Wat erg!

De afgelopen maand heb ik me wel eens afgevraagd waarom ik de laatste weken geen commentaar op mijn stukjes meer kreeg. Ik veronderstelde dat 'ze', de lezers en trouwe reageerders, me langzamerhand zat geworden waren. (Beetje vreemd, vond ik zelf, maar OK: het zou best kunnen.)
Tot ik er vandaag achter kwam dat alles te maken had met een update van Blogger die ik nog niet had uitgevoerd. Er waren 13 reacties waarvan ik niets wist!
Nu voel ik me me schuldig tegenover u, lezers, maar ik wist niet beter. Geef me even de tijd om alles door te lezen en te reageren. En als je zelf ook iedere keer '0 comments' op deze blog ziet staan, druk dan control-R om ze alsnog te voorschijn te toveren.
Tot snel!

Een lege doos

Papier bezit in tegenstelling tot veel andere materialen nauwelijks lucht. Dat verklaart waarom je je een breuk sjouwt bij een verhuizing van een boekenkast. En ook dat er zoveel in één doos gaat.


De collectie Büch werd uitgebreid met een paar boeken die ik nog niet had: een (gesigneerde) 6e druk van Eenzaam, ontsierd door een nietje op de schutpagina... maar aan dat nietje zit wel een toegangskaartje voor een voorstelling van Büch, compleet met kassabon. (Het kostte 20 gulden om op 19-12-1994 naar de show van BB in Venray te luisteren.) Een tweede druk van De kleine blonde dood (er zijn er geloof ik inmiddels 27 van en die moet ik allemaal hebben). Een paar boekjes over boeken. Een stuk of drie eilandenboekjes, allemaal uit het bezit van Büch en ter plaatse aangeschaft tijdens zijn VARA-reizen naar uithoeken op aarde.
Rechtsboven in cassette, en daarvóór opengeslagen, ligt een facsimile editie van de 5e druk (1906) van de Brockhaus' Kleines Konversations-Lexikon. De Brockhaus is de meest gezaghebbende Duitse encyclopedie en bijzonder gewaardeerd door Boudewijn. Lezers van zijn boeken kennen natuurlijk Brockhaus als personage in zijn boeken. Ik bezit ook de laatste uitgave van de 24-delige Brockhaus Enzyklopädie die Boudewijn Büch niet lang voor zijn dood nog aanschafte.
Midden boven enkele exemplaren van het tijdschrift Pacific Islands en helemaal linksonder 6 afleveringen van Australian External Territories, lees: de vele eilandjes die bij Australië horen, ook al liggen ze duizenden kilometers verwijderd van het Australische continent.
Foto-gluurders zal het al opgevallen zijn dat er een stapeltje Penthouses ligt. Een erg mager mannenblad vind ik zelf, met hooggehakte modellen die, als ik ze op een feestje zou tegenkomen niet eens zou zien staan. Van januari 1987 tot en met oktober 1989 schreef BB hierin een column, meestal 2 pagina's groot en dat is de reden voor deze aanschaf -- wat weer eens iets anders is dan de veel geciteerde uitspraak dat mannen de Playboy kopen 'vanwege de goede interviews'!
Het mooiste zie je in de zuidoost-hoek op de foto. Hier liggen 8 uitgaven van het verhaal van Robinson Crusoe, uit 1900, 1906, 1930, 1928, 1937, ca.1950 en 1987. Er is nauwelijks een boek te vinden dat in zoveel edities en talen is verschenen als dit beroemde verhaal van Daniel Defoe. En áls dit een nieuw verzamelgebied voor mij gaat worden (en die kans acht ik aanwezig) dan ben ik de rest van mijn leven wel zoet. De meest bijzondere van deze kleine collectie heb ik nog niet genoemd, dat betreft een Franse editie: G.C. Vernet: Le Robinson Hollandais. Ou Journal d'un marin naufrage. De uitgave is tussen 1824 en 1828 verschenen bij Jacobus Radink in Amsterdam, is gebonden in halfleer en telt 3 kopergravures.


