Was ik maar nooit hier aan begonnen...

Bijna iedereen kent ze wel, de doorgaans fraai vormgegeven Rainbow pockets, herkenbaar aan de gele rug. In de loop van de laatste 15 jaar heb ik verschillende titels gekocht, vaak als ik onderweg was met de trein of op Schiphol voor ik op het vliegtuig stapte. Voorafgaand aan de zomer brengt uitgeverij Maarten Muntinga in juni altijd een aantal pockets op de markt met verhalen van al dan niet mislukte vakanties onder fraaie titels als: Was ik maar thuis gebleven (afschuwelijkste reiservaringen), Was ik maar nooit van huis gegaan (de verschrikkelijkste reisverhalen van Parijs tot Phnon Penh), Bad trips (de ergste reisverhalen) etcetera.
Ze zijn een doorslaand succes omdat er een goed doordachte psychologie achter zit: door het lezen van vreselijke reisverhalen wordt de toerist gerustgesteld: zo erg als het híer beschreven staat kan míj nooit overkomen!
En dus neemt de reiziger een titeltje of twee mee om te lezen aan de rand van het zwembad terwijl hij geplaagd wordt door zonnebrand en muggen. Of om 's avonds in bed te lezen, als hij de slaap niet kan vatten door de hitte en het lawaai van langs het hotel scheurende brommertjes van lokale macho's op zoek naar een blond toeristenmeisje.
Niettemin, het is een fraaie reeks goedkope boeken met wereldliteratuur en ander aangenaams.
Na de aankoop van mijn laatste twee, België voor beginners en vooral het boekje met de bijzonder intrigerende titel Daar ging m'n string ('lachwekkende avonturen van vrouwen op reis') begon er iets te kriebelen. Daar ging m'n string las ik in 2 treinreizen uit en ik was verrast door de kwaliteit van de verhalen. (De zinsnede uit de titel ben ik overigens niet tegen gekomen in het boek; jammer, want had ik graag van de omstandigheden én gevolgen waaronder dit feit plaats vond kennis genomen.)
Het gekriebel had niet zozeer te maken met de titel van laatst genoemd boek als wel het plotselinge verlangen alle Rainbow Pockets te bezitten. Er zijn er nu een stuk of 850 uitgebracht en een zoektocht langs mijn boekenkasten bracht er een 20-tal naar boven die hier afgebeeld zijn.
Wat zou het mooi zijn om al die 850 in één mooie op maat gemaakte kast te hebben staan, op volgorde van nummer = uitgeefdatum! Het kwijl loopt al uit mijn mond als ik me het resultaat voorstel. Nieuw kosten ze 5 tot 10 euro, tweedehands moet 1 tot 2 euro per boek wel mogelijk zijn, wat betekent dat het een betaalbaar verzamelgebied blijft.... Zo legde ik vandaag al de hand op 23 titels in één koop via Marktplaats. Kijk, zo schiet het begin van mijn verzameling tenminste een beetje op!
Verder de hele middag doorgebracht met het aanleggen van een titelbestand van alle verschenen pockets (dat op Internet niet te vinden is, de uitgeverij beperkt zich alleen tot de nu leverbare titels). Want alles moet wél goed georganiseerd worden!

Over een jaar of twee bied ik mijn verzamel-wederwaardigheden aan de uitgeverij ter publicatie aan, als nummer 1000 in de reeks, onder de hierbij vast gereserveerde titel: WAS IK MAAR NOOIT HIER AAN BEGONNEN! (Treurniswekkende verhalen van boekenverzamelaars.)

Ali Cyaankali

Vandaag was het bericht dat het voormalige hulpje van Saddam Hussein, bijgenaamd Ali Cyaankali, de doodstraf heeft gekregen even in het nieuws:

BAGHDAD, Iraq (CNN) -- An Iraq court on Sunday sentenced three former aides to Saddam Hussein, including the man known as "Chemical Ali," to death by hanging for their role in a 1980s genocide campaign that that killed up to 100,000 Kurds.

