60 jaar Boudewijn Büch

Wanneer Boudewijn Büch niet plotseling overleden zou zijn op de avond van 23 november 2002, dan zou hij vandaag, 14 december 2008, 60 jaar geworden zijn. Ik vind het nog altijd ontzettend sneu dat deze --niet drinkende en rokende man-- zo vroeg het tijdelijke voor het eeuwige moest verruilen door hartfalen. De eerste paar jaar na zijn dood was er veel belangstelling voor wat hij naliet. Zijn ingewikkelde leven met literaire vrijheden maar ook met pijnlijke leugens kregen veel aandacht in de pers. De fans kwamen aan hun trekken door grote delen van zijn nalatenschap te kopen. Ik behoor zelf tot die laatste groep, mijn huis is een half BB-museum....

Maar de laatste jaren bemerk ik een afnemende belangstelling voor Boudewijn en dat vind ik jammer.
Frans Mouws, die 5 boeken schreef over Büch, heeft gezegd er mee te stoppen. Vandaag werd op de 7e Internationale Boudewijn Büchdag in de openbare bibliotheek in Amsterdam het jaarlijkse boekje van het Boudewijn Büch Gezelschap Büchmania gepresenteerd. Dit werd deze keer geschreven door Büch's jeugdvriend Paul Westgeest en gaat over de reis die hij samen met BB in 1967 ondernam naar Ciboure, de geboorteplaats van componist Maurice Ravel. Het is een mooi boekje geworden en leuk geschreven, daar niet van, maar wat mij verdriet deed was de slotzin uit het voorwoord: "Dit verslag zal tevens het laatste zijn wat ik over Boudewijn Maria Ignatius Büch zal schrijven. Het is goed geweest zo."

Wat is goed geweest? Zes jaar aandacht voor Büch? Is Büch nu uitgekauwd?
Vandaag, op die bijeenkomst, waren weer tientallen fans die het tegendeel bewezen. Omdat ik nog moest werken kon ik er zelf helaas maar een uurtje zijn. Maar ik zal het werk en de persoon van Büch niet vergeten. Hij blijft voor mij altijd een unieke persoonlijkheid en een groot verzamelaar. Zijn enorm grote schriftelijke nalatenschap kent zeker oppervlakkige stukjes, maar vooral ook talloze prachtige bijdragen die uitblinken door de deskundigheid en het enthousiasme waarmee ze geschreven zijn. En misschien is het allerprachtigste dat Boudje heeft nagelaten wel zijn 176 TV-reportages onder de naam De Wereld van Boudewijn Büch. Na mijn pensionering schrijf ik de definitieve Boudewijn Büch-encyclopedie. In minstens 3 dikke delen. In leer gebonden. Met leeslint. In een cassette verzameld. En met een apart indexdeel.
Mark my words!

Postscriptum: ik weet dat deze blog veel gelezen wordt door Büch-geïnteresseerden. Reacties worden bijzonder op prijs gesteld! Dus aarzel niet.

De Drukfabriek

De Drukfabriek is de internet boekenclub van de VPRO. Het heeft veel mogelijkheden, maar helaas nog maar 73 leden. Misschien is het iets voor jou, lezer!


Bekijk mijn pagina bij De Drukfabriek

Even voorstellen: Philipe

Alleen is maar alleen, dacht een boekenverzamelaar. En als de vrouwen niet willen, dan moet er maar een alternatief gezocht worden. Natuurlijk ga ik al mijn hele leven ook naar bed met boeken. En hoewel sommige boeken door hun inhoud zeer lustopwekkend zijn (ik beschik over een ruime hoeveelheid 'prikkelende lectuur' zoals dat vroeger heette), is seks mét boeken toch echt 'not done'.
Trouwens, het gaat helemaal niet om seks, het gaat om aandacht voor mij. En daar laten boeken het afweten. De liefde die ik heb voor het boek is helaas per definitie eenrichtingsverkeer.

Anders is het gesteld met de kat. Katten en boeken gaan heel goed samen. Katten en schrijven vormen zelfs een symbiose. Er zijn talloze boeken geschreven over schrijvers en katten. Katten spelen in de literatuur een grote rol, groter dan honden of welke andere diersoort dan ook. En belangrijkste van alles: katten houden van mensen. Vooral van eenzame boekengekken.