Bij addall is slechts 1 exemplaar te vinden van -vermoedelijk-deze editie, wat een indicatie is van de zeldzaamheid van deze uitgave. Daar moet het 490 Euro opbrengen. wat ik in ieder geval niet betaald heb voor dit exemplaar....
Over Robinsonades graag een volgende keer meer -- voorlopig ben ik nog wel even bezig alles uit deze inmiddels lege doos te inventariseren, te beschrijven en een plekje te geven in de almaar uitdijende bibliotheek. Hebt meelij!

Een grote doos

Gisteren kwam die aardige jongen van TPG Post weer langs. Ik stond net runderlappen in stukken te snijden voor de Boeuf Bourgignon en toen ik hem zijn witte bestelbus zag parkeren voor mijn huis. De Doos! schoot door mij heen, daar is de doos, nu al!

Natuurlijk wist ik dat het er aan zat te komen, maar dat het nú al bezorgd zou worden!? In mijn voormalige woonplaats Utrecht meed de TPG bezorging op zaterdag: het was namelijk volslagen zinloos om je op die dag in klein-Istanbul te begeven. Je zou per dag niet meer dan 3 pakketten kunnen bezorgen. Hier in een Zwolse buitenwijk hebben we van die verkeersopstoppingen geen last, dus bonkte mijn hart van opwinding. Nu al...
Zeventien komma zeven kilo zwaar, afzender ene L.S. uit Wormerveer.....

Nu ben ik een beetje gek type, qua sommige dingen dan. Ik weet exact wat er in die doos zit, of zou moeten zitten. Met de samenstelling van die doos ben ik namelijk al sinds december 2006 bezig. Toch maak ik hem niet onmiddellijk open, niet nu, eerst de spanning voor mezelf opvoeren....
Nadat ik de doos een paar uur midden in de huiskamer heb laten staan -- de hond snuffelt er nieuwsgierig een paar keer omheen -- sjouw ik hem aan het eind van de middag naar boven, naar de achter-biep. Daar kijk ik er nog een uurtje naar, zet hem dan op de weegschaal die ik speciaal voor dit doel van de slaapkamer heb gehaald (zei ik niet al dat ik een beetje gek ben?) en dan haal ik een mes. Nu mag de doos open! Drama, spanning, het mes snijdt langs de plastic tape, het deksel klapt open.
Shit, ik zie alleen maar plastic tasjes, "De Slegte", "Boekenmarkt op het Spui".... een oude Parool magazine, nog een krant... Driftig graai ik ze uit de doos. En dan opent zich het uitzicht op talloze papieren dingen, wat zijn het, boeken??

Boeken kopen, 1991 en 2007

In voorbije tijden moest je, als je geïnteresseerd was in een bepaald onderwerp en daar meer over wilde weten, naar een grote bibliotheek. Bij voorbeeld in Amsterdam of Leiden, of naar London of Washington. Daar zocht je in de kaartenbakken naar boeken waarin je onderwerp voor kwam. Als het boek niet in de bibliotheek aanwezig was, kon je het soms aanvragen via een interbibliothecair uitleensysteem, maar als dat niet ging moest je op zoek in het tweedehands circuit.
Als je om, maar eens iets geks te noemen, alles wil weten van Robinson Crusoe Island -- voorheen de Juan Fernández Islands -- of de Cocos (Keeling) Islands dan kwam je in Nederland niet ver. Een advertentie plaatsen in het plaatselijke sufferdje "Verzamelaar zoekt boeken over Robinson Crusoe Eiland" bracht je zeker niet verder. Behalve dan misschien een aanbieding van een beduimeld jongensboekje over Robinson Crusoe, wat iets anders is dan een boek over het eiland....


