Literair Drinken

Gisteravond had ik een afspraakje met mijn twee oudste broers. We hadden nog nooit zoiets gedaan: afspreken in een eetcafé en gewoon beginnen te praten als broers-onder-elkaar. Een graficus/verzamelaar, een organisator/aankomend-wijnboer en een boekengek/verzamelaar. En alle drie houden ze wel van een wijntje. Na een paar borrels als voorafje kwamen de tongen los. En toen die eenmaal gesmeerd waren werden bij het eten 3 flessen wijn geconsumeerd. Waarna we het zuipen maar voortgezet hebben in een ander café.
Het blijft altijd intrigeren: hoe het edele vocht de tongen losmaakt en zelfs de meest schuchtere mensen (waar in dit geval overigens geen sprake van was) verleidt tot het vertellen van geheimen, het doen van bekentenissen of het maken van plannen. Toch: het was niet allemaal dronkemansgelul. (Alleen dat woord al!) Als je er niet zo'n houten kop van zou krijgen zou je het vaker moeten doen. Een avondje drinkebroers kun je, naar mate van de hoeveeelheid genuttigde alcohol in drie stadia indelen:

• in stadium 1 wordt het leven inzichtelijker (waar staan we, wat doen we en waarom)
• in het tweede stadium maakt het het leven overzichtelijker (want simpeler, waar zijn de problemen? Er zijn geen problemen! Dit is het stadium van de overmoed.)
  
• en als laatste stadium 3, waarin het leven vooral doorzichtiger wordt (wie ons om 3 uur vannacht hoorde kon het haarscherp waarnemen - uitleg verder niet nodig).

Drie boeken waarin drank een hoofdrol speelt:

• Het literair drinkboek - een bloemlezing uit de wereldliteratuur door John Müller (gebruik dit als fundgrabe om verder te lezen);
• Venedikt Jerofejev (rusisch schrijver): Moskou op sterk water. Een hilarisch avontuur van een man die al treinend en drinkend volledig de weg kwijt raakt;
  
• en het mooiste, wreedste, boek over alcohol ooit geschreven: Onze man in Havana van Graham Greene.

Proost!

In Memoriam: Yvonne Habets

Om 7 uur vanavond hoorde ik op Radio 1 het nieuws dat Yvonne Habets, programmamaakster, is overleden. Ik kan het nauwelijks geloven, maar het is uitgezonden, dus het zal zo zijn.... Op dit moment ben ik boos (op God): waarom zij, waarom zo'n aardig iemand, waarom zo jong - ze was pas 58. Overleden aan keelkanker...

Ik heb Yvonne een jaar of 15 geleden voor het eerst ontmoet -- ze was klant van mijn winkel omdat ze in de buurt woonde totdat ze een jaar of twee geleden definitief naar Spanje verhuisde. Ze kwam maar af en toe in de winkel, maar op een of andere manier raakten we altijd met elkaar aan de praat, ze zocht mijn contact als er ook ander personeel was, en was het supergezellig. We spraken over haar films, en vooral over emigreren, een thema waar zij -- onder andere vanwege persoonlijke betrokkenheid -- talloze films over heeft gemaakt. Ik droomde toen nog alleen over emigratie. Het grootste deel van haar journalistieke carrière werkte ze voor de Tros, later begon ze voor zichzelf. Het siert de Tros dat zij haar persoonlijke films uitzonden. Ze had even goed door de VPRO kunnen zijn uitgezonden.

Yvonne: rauwe stem, drankoogjes, sterk karakter, mannelijke bewegingen, voldeed aan veel clichébeelden die je over lesbo's kan hebben. Ze is in haar carrière absoluut tegenwerkt door haar eigenzinnige natuur en heeft waarschijnlijk ook last gehad van haar lesbo-zijn. Misschien juist daarom konden we het goed met elkaar vinden (niet dat ik lesbisch ben maar ook erg eigenzinnig).
Het is zó jammer dat ze niet langer van haar geliefde Spaanse huisje heeft kunnen genieten en dat die kutkanker haar vroegtijdig geveld heeft. Yvon, ik zal bloemen leggen op je graf, je was een fijn mens. Dank dat je in mijn bestaan gekomen bent. ;-)

Pakjesavond

Gisteren was het weer ouderwets pakjesavond in huize Bibliotheca Suavis Insula Liber.
Bij thuiskomst om acht uur 's avonds bleken 3 pakketten klaar te liggen. Ik sjouwde ze naar naar de biep, schonk een pilsje in en begon uit te pakken.

