niet belangrijk, gebruikersgemak, daar gaat het om. En wat dat betreft wint Microsoft....!

Gekke jongen, wijze man

Tja, nu Reve dood is krijg ik toch weer last van een bepaalde gekte. Ik heb circa 40 boeken van Reve. Daarnaast een fors aantal boeken óver hem of boeken en tijdschriften waaraan hij heeft bijgedragen. Toen ik de afgelopen week de literatuurkast begon op te ruimen kwam ik al die zielige Reve-tjes weer tegen. Veel daarvan verkeren inmiddels in slechte toestand: verkleurd, kromgetrokken, onder het stof, rook-aanslag -- het is werkelijk niet fraai hoe deze kleine Reve-collectie er bij staat. Vandaag heb ik het primaire werk maar eens in een kratje gestopt en meegenomen naar mijn werkkamer om ze eens grondig te kunnen inventariseren.



"Wat heb ik, wat heb ik niet?" En wat is zo slecht dat er beter een nieuw exemplaar kan worden aangeschaft? Want ja, nu hij dood is vind ik het opeens belangrijk om de auteur waarvan ik tientallen jaren zo genoten heb -- al was het alleen maar zijn priamire werk -- enigszins volledig te hebben. Mijn eerste bewuste Reve schafte ik aan op 25 februari 1981, het was Nader tot U en de laatste op 9 september 1992, Brieven aan mijn lijfarts. Daarna kocht ik nog 2 boekjes in de opruiming maar die tellen niet mee.
Nu heb ik dat verzamel-virus weer. Ik hou het dit keer echter netjes: beperk me tot het primaire werk, vervang hier en daar wat boeken die in een te slechte toestand verkeren en dat is het dan. Met een weekje of 4 is dat zaakje wel geklaard denk ik. Het aanbod op eBay is zeer ruim en de prijzen zijn laag. Of, om Gerard Reve te spreken, een huisvrouw of arbeider kan het aanschaffen.
Voor de lezer is dit hoogstwaarschijnlijk allemaal flauwekul, maar voor mij is dit een verplichting aan mijn bibliotheek. Ben ik gek? Graag een antwoord...

Houellebecq

Gisteren 2 boeken van Houellebecq ontvangen [via Bol.com] namelijk De wereld als markt en strijd en De koude revolutie. Wat de in het Nederlands vertaalde boeken van MH betreft ben ik nu bijna compleet in mijn verzameling...
Ik heb verschillende keren in mijn blogs de schrijver Michel Houellebecq aangehaald. Tot mijn verwondering werd daar niet op gereageerd. Waarom, vraag ik mij af? Wordt hij niet gelezen? Of is er iets naders aan de hand?
Houellebecq wordt algemeen beschouwd als een van de belangrijkste Europese schrijvers van dit tijdsgewricht. MH is geen lichte kost, dat moet ik toegeven, maar vanaf het moment dat je op pagina 1 begint, dwingt hij je eigenlijk tot een mening of oordeel: je kunt Houellebecq niet 'droog' lezen, je moet er iets van vinden.
Voor mij is Houellebecq een soort van profeet: zijn analyses over de huidige maatschappij, in het West-Europa van 2006 waar vraagstukken over de individualiteit, de islam, sex en materiële bevrediging de boventoon voeren, zijn ontegenzeglijk belangrijk.
Ik ben benieuwd naar reacties!