Het Iraakse rechtstelsel kennende zal deze man spoedig geëxecuteerd worden.
Toen de oorlog in Irak nog maar pas begonnen was -- een oorlog waar ik overigens persoonlijk helemaal niet achter sta -- werd er onder de Amerikaanse militairen een kaartspel verspreid met de namen en soms ook afbeeldingen van de 52 meest gezochte Irakeese misdadigers. Je hoeft niet voor of tegen de oorlog in Irak te zijn om te weten dat deze personen echt gruwelijke misdadigers zijn. Daar wou ik het verder ook maar niet meer over hebben.
Het uitbrengen van een 'kaartspel' trok vanuit verzamelaars-oogpunt echter wel mijn aandacht, en ik heb dan ook nogal wat moeite gedaan om zo'n spel in mijn bezit te krijgen. Het heeft me veel geld en geduld gekost -- ik was destijds nog niet zo georganiseerd dat ik alle aankopen bijhield op de computer -- maar ik raakte in het bezit ervan en zoëven heb ik het kaartspel weer eens te voorschijn gehaald en de betreffende kaart opgezocht.
Hier is hij, Schoppen Koning, Ali Hasan Al-Majid Al-Tikriti, moordenaar van tienduizenden Koerden. Ingescand.


Hoe het nu verder moet met de oorlog in Irak? Ik heb geen wetenschappelijk onderbouwde mening en ben alleen lees-deskundige. Maar ergens lijkt me het een mooi idee om een heel Groot Hek, een Soort Berlijnse Super Muur om Irak én Afganistan, én Israël, én Libanon, én Syrië te zetten, en om alle internationale bemoeienis te stoppen en over 20 jaar nog eens te kijken of er überhaupt nog mensen daar in leven zijn, of ze elkaar niet allemaal hebben uitgemoord.....
Ik ben bang dat het hele Midden-Oosten dan één grote lege woestijn is. Wat een sombere gedachte!

Het geboortekaartje van...

Sinds kort ben ik in het bezit van de 5 kaveltjes die ik uit de nalatenschap van Harry G.M. Prick heb verworven. Vandaag presenteer ik hier de inhoud van één dubbel gevouwen stuk kraftpapier, waarin Prick gewoonlijk zijn verzamelingen bewaarde.


Ik sla het papier open en het geboortekaartje van Boudewijn Büch wordt onthuld. Een uiterst zeldzaam stukje drukwerk. Hoeveel zouden er ooit van gemaakt zijn? Dertig, vijftig? De familie Buch in Wassenaar was niet erg groot. Het was eind jaren 40 en niemand had een cent te makken. De wederopbouw moest nog plaatsvinden. Vermoedelijk hebben diverse familieleden nog zo'n kaartje, maar er zullen ook kaartjes zijn kwijtgeraakt of weg gegooid.
Het geboortekaartje van Boudewijn Büch duikt op in Rudie Kagie's boek "Boudewijn Büch, verslag van een mystificatie" op pagina 25 en is ook afgebeeld in "Büch Boek - Liber Amicorum" (pag. 6). De bron van beide afbeeldingen is dezelfde: het archief van Boudewijns jongere broer Patrick. Verder heb ik het nergens gezien.
Op 23 januari 1975 deed Boudewijn een exemplaar van zijn geboortekaartje cadeau aan Harry G.M. Prick. 'Voor Har, Leiden 23 I 1975, B+" schreef hij er met potlood op. En: 'Sic!' (Sic betekent: aldus staat er woordelijk) met twee pijlen die wijzen naar de woorden vreugde en dankbaarheid in de tekst van het kaartje.... Het lijkt een cynisch commentaar, omdat BB nu niet bepaald lovend was over de aandacht die hij van zijn ouders in zijn vroege jeugd kreeg. Hier is het.