Uit Australië, van antiquariaat Pioneer Books, twee deeltjes met in totaal tien jaargangen van het Falkland Islands Journal. Sinds 1967 verschijnt dit periodiek dat tot doel heeft kennis over de Falklandeilanden voor een groter publiek ter beschikking te stellen. Heel groot kan dat publiek niet zijn, want deze deeltjes zijn behoorlijk zeldzaam en je moet er doorgaans diep voor in de buidel tasten. De boeken bevatten het Journal van 1967 tot en met 1976. Met het deel 1977-1981 dat ik al had uit de bibliotheek van de heer B. Büch te Amsterdam, ben ik nu dus compleet tot aan de Falklandoorlog! Heerlijke lectuur voor eilandgekken.
Uit Groot-Britannië -- de Falklands zijn een zelf-besturend overzees territorium van Engeland en telt zo'n 2900 inwoners alsmede een paar honderduizend schapen [wat dat betreft lijkt het wel een beetje op Texel ;-) ] -- was er een pakje met het boek A little piece of England van Andrew Gurr. Deze schrijver was vanaf 1994 5 jaar lang chief executive van de Falklands en schreef er een prachtig dik boek over.

Tot slot werd ik (uiteindelijk) reuze blij met een zending van de Evangelische Omroep met de eerste tien DVD's van de prachtige treintjes-serie Rail Away. Ik had er maar liefst 45 dagen op moeten wachten omdat de logistiek in Hilversum kennelijk nog niet zo ver ontwikkeld is als die in Australië (het eerstgenoemde pakje was namelijk slechts 12 dagen onderweg) of Engeland (dat pakje deed er eveneens 12 dagen over).

Eerder deze week waren er nog een zending van Bol.com met de DVD Paris, Texas van Wim Wenders, een van de allerbeste films ooit gemaakt in mijn opinie en een grote boekenzending uit Kent, Engeland met 3 boeken waaronder een zeldzaam boek van Ernest A. Savage, getiteld The Libraries of Bermuda, the Bahamas, the British West Indies, British Guiana, British Honduras, Puerto Rico, and the Amerian Virgin Islands: A Report to The Carnegie Corporation of New York (1934). Voor de Carnegie Corporation (Carnegie was een Amerikaanse weldoener die miljoenen schonk aan landen om bibliotheken op te richten) reisde hij in de jaren dertig van de vorige eeuw tientallen eilanden af om de staat van de bilbiotheken aldaar te beschrijven.
Dankzij hem weten we dat de openbare bibliotheek in St. Lucia in 1931 in totaal 1275 boeken telde, dat het totaalbudget voor dat jaar 55 pond bedroeg en dat er 140 uitleners waren geregistreerd. Er werd 1 pond besteed aan het opnieuw binden van boeken, 21 pond aan tijdschrift-abonnementen en 18 pond aan salarissen. Aan het eind van zijn boek geeft hij tenslotte enkele recepten om boeken tegen de vernietigende invloeden van de tropen te beschermen: chemische mengseltjes waarmee je boekenruggen moet insmeren om ze minder lekker te maken voor de plaatselijke insecten, boekwurmen en kakkerlakken.
Na het lezen van dit heerlijke geschrift ben ik voorgoed genezen van plannen om nog te emigreren naar een warm land. Tenzij ik een geklimatiseerde bunker voor de boeken kan kopen.... Maar om dat ideaal te bereiken moet ik eerst minder boeken kopen!

Jaaroverzicht 2006

Ook dit jaar kan het niet uitblijven: het boekengek-biep-jaaroverzicht.
't Was wederom een heftig boekenjaar, vooral wat boeken uit de bibliotheek van Boudewijn Büch betreft. Maar ook verder zijn vele mooie aanschaffingen gedaan. In totaal heb ik precies 500 boeken gekocht, waarbij het er in het voorjaar nogal fors aan toe ging. In de grafiek is ook duidelijk de periode van de verhuizing naar Zwolle te zien: slechts 19 boeken in oktober en daarna heb ik het ook rustig aan gedaan.