Dagelijks struinde je de binnenlandse antiquariaten af op zoek naar dat ene boek.... Verder abonneerde je je op catalogi van antiquariaten van all over the world. (Alleen al die antiquariaten te vinden met hun specialisaties, was een complexe, tijdrovende aangelegenheid, want daar had je weer andere boeken voor nodig, zoals het hier afgebeelde...) Had je uit de aldus verzamelde informatie je keuze gemaakt, dan schreef je een brief of telefoneerde. Dan kreeg je, hopelijk, een reactie en als dat akkoord was bestelde je het boek. Via een postwissel of een cheque van een bank regelde je de betaling, waarbij je moest accepteren dat de kosten verbonden aan internationaal betalingsverkeer al gauw tien gulden of meer bedroegen.
Op zo'n manier sprokkelde een bekende Nederlandse bibliomaan als Boudewijn Büch in de jaren zeventig en tachtig zijn boeken bij elkaar.
Over de kennis die hij aldus vergaarde met betrekking tot zijn eilanden-passie schreef hij 5 boeken. In Eilanden (nieuwe, uitgebreide en geactualiseerde editie [1991]) staat op bladzijde 23:

Over de geschiedenis van een wel heel eenzaam gelegen Chileense gevangenisarchipel schreef Ralph Lee Woodward Jr. het enige en eerste kwaliteitsboek: Robinson Crusoe's Island, a history of the Juan Fernández Islands (1969).

Waarna de informatie uit dit boek de basis vormt voor zijn artikel over het eiland dat model stond voor het beroemde dat Daniel Defoe schreef.
In Eenzaam (het tweede deel van Büch's eilandenreeks, 1992) kunnen we op bladzijde 73 e.v. lezen over de moeite die BB zich moest getroosten om meer te weten komen over de Cocos (Keeling) Islands, een eilandengroepje in de Indische Oceaan. Maar hij vindt een bijzonder boek (blz. 76):

Pauline Bunce [...] publiceerde in 1988 het enige samenvattende boek dat ooit over de atollen verschenen is: The Cocos (Keeling) Islands: Australian atolls in the Indian Ocean. Hoewel het boek in ouwe-meisjestoon geschreven is, leidt het ten onrechte een vergeten en onverkrijgbaar bestaan.

Dit zijn maar twee boeken van de duizenden die in Büch's werk voorkomen en waar ik, als eilandengek, in geïnteresseerd ben. Toen ik op zoek ging naar deze boeken deed ik dat vanaf mijn bureau en het kostte me slechts minuten om ze te vinden en nog een klein beetje tijd extra om ze te kopen....

Op 22 januari kocht ik bij Keane's Books in Orlando, Florida (USA) -- wat klinkt dat stoer hè! -- mijn eigen exemplaar van Robinson Crusoe's Island. Bijna onvindbaar in Boudewijn's tijd en zeker voor het geld dat ik er nú voor moest betalen: € € 27,00 inclusief verzendkosten (en dat nog wel met een perfect stofomslag!) Op 1 februari leverde de postbode het in Zwolle af.

Op 24 januari bestelde ik het boek van het "ouwe meisje" Pauline Bunce ('onverkrijgbaar', BB) bij een antiquariaat in Australië; vandaag arriveerde het, merkwaardig genoeg via een tussen-postadres in Zweden. Kosten slechts € 48,60.

De romantiek van het boeken-zoeken, in kringen bekend als sneupen, is er misschien wel af. Maar het plezier van het vinden en daadwerkelijk in bezit krijgen is nog steeds groot.

Toch denk ik vaak aan de tijd dat Internet er nog niet was en hoe trots je toen kon zijn op een toevallig gevonden zeldzaam boekje... Het is niet meer zo, we zijn vooruit gegaan, technisch meer ontwikkeld.
Waar het toe leidt -- het ene na het andere antiquariaat moet zijn deuren sluiten -- mag menigeen tot somberheid stemmen. Ik vind het heerlijk, maar ik hou me aan een oude ongeschreven code: ik geef mijn Internet-zoekbronnen niet aan iedereen. Op Marktplaats -- de hel van het tweedehands boekenwezen [iedere Zoetermeerse huisvrouw met een eerste druk van Konsalik denkt dat ze een fortuin in huis heeft] vind je het echte goede boek vrijwel nooit. Mocht je er toch een tegen komen dan wordt er absoluut veel te veel voor gevraagd. Een simpele check elders op Internet kan dat bevestigen.