De voorkant van het kaartje is bij mijn weten nog nergens volledig en in kleur gepubliceerd - de lezers van deze blog hebben dus de primeur!
Het gaat om een standaard illustratie waaruit de ouders bij de drukker konden kiezen als ze opdracht voor een kaartje gaven. Een obligaat maar lief katholiek plaatje van de bekende uitgever van geboortekaartjes en bidprentjes U.M.K. te Beverwijk.
Het mapje van Prick bevat nog een zeer vroeg Büchje, een foto uit 1950 of 1951, eveneens op eerder genoemde data aan Prick geschonken, Boudewijn met zijn driewielertje, nog geen twee jaar oud.
Aan de achterzijde schreef Boudewijn met ballpoint een stukje tekst, maar dat laat ik hier onvermeld. Er moet toch iets te raden overblijven!

Een interview met een boekengek

Een paar dagen vóór de Zwolse boekenmarkt -- zie mijn blog van 16 juni -- werd ik door Joyce Broekhuis, studente journalistiek aan de Hogeschool Windesheim geinterviewd voor Radio Zwolle. Met een drukbezet schema (van beide kanten) was het knap lastig een afspraak te maken, maar dinsdagavond een week geleden is het toch gelukt.
Omdat niet iedereen Radio Zwolle permanent heeft aanstaan, heb ik, met dank aan Joyce, de mp3 van het interview hier voor je neer gezet. (Klik op de link met de rechtermuisknop, en kies voor 'koppeling opslaan als...' om de mp3 te downloaden. Het interview duurt zo'n 6 minuten en het bestand is ongeveer 8 Mb groot .
Veel plezier!

Zwolse boekenmarkt

Afgelopen zondag was ie er weer: de Zwolse boekenmarkt. In het oude centrum van de stad een heleboel kramen van antiquaren uit het hele land. De kwaliteit was hoog, ik heb in heel veel stands leuke dingen gezien. En, ook erg prettig, het was niet te druk, zodat je gewoon zelf kon struinen door de boeken in plaats van over de schouders van mensen kijken die boeken voor je neus weg kapen.
Toen mijn schoudertas vol was en ik méér gewicht niet meer kon dragen (ik was ook nog even bij De Slegte langs geweest) ben ik naar huis gegaan. Een mooie oogst (klik op foto voor uitvergroting):


Drie Büchjes, een achttiende druk van De Kleine Blonde Dood (had ik nog niet), een vijftiende van Het Dolhuis (idem), een eerste van Eenzaam (had ik al wel, maar dit was een mooiere dan die ik al heb). Twee boeken-boeken, de Bijenkorf uitgave "De ideale bibliotheek", een tamelijk matig lijstje van de 100 beste boeken en een Duits boekje uit 1962: Freundschaft mit Büchern, erg leuk en vol met feitjes en aardige plaatjes.
Wat ik altijd al eens had willen lezen: de dagboeken van de gebroeders De Goncourt (1851 e.v.) gepubliceerd in de Privé Domein reeks. (18 euro). Ik ben er al in begonnen, heel interessant dit tijdsdocument.
Verder een dagboek van Hans Warren dat ik nog niet had, een boekje over symbolen in de Islam (om een andere reden interessant), Kinderjaren van Oberski (komt in alle lijsten van beste boeken voor, maar nog nooit gelezen) en nog het een en ander.
En zo gaan er dagelijks weer twee boeken in de tas om in de trein te lezen. Ehm, niet elke dag twee nieuwe hoor, want zo snel lees ik niet. Maar voorlopig ben ik lekker onder de pannen!