Sinds half twee vanmiddag is Philipe in mijn leven.
Philipe, de naam die de vorige eigenaars aan hem hebben gegeven, is een kater van vier jaar oud en zat tot dat moment in het dierenasiel Zwolle. Op zijn kooi een rood label: "pas op, wild." Philipe, zo deelden de erg aardige meiden van het asiel mij mede, was 'moeilijk', 'kon niet worden opgepakt'. Maar toen de kooi voor me openging lag hij binnen 3 minuten op zijn rug en kon ik hem kroelen waar ik maar wou. Het was direct duidelijk: Philipe en ik kunnen voortaan samen verder!

Hij is nu drieënhalf uur in mijn huis. Na eerst de vier verdiepingen van mijn huis verkend te hebben, heeft hij zijn favoriete plekjes al gevonden: aan mijn voeten, op mijn schoot ("kan niet worden opgepakt", "eenkennig") of op mijn bureau, naast de computer.
De boekenkasten werden door Philipe met grote nieuwsgierigheid bekeken. Vooral de kasten met vitrinedeuren konden hem bekoren. Ik heb zelden zo'n gemakkelijke lieve kat gezien, zo'n aanhankelijke gezelschapszoeker. (Op dit moment begint hij met mjin muis te klooien en wordt me het typen zowat onmogelijk gemaakt, hij kan kennelijk ook lezen --zoals trouwens de meeste katten-- en wil even een statement maken.)

Even voorstellen: Philipe. U zult nog veel van hem horen!

Weekendje inkopen

Precies een week geleden was ik een paar dagen in Keulen. Om wat te ontspannen in de fraaie herfstzon, te eten en te drinken (de Duitse horeca is zeer gastvrij en de prijzen vergeleken met Nederland beduidend lager) en nog zo wat.
Over dat nog zo wat gaat dit stukje.

Na een onrustige slaap in City Hotel Caprice am Dom, midden in de oude zuidelijke stad, kwam ik op een terrasje in de zon bij met een heerlijke cappuccino. Uitkijkend over de Rijn maakte ik mijn aanvalsplan. Eerst naar het Romaans-Germaanse museum aan de voet van de Dom, waar een grote collectie (gebruiks)voorwerpen van de oude Romeinen is opgesteld. En dan door naar Taschen.


Het museum was werkelijk heel fraai. Ik vond vooral de gouden sieraden uit de eerste twee eeuwen indrukwekkend. In het museum bevindt zich een uitgebreide museumwinkel. Ik moet beslist de aandacht van de bewaking hebben getrokken omdat ik er wel drie kwartier heb rond gelopen, alle kasten zeker drie keer bekijkend. Er waren gewoon té veel leuke dingen te koop: behalve boeken ook allerhande Romeinse parafernalia.
Ik kocht er o.a. een zeer fraai uitgevoerde verkleinde replica van de grafsteen van Marcus Caelius. Het origineel werd opgegraven in Xanten (bij Nijmegen) en meet 1.37 bij 1.08 meter. Deze miniatuuruitvoering van 25 x 19 cm weegt echter niettemin 2 kilo. Een Schmuckstück voor mijn bibliotheek!

Deel twee van het plan was een bezoek aan de winkel van uitgeverij Taschen, die zoveel prachtboeken publiceert (en waarover ik regelmatig heb geschreven).
Op mijn trip naar Keulen had ik een koffer meegenomen die voor slechts 1/3 gevuld was. De resterende 2/3 zou voor boeken bestemd zijn (ik heb geleerd van het verleden).
Zur Sache. Ik nam een taxi naar de Hohenzollernring 28 waar één van de (wereldwijd zeven) boekhandels van Taschen is gevestigd. Toen ik zei waar ik heen wilde, wist taxichauffeur Petra meteen waar het was en niet alleen dat, ze wist óók nog dat het een uitgeverij was en dat de boekhandel daarvan ooit heel klein was begonnen en nu behoorlijk groot, etcetera. Ik was verbijsterd! Ooit een taxichauffeur in Nederland ontmoet die überhaupt weet wat een boek is, laat staan een boekhandel, om maar niet te spreken van een uitgeverij??? Op dit moment besefte ik wederom dat er een wereld van verschil bestaat tussen ons en onze Oosterburen, een verschil dat in hun voordeel uitvalt.