Eén advies voor andere boekengekken: vrijwel elk boek dat je zoekt is te koop via Internet, maar niet via Marktplaats etcetera. Voorwaarde is wel dat je over een credit card beschikt, geen angst kent, en bereid bent om de (naar mijn ervaring gemiddeld 10-15 euro) verzendkosten te betalen. Want heus: er bestaat echt géén mogelijkheid om deze boeken dichterbij huis te verkrijgen zonder gek te worden van eindeloze mail-discussies, oplichting en boeken in abominabele staat als resultaat. Tenzij je dat verzamelt natuurlijk, dan heb ik helemaal niks meer te zeggen....

Literair Drinken

Gisteravond had ik een afspraakje met mijn twee oudste broers. We hadden nog nooit zoiets gedaan: afspreken in een eetcafé en gewoon beginnen te praten als broers-onder-elkaar. Een graficus/verzamelaar, een organisator/aankomend-wijnboer en een boekengek/verzamelaar. En alle drie houden ze wel van een wijntje. Na een paar borrels als voorafje kwamen de tongen los. En toen die eenmaal gesmeerd waren werden bij het eten 3 flessen wijn geconsumeerd. Waarna we het zuipen maar voortgezet hebben in een ander café.
Het blijft altijd intrigeren: hoe het edele vocht de tongen losmaakt en zelfs de meest schuchtere mensen (waar in dit geval overigens geen sprake van was) verleidt tot het vertellen van geheimen, het doen van bekentenissen of het maken van plannen. Toch: het was niet allemaal dronkemansgelul. (Alleen dat woord al!) Als je er niet zo'n houten kop van zou krijgen zou je het vaker moeten doen. Een avondje drinkebroers kun je, naar mate van de hoeveeelheid genuttigde alcohol in drie stadia indelen:

• in stadium 1 wordt het leven inzichtelijker (waar staan we, wat doen we en waarom)
• in het tweede stadium maakt het het leven overzichtelijker (want simpeler, waar zijn de problemen? Er zijn geen problemen! Dit is het stadium van de overmoed.)
  
• en als laatste stadium 3, waarin het leven vooral doorzichtiger wordt (wie ons om 3 uur vannacht hoorde kon het haarscherp waarnemen - uitleg verder niet nodig).

Drie boeken waarin drank een hoofdrol speelt:

• Het literair drinkboek - een bloemlezing uit de wereldliteratuur door John Müller (gebruik dit als fundgrabe om verder te lezen);
• Venedikt Jerofejev (rusisch schrijver): Moskou op sterk water. Een hilarisch avontuur van een man die al treinend en drinkend volledig de weg kwijt raakt;
  
• en het mooiste, wreedste, boek over alcohol ooit geschreven: Onze man in Havana van Graham Greene.

Proost!

In Memoriam: Yvonne Habets

Om 7 uur vanavond hoorde ik op Radio 1 het nieuws dat Yvonne Habets, programmamaakster, is overleden. Ik kan het nauwelijks geloven, maar het is uitgezonden, dus het zal zo zijn.... Op dit moment ben ik boos (op God): waarom zij, waarom zo'n aardig iemand, waarom zo jong - ze was pas 58. Overleden aan keelkanker...

Ik heb Yvonne een jaar of 15 geleden voor het eerst ontmoet -- ze was klant van mijn winkel omdat ze in de buurt woonde totdat ze een jaar of twee geleden definitief naar Spanje verhuisde. Ze kwam maar af en toe in de winkel, maar op een of andere manier raakten we altijd met elkaar aan de praat, ze zocht mijn contact als er ook ander personeel was, en was het supergezellig. We spraken over haar films, en vooral over emigreren, een thema waar zij -- onder andere vanwege persoonlijke betrokkenheid -- talloze films over heeft gemaakt. Ik droomde toen nog alleen over emigratie. Het grootste deel van haar journalistieke carrière werkte ze voor de Tros, later begon ze voor zichzelf. Het siert de Tros dat zij haar persoonlijke films uitzonden. Ze had even goed door de VPRO kunnen zijn uitgezonden.