De nalatenschap van Harry G.M. Prick

Afgelopen week werd bij Bubb Kuyper Veilingen in Haarlem onder andere een deel van de nalatenschap van Harry G.M. Prick geveild. Prick was in de jaren '70 de literaire mentor van Boudewijn Büch. Ik schreef op 17 september vorig jaar een in memoriam over deze fantastische man onder de titel Over literaire reuzen en maagden. Voor mij bijzonder interessant was een 200-tal kavels die betrekking hadden op Büch. Ik heb op 11 kavels geboden en vanmorgen hoorde ik dat ik er 5 van verworven heb. Daarbij bevindt zich het allereerste 'ding' wat je van of over Boudewijn kunt bezitten (even afgezien van het zaad van de conceptie dan) . Tot ik dat 'ding' ontvangen heb -- het wordt aan me opgestuurd -- laat ik het hierbij, in het schuldbesef dat ik al zo lang hier niks heb geschreven.

Hoe een tropische storm tot een nieuwe verzameling leidt

Nu Nederland bijna aan het einde van de eerste zomerse periode is gekomen, die al in april begon, moet ik terug denken aan de eerste keer dat ik een tropische storm heb mee gemaakt.
Dat was in 1997 toen ik, in augustus, twee weken op het Caribische eiland Barbados heb doorgebracht. Mijn verwachtingen over dit Bounty-eiland waren hoog gespannen en bitter was de teleurstelling toen de dag na aankomst er een tropische storm naderde die het eiland bijna drie dagen in zijn greep hield. Het begon met ERG veel regen, toen VEEL regen en HEEL veel wind, waarbij de palmbomen krom bogen en het water van de opgestuwde zee vermengde met de regen uit de hemel, en het eindigde met nog een flinke plens regen.


Ik was dus tot mijn hotel-apartement veroordeeld en maakte van de nood een deugd. Behalve zo nu en dan naar buiten kijken en genieten van de storm las ik in die paar dagen alle boeken die ik bij me had. Voor de eerste keer in mijn leven las ik een boek van John Irving: De wereld volgens Garp, en ik vond het (en vind nog steeds) echt een fantastisch goed boek. De andere boeken herinner ik niet meer.

Toen de boeken op waren begon ik aan de telefoongids annex Gouden Gids van Barbados (279.000 inwoners). Vuistdik, want ook er stond ook een Yellow Pages sectie in van eilanden als Antigua & Barbuda, Martinique, Montserrat [hier was net de vulkaan weer uitgebarsten; mijn vliegtuig moest een stuk omvliegen omdat er zoveel rook in de atmosfeer hing dat de normale aanvliegroute te gevaarlijk was geworden], Puerto Rico, en Trinidad & Tobago, waarover het in mijn vorige blog ging -- om er enkele te noemen.
Op pagina 39 vond ik iets wat enorm tot mijn verbeelding sprak: een Hurricane Plotting Chart. Dit betrof een kaart van het hele caraïbische gebied, voorzien van instructies: "Luister naar de radio, noteer de plaats waar de storm zich bevindt, trek lijntjes tussen de punten" en wees aldus voorbereid wanneer de storm of orkaan over jouw eiland trekt of niet.


De kleine tropische storm die ik meemaakte, maar die ik als onervaren polderjongen nogal indrukwekkend vond (tegenwoordig zegt men: heftig) leidde wel tot vernielingen op het eiland, getuige deze voorpagina van de Daily Nation, de krant van Barbados. Ik vond het telefoonboek zo interessant dat, toen toevalligerwijs er net in de periode dat ik er was, een nieuwe editie verscheen en de oude exemplaren uit de kamers werden gehaald, ik er een heb meegejat en in mijn koffer mee terug naar Nederland heb gezeuld.
Het telefoonboek van Barbados is nog altijd in mijn bezit.
In augustus 2006 werden mij door 'een bekende verzamelaar van Büchiana' twee telefoonboekjes aangeboden die eerder toe hadden behoord aan Boudewijn Büch, die, zoals bekend, een fervent liefhebber was van dit soort trivia. Het betrof een telefoonboek van Noordalaska en de Aleoeten (die laatste is een eilandengroep) en Norfolk Island. Sindsdien ben ik een verzamelaar van telefoonboeken van eilanden. Ik kan zeggen dat dit verzamelgebied buitengewoon moeilijk is. In de 9 maanden dat ik nu aan het zoeken ben heb ik er slechts één daadwerkelijk kunnen vinden en aanschaffen; het telefoonboek van het eiland Guam. En het is prachtig, en wederom voorzien van een stormkaart.