Na een half uur in het drukke zaterdagverkeer te hebben vast gezeten kwam ik behoorlijk büchergeil eindelijk bij Taschen aan. Nu zou het scoren beginnen! In de winkel werkten een jongen en een meisje, beiden begin twintig en zeer Duits-hip. Aan het meisje legde ik uit dat ik speciaal uit Nederland gekomen was om 'in te slaan' en reserveerde een plekje op de toonbank. Daar zou ik dan telkens een boek op leggen en aan het eind alles afrekenen. Na wat taalproblemen begreep ze mijn bedoeling. Ik vloog door alle kasten. Wikte en woog. Af en toe bracht ik een boek naar de toonbank en vroeg wat wat over de verschillende edities die van boeken worden aangeboden. Binnen een half uur was ik klaar. Zes prachtboeken lagen er, iets minder dan ik verwacht had, maar ik moest me beperken vanwege het gewicht van het totaal. Dat loog er niet om: zo'n 20 kilo. De jongen rekende met mij af (misschien was het meisje gevlucht omdat er telkens erotische boeken op de stapel kwamen?). Ik betaalde contant met briefjes van vijftig, en hij gaf mij één van de boeken voor niks. Ist dass Super oder nicht?

De oogst van Keulen kun je hieronder zien. Bij Taschen heb ik dus vooral erotische boeken gekocht omdat deze in Nederland slecht te krijgen zijn. (Om redenen die ik later nog wel eens kan uitleggen.)


De mooiste aanschaf was echter de facsimile editie van de Atlas of Anatomy van Jean Marc Bourgery (1797–1849). In dit boek werden voor het eerst buitengewoon gedetailleerde afbeeldingen over het menselijk lichaam gepubliceerd en daarnaast handelt een deel van het boek over de chirurgie.


Een waarlijk prachtig boek, klik op de foto's voor de details...
Eén van de meest fascinerende aspecten betreft de operatiemethoden van die tijd. Destijds was amputeren veelal de beste manier om ernstige lichamelijke problemen op te lossen. Zo was ik erg onder de indruk van de amputatie die in Flaubert's Madame Bovary werd uitgevoerd.
Met een zeer realistische weergave van zo'n amputatie, in dit geval van een deel van de voet, sluit ik af. Ik heb kilometers gelopen in Keulen op mijn moeilijke voeten. En ben blij dat onderstaande mij bespaard is gebleven!

Een waanzinnige bibliotheek

Ooit wel eens een hotel of tripje geboekt via Booking.com? Ja? Dan zul je gezien hebben wat een pracht idee er achter die website steekt. De bedenker van deze en vergelijkbare websites heet Jay Walker en hij is er schatrijk mee geworden. Jay, een man van 52 jaar die in Ridgefield (Connecticut) woont, is niet alleen dol op business maar ook op boeken.
Waar dat uit blijkt: hij heeft een 3 verdiepingen hoge bibliotheek in zijn huis laten bouwen van 354 vierkante meter en daaraan is alles superlatief. Ik zou graag het hele artikel dat op wired is verschenen hier voor je overnemen, maar dat gaat natuurlijk niet. Daarom hierbij alvast één foto en de link waar je alles kunt lezen.


Sinds ik dit gezien heb droom ik er continu van. Ik heb me heilig voorgenomen zó rijk te worden dat ik een soortgelijke bibliotheek voor mezelf kan inrichten. Wensen leiden tot dingen, let maar op.... Ik hou je op de hoogte.

Kredietcrisis? Beleg in boeken!

Ik wil niet lacherig doen over de financiële ramp die zich op dit moment wereldwijd voltrekt.

Elke dag denken we het ergste gehad te hebben, maar dan blijkt het de volgende dag toch nóg erger te kunnen. Dagelijks verdampen miljarden en miljarden euro's: een onvoorstelbaar feit dat zich tóch voordoet. Iedereen, dus ook u, lezer, zal op korte termijn met de gevolgen te maken krijgen. Weest voorbereid!

Ik heb als ondernemer een beetje verstand van geld. Ik heb hypotheken en kredieten en een beetje spaargeld. Mijn aandelen in de ICT-sector (aangeschaft tijdens de internethype van 1999) heb ik tegen een verlies van 85% vorig jaar al verkocht. Als ik ze vandaag verkocht had, had ik helemáál niets meer terug gekregen...
Sinds twee weken daalt de omzet van mijn bedrijf met tientallen procenten per dag, dat is bepaald niet om vrolijk van te worden!
We leven in een wereld waarin steeds meer zaken virtueel zijn, niet werkelijk bestaand, maar die niettemin als een realiteit beleefd worden. Hoe gevaarlijk dat is blijkt nu. Op dit moment is zelfs geld virtueel geworden. Daarom bied ik als remedie dit aan: investeer in boeken. Die zijn tenminste tastbaar en houdbaar.