Yvonne: rauwe stem, drankoogjes, sterk karakter, mannelijke bewegingen, voldeed aan veel clichébeelden die je over lesbo's kan hebben. Ze is in haar carrière absoluut tegenwerkt door haar eigenzinnige natuur en heeft waarschijnlijk ook last gehad van haar lesbo-zijn. Misschien juist daarom konden we het goed met elkaar vinden (niet dat ik lesbisch ben maar ook erg eigenzinnig).
Het is zó jammer dat ze niet langer van haar geliefde Spaanse huisje heeft kunnen genieten en dat die kutkanker haar vroegtijdig geveld heeft. Yvon, ik zal bloemen leggen op je graf, je was een fijn mens. Dank dat je in mijn bestaan gekomen bent. ;-)

Pakjesavond

Gisteren was het weer ouderwets pakjesavond in huize Bibliotheca Suavis Insula Liber.
Bij thuiskomst om acht uur 's avonds bleken 3 pakketten klaar te liggen. Ik sjouwde ze naar naar de biep, schonk een pilsje in en begon uit te pakken.

Uit Australië, van antiquariaat Pioneer Books, twee deeltjes met in totaal tien jaargangen van het Falkland Islands Journal. Sinds 1967 verschijnt dit periodiek dat tot doel heeft kennis over de Falklandeilanden voor een groter publiek ter beschikking te stellen. Heel groot kan dat publiek niet zijn, want deze deeltjes zijn behoorlijk zeldzaam en je moet er doorgaans diep voor in de buidel tasten. De boeken bevatten het Journal van 1967 tot en met 1976. Met het deel 1977-1981 dat ik al had uit de bibliotheek van de heer B. Büch te Amsterdam, ben ik nu dus compleet tot aan de Falklandoorlog! Heerlijke lectuur voor eilandgekken.
Uit Groot-Britannië -- de Falklands zijn een zelf-besturend overzees territorium van Engeland en telt zo'n 2900 inwoners alsmede een paar honderduizend schapen [wat dat betreft lijkt het wel een beetje op Texel ;-) ] -- was er een pakje met het boek A little piece of England van Andrew Gurr. Deze schrijver was vanaf 1994 5 jaar lang chief executive van de Falklands en schreef er een prachtig dik boek over.

Tot slot werd ik (uiteindelijk) reuze blij met een zending van de Evangelische Omroep met de eerste tien DVD's van de prachtige treintjes-serie Rail Away. Ik had er maar liefst 45 dagen op moeten wachten omdat de logistiek in Hilversum kennelijk nog niet zo ver ontwikkeld is als die in Australië (het eerstgenoemde pakje was namelijk slechts 12 dagen onderweg) of Engeland (dat pakje deed er eveneens 12 dagen over).

Eerder deze week waren er nog een zending van Bol.com met de DVD Paris, Texas van Wim Wenders, een van de allerbeste films ooit gemaakt in mijn opinie en een grote boekenzending uit Kent, Engeland met 3 boeken waaronder een zeldzaam boek van Ernest A. Savage, getiteld The Libraries of Bermuda, the Bahamas, the British West Indies, British Guiana, British Honduras, Puerto Rico, and the Amerian Virgin Islands: A Report to The Carnegie Corporation of New York (1934). Voor de Carnegie Corporation (Carnegie was een Amerikaanse weldoener die miljoenen schonk aan landen om bibliotheken op te richten) reisde hij in de jaren dertig van de vorige eeuw tientallen eilanden af om de staat van de bilbiotheken aldaar te beschrijven.
Dankzij hem weten we dat de openbare bibliotheek in St. Lucia in 1931 in totaal 1275 boeken telde, dat het totaalbudget voor dat jaar 55 pond bedroeg en dat er 140 uitleners waren geregistreerd. Er werd 1 pond besteed aan het opnieuw binden van boeken, 21 pond aan tijdschrift-abonnementen en 18 pond aan salarissen. Aan het eind van zijn boek geeft hij tenslotte enkele recepten om boeken tegen de vernietigende invloeden van de tropen te beschermen: chemische mengseltjes waarmee je boekenruggen moet insmeren om ze minder lekker te maken voor de plaatselijke insecten, boekwurmen en kakkerlakken.
Na het lezen van dit heerlijke geschrift ben ik voorgoed genezen van plannen om nog te emigreren naar een warm land. Tenzij ik een geklimatiseerde bunker voor de boeken kan kopen.... Maar om dat ideaal te bereiken moet ik eerst minder boeken kopen!