Rest mij nog te vertellen dat het in '97 op Barbados helemaal goed gekomen is. Niet alleen was het weer verder zoals je van een tropisch eiland mag verwachten, ook maakte ik -- destijds vrijgezel zijnde -- mee dat een fraaie blonde vrouw nogal opvallend naar mij lag te kijken bij het zwembad. We raakten in gesprek en ze bleek een kinderarts te zijn die van St. Petersburg naar Stcokholm was geëmigreerd en wel zin had in een verzetje op Barbados. In de jacuzzi streelden we elkaar op plekken die normaal niet in een jacuzzi verkend worden.
Later die avond hoorde ik een klop op de deur en daar stond ze: bij de receptie had ze kennelijk mijn kamernummer uitgevist. Ze legde een betekenisvolle vinger op haar lippen -- sssttt! -- duwde me de gang in en drukte me op het king size bed. Aangezien ik toch niks meer te lezen had liet ik het allemaal maar gaan en de volgende drie dagen -- de laatste van mijn vakantie -- gebeurden dingen die, wanneer je ze in een boek van John Irving leest, als onwaarschijnlijk overkomen maar wanneer je ze eenmaal zelf meemaakt weet je: het leven is literatuur en literatuur is leven. Geen boeken meer nodig. Hooguit het telefoonboek van Stockholm...

Weer een stukje van Boudewijn

Ik lees opnieuw Eenzaam, het tweede eilandenboek van Boudewijn Büch uit 1992. In het hoofdstuk Het vuurtorengevoel beschrijft hij op de vertrouwde en van veel bronnen voorziene wijze over zijn zoektocht naar eenzame vuurtorentjes. Vooral die van Kaap Hoorn Eiland bij Vuurland zou hij graag eens willen zien.
Op bladzijde 176 gaat het zo:

Een paar maanden na mijn eerste, mislukte Vuurlandse missie scharrelde ik op het Caribische Trinidad rond. In een boekhandel stond een man druk Engels te praten met een onmiskenbaar Trinidadse tongval. Uit het afgeluisterde gesprek begreep ik dat de man een plaatselijke beroemdheid moest zijn, dat hij al twee zeezeilersboeken geschreven had en dat hij nu zijn derde, in eigen beheer uitgegeven, boek aan de boekhandel wilde slijten. Toen de man de winkel verlaten had -- hij was er in geslaagd tien exemplaren in commissie achter te laten — vroeg ik de boekverkoper of ik even een blik mocht slaan in het kersvers gebrachte boek. De schrijver heette Harold La Borde en zijn werkje (drieënzeventig bladzijden dun, met gruwzaam proza gevuld en met nog slechtere foto's geïllustreerd) was Lonely oceans south. A voyage to Cape Horn (1989) getiteld. Harold La Borde zegt zelf in het boekje -- dat ik natuurlijk kocht -- dat hij de eerste Trinidad-and-Tobagian is die om Kaap Hoorn zeilde [...] en toen ik mij La Bordes gezeil realiseerde, stormde ik naar buiten.

'Meneer La Borde, hoe ziet de vuurtoren op Kaap Hoorn eruit?' had ik hem willen vragen, maar de zeiler was in de drukte van de Trinidadse hoofdstad Port-of-Spain verdwenen. Op de foto's in zijn boekje valt ondertussen geen lichtbaken of vuurtoren te bespeuren.