Beleggingstip 1:
Struin alle rommelmarkten af. Kijk uit naar oude, beduimelde boeken. Mogelijk vind je voor 1 Euro een boekje waarvan de eigenaar niet weet dat het een ton waard is.
Een goed boek over het verzamelen van boeken die geld waard zijn (of kunnen worden) is Collecting Books van Catherine Porter. Mijn exemplaar, waarvan je de afbeelding hiernaast ziet, is afkomstig uit de bibliotheek van Boudewijn Büch. Die kocht het kort voor zijn dood voor €37,80. Op een veiling betaalde ik er € 12,38 voor, maar nu, omdat dit het exemplaar is van Büch, vraag ik er minstens € 75,00 voor. Een beter bewijs voor mijn stelling kan ik niet leveren.

Beleggingstip 2:
Koop boeken waar je wat aan hebt. Boeken die je zó imponeren dat je ze nooit meer vergeet. Dat is een goede investering in je hersenen, daar heb je op je 75ste nog plezier van. Al is het maar een pocketje van 1 euro: de indruk die het op je maakt zal zijn waarde behouden tot het einde van je leven. Een goed boek in dit verband, en met de beste titel die je bij onderwerp kan voorstellen is Dood op krediet van Louis-Ferdinand Céline. Als rainbowpocket voor een paar euro te krijgen.

Als de wereld om je heen instort, of het nu de economie is of een geliefde die je leven verlaat, boeken zijn altijd nabij als troost. Ik zou niet kunnen ademen als er geen boeken waren. Op een lieve hond na, is een goed boek het allerbeste dat je jezelf kado kunt geven. Met als bijkomend voordeel dat je je boeken nooit hoeft uit te laten!

Een toren vol dieren

Het kan een behoorlijk nadeel zijn om buiten de Randstad te wonen. Dat merkte ik vandaag weer eens toen ik ruim 5 uur in treinen en op stations doorbracht om tweeënhalf uur in Naturalis, ons nationaal natuurhistorisch museum door te brengen.
Op mijn programma stond een speciale rondleiding, georganiseerd door het Boudewijn Büch Gezelschap Büchmania door de collectietoren van het museum. In deze 62 meter hoge en 20 verdiepingen tellende toren mogen normale stervelingen zoals u en ik niet komen, maar speciaal voor dit gezelschap mochten we er in. Zoals de website van het museum schrijft: "In de toren bevinden zich meer dan 10 miljoen objecten, opgeslagen in veertig magazijnen, waarin licht, luchtvochtigheid en temperatuur nauwkeurig worden gereguleerd. Het is een archief en schatkamer in één, waarin miljoenen kostbare voorwerpen zijn opgeslagen."
Wie zou daar niet eens in willen kijken?

Miljoenen opgezette of anderszins geprepareerde dieren liggen hier in of op de stellingen, in dozen, ladenkasten of staan op de grond (zoals zebra's, varkens, buffels, leeuwen, you name it).
Laden vol vogels, vaak tientallen per soort, allemaal in de loop van pakweg 200 jaar bijeengebracht voor de wetenschap en nu alleen toegankelijk voor onderzoekers. Het was een prachtige ervaring een piepklein deel van deze collectie in het echt te zien. Helaas mochten wij niet fotograferen, dus ik moet volstaan met 2 foto's die het genootschap bij de uitnodiging stuurde. Ik hoorde dat een andere groep vandaag wel mocht fotograferen en mogelijk komen er dus nog meer foto's; die zal ik dan als het mag doorplaatsen.



Ver van de Randstad wonen heeft natuurlijk ook voordelen. Als je eenmaal gewend bent aan het reizen per trein, biedt het je zeeën van tijd om te lezen. Bij voorbeeld in de boeken die ik vandaag in de unieke boekhandel van Naturalis (die een eigen site heeft) aanschafte:

• Pat Shipman: De ontbrekende schakel. Het levensverhaal van Eugène Dubois, de Nederlander die het gelijk van Darwin bewees.
• Wilfrid Blunt: Linnaeus. The complete Naturalist en
• Carl Linnaeus: Reis door Lapland 1732, een mooie Nederlandse uitgave van het dagboek dat de jonge Linnaeus bijhield tijdens zijn 'ontdekkingsreis' door Zweden en Finland.

Het was een heerlijk büch-ig en boekig dagje!