Jaaroverzicht 2006

Ook dit jaar kan het niet uitblijven: het boekengek-biep-jaaroverzicht.
't Was wederom een heftig boekenjaar, vooral wat boeken uit de bibliotheek van Boudewijn Büch betreft. Maar ook verder zijn vele mooie aanschaffingen gedaan. In totaal heb ik precies 500 boeken gekocht, waarbij het er in het voorjaar nogal fors aan toe ging. In de grafiek is ook duidelijk de periode van de verhuizing naar Zwolle te zien: slechts 19 boeken in oktober en daarna heb ik het ook rustig aan gedaan.

Van de 500 boeken waren maar liefst 217 afkomstig uit de bibliotheek van Boudewijn Büch. Eilanden, grensconflicten, dictators, Americana, enzovoort.
Mijn bibliotheek telt nu drieduizend vierhonderd drieëntwintig boeken - je kan dus snel zien dat éénzesde deel dit jaar is aangeschaft (vorig jaar was trouwens nog 'erger', toen kwamen 554 boeken mijn huis binnen..).

beste boeken
Ik heb dit jaar ongeveer 50 boeken van kaft tot kaft gelezen, wat ik zelf wel een fraaie prestatie vind. Het beste boek dat ik in 2006 las was Lanzarote van Michel Houellebecq. Op de 2e en 3e plaats komen Hotel Honolulu van Paul Theroux en Publiek Geheim van Bernlef. Verder beleefde ik onlangs nog veel kortdurend plezier aan Ronald Giphart's Heblust (Ako-uitgave van 1 euro).

slechtste boeken
De slechtste of meest teleurstellende boeken vond ik De Ontsnapping van het literaire sexbommetje Heleen van Royen (haar reportage in Playboy viel overigens nogal tegen), en Voor de Vorst, van Henning Mankell -- tot voor kort een van mijn lievelings-auteurs. In zijn laatste Wallanderboek slaat hij de plank volkomen mis en er is zowat niet doorheen te komen.
Ik moet Maarten 't Hart nog noemen. Al tijden ben ik bezig in Het Psalmenoproer. Ik vind het knap gemaakt maar anderzijds kom ik er niet doorheen.... Ik moet mijn oordeel hierover nog maar even uitstellen.

Tja, en zo zijn er nog veel meer dingen te zeggen: ik zou over veel boeken heel veel kunnen vertellen. Toen afgelopen week een van mijn zwagers voor het eerst mijn bibliotheek zag was hij er bijna niet uit weg te slaan, en dat vond ik eigenlijk erg leuk. Misschien in 2007 maar eens een rondleidinkje-met-toelichting organiseren voor de liefhebbers?

Hieronder alle 500 titels in volgorde van aanschaf, zonder verdere aanduiding...
[om deze blog leesbaar te houden heb ik de lijst eind januari als pdf bestand op het web gezet. Klik hier om de lijst te downloaden - pdf-bestand, 30k]

In slaap gevallen?
Ik wens alle lezers een heerlijk 2007, met veel boekengenot & natuurlijk gezondheid, geluk en liefde! Tot dan!

De een zijn dood....