Harold La Borde......., ergens begon zachtjes een belletje te rinkelen. Die naam heb ik ooit eens op mijn toetsenbord getypt, het is vreemd, maar zoiets kun je je herinneren. Ik startte de database van mijn boeken op, sorteerde op auteur en daar vond ik de titel Lonely Oceans South: gekocht op 26 augustus 2006 van een bekende verzamelaar en ja, het was 'm, het boek dat BB op Trinidad & Tobago gekocht had, voor 40 Trinidad-dollars, zo blijkt uit een potloodprijsje in het boek.
Aan de binnenzijde van het omslag staat een kleine aantekening in het mij zo vertrouwde handschrift:


Met andere woorden: Port of Spain (de hoofdstad van Trinidad & Tobago) 2 april 1990...
Op het moment dat ik deze ontdekking doe gaat echt álles in mij stromen: herkenning, blijdschap, euforie, opwinding, literatuur die tot leven komt, en ga zo maar door. Ik heb wéér een klein stukje van Boudewijn Büch te pakken en opnieuw een bewijs dat BB in zijn non-fictie werk buitengewoon trouw was aan de waarheid.
Hoe meer ik bezit van Boudewijn, hoe groter mijn bewondering of fascinatie wordt.
Ik ben een gelukkig boekenmens.

Een kast gaat open

Op 2 maart meldde ik op deze blog een kabinet van Boudewijn Büch te hebben gekocht. Op deze fraaie zomerdag (waarom zou je nog naar een eiland in de Stille Zuidzee willen verhuizen? Niet voor het weer, in ieder geval) -- op deze zonovergoten dag dus, doe ik voor de lezers de kast op een kier.
Meer dan 100 voorwerpen van over de hele wereld zijn in dit engelse walnoothouten kabinet ten toon gesteld. Alle voorwerpen zijn door Boudewijn Büch zelf gekocht op zijn tientallen reizen naar de uithoeken van de wereld.

En nu staat het dus in een huiskamer in Zwolle. De voorwerpen (een niet volledige lijst) zijn afkomstig uit Duitsland, Namibië, Nieuwzeeland, Australië, de Falklandeilanden, vele locaties in de VS, Brazilië, en verschillende eilanden in de zo zonnige maar ook langzaam door de klimaatveranderingen verdrinkende Stille Zuidzee.
De waarde van de voorwerpen varieert: van simpele souvenirs uit museumwinkels à $ 3 tot redelijk kostbare muntsets en memorabilia van rond de $ 50. Van enkele voorwerpen is de waarde een stuk hoger.
Er zijn postzegels en ansichtkaarten, emblemen om op je jas te strijken, miniatuurfiguren, fossielen, houtsnijwerk, prentjes, horloges, glazen en ga zo maar door. Het bijzondere is dat écht alles te herleiden is tot zijn boeken en TV-uitzendingen van De Wereld van Boudewijn Büch.
In de video die veilinghuis Sotheby's na het overlijden van Boudewijn Büch heeft gemaakt is deze kast ook te zien, net zo compleet als ik hem hier heb.


Enkele thema's zijn ruim vertegenwoordigd: Thomas Edison, de uitvinder van de gloeilamp (uitzending op 28 oktober 1995, niet op DVD) en Mark Twain, om er twee te noemen (op DVD, De wereld van.... -- maar ik kan even niet vinden welke disc).


Het doet me wel wat, zo te 'spelen' met deze voorwerpen, die stuk voor stuk een historie hebben en door Boudewijn, al mopperend stel ik me voor, ooit op verre luchthavens tegen betaling i.v.m. overgewicht, naar Nederland zijn vervoerd. Naar Amsterdam, naar Den Haag en ten slotte naar hiero.
Hij zal wel moe zijn geweest na elke lange reis en bij thuiskomst de uitgeputte voeten op een voetenbankje hebben neergelegd. Het is pure speculatie natuurlijk, maar het ZOU dit bankje geweest kunnen zijn -- het komt namelijk óók uit BB's huis en staat nu voor mij klaar.
Eindelijk na weken weer eens wat geschreven hier.
Nu even uitrusten.