Ik kom terug

Het is, door de omstandigheden even stil hier. Maar ik kom terug, want er beginnen weer wat boekendingen te bruisen. Sowieso ben ik niet het type dat 'het opgeeft' Allen die op de vorige blog hebben gereageerd of me direct hebben gemaild: hartelijk bedankt: ik voel me liefderijk gesteund!

Eén van mijn persoonlijke ontdekkingen in het afgelopen jaar was de poëzie van Herman de Coninck. Een prachtig gedicht van hem geef ik de lezers kado:

De lenige liefde (9)

Je truitjes en je witte en rode
sjaals en je kousen en je slipjes
(met liefde gemaakt, zei de reclame)
en je brassières (er steekt poëzie in
die dingen, vooral als jij ze draagt)-
ze slingeren rond in dit gedicht
als op je kamer.

Kom er maar in, lezer, maak het je
gemakkelijk, struikel niet over de
zinsbouw en over de uitgeschopte schoenen, gaat u zitten.

(Intussen zoenen wij even in deze
zin tussen haakjes, zo ziet de lezer
ons niet.) Hoe vindt u het,
dit is een raam om naar de werkelijkheid
te kijken, alles wat u daar ziet
bestaat. Is het niet allemaal
als in een gedicht?

En als je dit Herman zelf wilt horen voorlezen, kun je eens kijken bij bol.com waar dit luisterboek te krijgen is. Of vraag je plaatselijke boekhandel....

Uitgelezen Mannen

Voor wie zich afvraagt wat de stilte inhoudt op deze weblog heb ik een boek-achtige illustratie om dit duidelijk te maken... Lees de titels (klik op het plaatje om te vergroten).


Het enige boek dat mijn vrouw gelezen heeft is uit. Dichtgeklapt en ergens op een plank gezet. Dat boek ben ik.
Ik treur. Vooralsnog rest mij alleen dit:

Het vervolg op A-BALL

Jarenlang stond hij moederziel alleen ergens op een bovenste plank: Deel 1, A___BALL, van de Technische Encyclopedie van Winkler Prins. 'n Kloek boek in kunstlederen band.

Terug naar het jaar 1975. Op een manier die ik me niet meer kan herinneren, kwam ik er achter dat er een nieuwe encyclopedie in 6 delen zou verschijnen die geheel gewijd zou zijn aan techniek. Een uitgave van Winkler Prins nog wel, dat klonk vertrouwd.
Als bebrild, nieuwsgierig, technisch aangelegd jongetje, een nerd zouden we nu zeggen, was ik al helemaal in boeken. En om een lang verhaal kort te maken: op een dag stond, door mij uitgenodigd, een lange meneer op de stoep met prachtige folders én een deel van De Encylopedie. Wekenlang had ik er naar uitgegeken. Meneer was verbaasd dat er niet een middelbare man tegenover hem stond, maar een 14-jarige wijsneus. Zonder centen. Tegen beter weten in hoopte ik nog dat mijn moeder toeschietelijk zou worden, maar er was geen schijn van kans: ik geloof dat deze 6 boeken toen een half maandinkomen vertegenwoordigden.... Ik hield de man niettemin aan het lijntje en vroeg hem of ik er over mocht nadenken en het boek nog even mocht houden om het goed te kunnen beoordelen. Dat mocht en hij zou het een week later komen ophalen.
De rest is geschiedenis. Het boek is nooit meer opgehaald en ik zat met A___Ball, veertien jaar oud. Met de techniek is het niet écht wat geworden.

Vandaag brachten wij wat overtollig huisraad naar een kringloopwinkel. Na het inleveren keek ik even rond en als vanzelfsprekend werd mijn aandacht getrokken door de boeken die daar door anderen waren achtergelaten. Normaal gesproken vind je in kringloopwinkels het treurigste van het treurigste, maar het is óók waar dat de mensen die er werken meestal geen doorgewinterde boekenkenners zijn en de boeken prijzen naar gelang ze er uit zien: oud 50 cent en nieuw een euro.
Van 20 meter afstand zag ik ze staan: de 6 delen van de Technische Encyclopedie. Voor zensenhalve euro (samen) waren ze mijn, wat een spotprijs is want elders wordt er 25-150 euro voor gevraagd.


Na 23 jaar is de eenzaamheid van A___BALL opgelost, met een tweelingzusje en 5 ferme broers. Ik stel ze u hierbij aan u voor: BALM___DRAC, DRAG___GRON, GRON___MAGM, MAGN___RUIM en RUIS___ZIJDE.

Ik wens ze nog een lang en gelukkig leven toe, op de bovenste plank!