Ik heb iets met overleden wereldleiders en staatshoofden. Noem het weird of weet-ik-wat, maar als er een groot iemand heengaat, dan wil ik meteen tastbare herinneringen aanschaffen en zo zit ik binnen de kortste keren op Internet met een koopgrage blik in mijn ogen.
Kort voor zes uur vanmorgen overleed ex-president van de VS Gerald Ford. Een eenvoudige president met een heel lieve vrouw, genaamd Betty. Echt de opa en oma die iedereen zou willen hebben. Toevallig (?) was ik online en had ik vorige week een door Ford gesigneerde autobiografie op mijn volglijstje gezet. Nu was die wel veel te duur, maar ik wou het even van een afstandje bekijken. Ik deed een zoekopdracht op eBay.com met als zoektermen "Gerald Ford Signed" en kreeg 130 items. Daarvan waren er 6 om op te bieden en de rest om meteen af te rekenen (tegen een vaste prijs). De goedkoopste was $ 29,95. Terwijl ik de veilinginfo las besloot ikdeze foto te kopen, en drukte op de knop "Buy It Now". Toen kreeg ik te zien dat het item al verkocht was. Daarna heb ik tientallen andere items bekeken en de een na de ander bleek in de afgelopen seconden verkocht -- je moet hierbij bedenken dat het bericht van zijn overlijden nog geen kwartier oud was en het op dat moment laat in de avond was in de VS. Na een klein half uur verder proberen lukte het me een door Ford gesigneerde foto (zie hierboven) te kopen voor 90 dollar, inclusief verzendkosten (dat is zo'n 70 euro). Ik kan je verzekeren dat elk ding (foto, boek of baseballpet) dat de handtekening van Ford draagt, binnen de kortste keren minstens verdrievoudigd in waarde is!

Nu gaat het mij niet om geldelijk gewin: ik zal de foto waarschijnlijk niet verkopen. Het gaat om de bijzondere thrill om iets te hebben van iemand die er niet meer is. Wat ik straks in handen heb, was eens in de handen van Ford. Ik ben er niet speciaal op uit om handtekeningen te verzamelen: als het komt, komt het. Maar de dood van het onderwerp van mijn fascinatie is natuurlijk wel een ideaal moment vcor actie. Ik zal het (hem) bijzetten in mijn Amerika-hoekje, bij de boeken met handtekeningen van Jimmy Carter en Henry Kissinger. Het liefst had ik ook de handtekeningen van de astronauten uit het Apollo-tijdperk, maar daarvoor moet ik eerst de oudejaarsloterij winnen.

Was getekend:

Sprong in het heelal

Het was 1974, ik was dertien jaar oud.
Thuis hadden we nog geen televisie, een zegen! De kinderen in ons gezin werden gestimuleerd om te lezen. (Ik heb de liefde voor boeken niet van een vreemde.) Verder stond altijd de radio aan. Als mijn moeder stond te wassen of te strijken klonken de geluiden uit een kleine groene transistorradio (die zij als hoofdprijs gewonnen had bij een of andere prijsvraag -- daar was mijn moeder goed in) luid de kamer in. Er waren maar 3 nationale zenders toen en mijn moeder stemde altijd af op 1 of 2, voor informatie, praatprogramma's en godsdienstige zaken. En soms een muziekje.

Op mijn zolderkamer luisterde ik naar radio Veronica, Hilversum 3 of... naar hoorspelen. En zo hoorde ik dus als wizzkid avant la lettre de herhaling van het oorspronkelijk in 1955 (!) uitgezonden hoorspel Sprong in het heelal - Het Marsmysterie. De spanning die ik toen voelde beleef ik sinds een paar dagen opnieuw nu het hele hoorspel, dat uit 20 delen bestaat, gedigitaliseerd is en op 10 CD's is uitgegeven. In een prachtig uitklapboek, fraai vorm gegeven, hoor ik opnieuw de stemmen van Paul van der Lek, John de Freese en anderen die als Frank Rogers en Geoffrey Morgan ('Jeff') het spannende avontuur van een rampzalig verlopende expeditie naar Mars spelen.
Dit hoorspel was zijn tijd ver vooruit, en het frappante is dat het na 51 jaar nog steeds buitengewoon spannend, mooi gemaakt en een feest voor het oor is.
Tuurlijk is het eerst en vooral iets voor ouwe jongens die maar niet groot willen worden, maar als ik af mag gaan op de hernieuwde belangstelling van uitgevers voor het hoorspel, dan past het hoorspel helemaal in het mp3 tijdperk. Dus: witte doppies in en luisteren maar!

www.hoorspelshop.nl
de hoorspelfabriek