Lezen op vakantie?

Vorig weekend was ik met P. in Barcelona. Het was een 4-daags kadootje van haar aan mij en omdat ze natuurlijk weet dat ik gek ben op bootjes, had ze in plaats van een hotelkamer een klein jachtje gehuurd, 12 meter lang, dat gedurende deze tijd geheel tot onze beschikking stond. Het jacht, dat de toepasselijke naam Paula I droeg, lag afgemeerd in Port Vell, de oude haven van Barcelona, temidden van honderden andere plezierbootjes.


Hoewel het koud was, hebben we 4 heerlijke dagen gehad. Voor het eerst mocht ik het genoegen smaken aan boord van een klein schip te leven, al was het dan afgemeerd en mochten we er niet mee varen. Het leven aan boord kwam vooral neer op veel bukken en je klein maken, maar na anderhalve dag ben je al gewend aan de beperkte bewegingsruimte en stoot je je hoofd nog maar 3 keer per dag en je scheenbeen slechts 2 x, maar dan wel aan een supergemene tafel- of bankhoek. Voor onze sanitaire uitspattingen dienden we gebruik te maken van de wc- en douchevoorzieningen in de haven – overigens geheel met hekken en bewaking afgesloten van de stad, wat wel een prettig idee is. Zo werd het dus een beetje kamperen tegen 4-sterren tarieven.
Aan boord hadden we niettemin een koelkast (belangrijk!) en een gasfornuisje. Plus een TV, DVD en een radio. En 6 slaapplaatsen.


Vlak voor vertrek naar Spanje had ik gezien dat het weer in BCN niet al te best was (12-15 graden) en dus had ik de 4 boeken in mijn bagage (afgezien van 2 reisgidsen en een Spaans woordenboek) op Schiphol aangevuld met twee andere. Dit was wat ik bij me had:

• Bill Bryson: Een kleine geschiedenis van alles (606 pag.)
• Gerrit Komrij: Humeuren en temperamenten (207 pag.)
• Ralph Lee Woodward: Robinson Crusoe’s Island; A history of the Juan Fernández Islands 267 pag.)
• Cees Nooteboom: Het volgende verhaal (het boekenweekgeschenk van 1991, 92 pag.)
• Marlies Dekkers & Heleen van Royen: Stout (eigenlijk van P.)
• en het boekenweekgeschenk: De Brug van Geert Mak (91 pag.)

In het vliegtuig heb je in principe zeeën van tijd, maar op een of andere manier zit ik altijd uit het raampje te staren of naar het gedoe van de stewardessen te kijken zoals die hun trolleys door het smalle gangpad duwen. Na anderhalve Soduku en een beetje bladeren in krant of boek sta je alweer aan de grond. De rest van de vakantie was het vooral veel lopen, bezienswaardigheden bekijken, restaurants zoeken, bibberend op terrasjes broodjes eten, koffie drinken en een glaasje wijn. Maar lezen, ho maar! En als we ’s avonds doodmoe naar onze kooi gingen lukte het me nog nét om een paar bladzijden in Komrij te lezen voordat het zachte schommelen van de boot me in slaap wiegde – daarbij geholpen door de fles wijn die ik bij het eten bestelde en die niet meer dan € 5,90 bleek te kosten. (Kom daar in Nederland eens om!)
Zo kwamen we maandagavond terug op onze nationale luchthaven: met extra kilo’s Gaudí-souvenirs, maar ongelezen boeken. Ik heb welgeteld een bladzijde of 30 gelezen.
En verdorie, zo gaat het altijd op vakantie: ik sleep kilo’s boeken mee uit angst voor verveling, maar – hoewel ik me soms verveel, vooral in het vliegtuig – lukt het me maar niet eens stevig door te lezen. Ben ik de enige die hieronder lijdt? Wie het weet mag het zeggen!