Van de 500 boeken waren maar liefst 217 afkomstig uit de bibliotheek van Boudewijn Büch. Eilanden, grensconflicten, dictators, Americana, enzovoort.
Mijn bibliotheek telt nu drieduizend vierhonderd drieëntwintig boeken - je kan dus snel zien dat éénzesde deel dit jaar is aangeschaft (vorig jaar was trouwens nog 'erger', toen kwamen 554 boeken mijn huis binnen..).

beste boeken
Ik heb dit jaar ongeveer 50 boeken van kaft tot kaft gelezen, wat ik zelf wel een fraaie prestatie vind. Het beste boek dat ik in 2006 las was Lanzarote van Michel Houellebecq. Op de 2e en 3e plaats komen Hotel Honolulu van Paul Theroux en Publiek Geheim van Bernlef. Verder beleefde ik onlangs nog veel kortdurend plezier aan Ronald Giphart's Heblust (Ako-uitgave van 1 euro).

slechtste boeken
De slechtste of meest teleurstellende boeken vond ik De Ontsnapping van het literaire sexbommetje Heleen van Royen (haar reportage in Playboy viel overigens nogal tegen), en Voor de Vorst, van Henning Mankell -- tot voor kort een van mijn lievelings-auteurs. In zijn laatste Wallanderboek slaat hij de plank volkomen mis en er is zowat niet doorheen te komen.
Ik moet Maarten 't Hart nog noemen. Al tijden ben ik bezig in Het Psalmenoproer. Ik vind het knap gemaakt maar anderzijds kom ik er niet doorheen.... Ik moet mijn oordeel hierover nog maar even uitstellen.

Tja, en zo zijn er nog veel meer dingen te zeggen: ik zou over veel boeken heel veel kunnen vertellen. Toen afgelopen week een van mijn zwagers voor het eerst mijn bibliotheek zag was hij er bijna niet uit weg te slaan, en dat vond ik eigenlijk erg leuk. Misschien in 2007 maar eens een rondleidinkje-met-toelichting organiseren voor de liefhebbers?

Hieronder alle 500 titels in volgorde van aanschaf, zonder verdere aanduiding...
[om deze blog leesbaar te houden heb ik de lijst eind januari als pdf bestand op het web gezet. Klik hier om de lijst te downloaden - pdf-bestand, 30k]

In slaap gevallen?
Ik wens alle lezers een heerlijk 2007, met veel boekengenot & natuurlijk gezondheid, geluk en liefde! Tot dan!

De een zijn dood....

Ik heb iets met overleden wereldleiders en staatshoofden. Noem het weird of weet-ik-wat, maar als er een groot iemand heengaat, dan wil ik meteen tastbare herinneringen aanschaffen en zo zit ik binnen de kortste keren op Internet met een koopgrage blik in mijn ogen.
Kort voor zes uur vanmorgen overleed ex-president van de VS Gerald Ford. Een eenvoudige president met een heel lieve vrouw, genaamd Betty. Echt de opa en oma die iedereen zou willen hebben. Toevallig (?) was ik online en had ik vorige week een door Ford gesigneerde autobiografie op mijn volglijstje gezet. Nu was die wel veel te duur, maar ik wou het even van een afstandje bekijken. Ik deed een zoekopdracht op eBay.com met als zoektermen "Gerald Ford Signed" en kreeg 130 items. Daarvan waren er 6 om op te bieden en de rest om meteen af te rekenen (tegen een vaste prijs). De goedkoopste was $ 29,95. Terwijl ik de veilinginfo las besloot ikdeze foto te kopen, en drukte op de knop "Buy It Now". Toen kreeg ik te zien dat het item al verkocht was. Daarna heb ik tientallen andere items bekeken en de een na de ander bleek in de afgelopen seconden verkocht -- je moet hierbij bedenken dat het bericht van zijn overlijden nog geen kwartier oud was en het op dat moment laat in de avond was in de VS. Na een klein half uur verder proberen lukte het me een door Ford gesigneerde foto (zie hierboven) te kopen voor 90 dollar, inclusief verzendkosten (dat is zo'n 70 euro). Ik kan je verzekeren dat elk ding (foto, boek of baseballpet) dat de handtekening van Ford draagt, binnen de kortste keren minstens verdrievoudigd in waarde is!

Nu gaat het mij niet om geldelijk gewin: ik zal de foto waarschijnlijk niet verkopen. Het gaat om de bijzondere thrill om iets te hebben van iemand die er niet meer is. Wat ik straks in handen heb, was eens in de handen van Ford. Ik ben er niet speciaal op uit om handtekeningen te verzamelen: als het komt, komt het. Maar de dood van het onderwerp van mijn fascinatie is natuurlijk wel een ideaal moment vcor actie. Ik zal het (hem) bijzetten in mijn Amerika-hoekje, bij de boeken met handtekeningen van Jimmy Carter en Henry Kissinger. Het liefst had ik ook de handtekeningen van de astronauten uit het Apollo-tijdperk, maar daarvoor moet ik eerst de oudejaarsloterij winnen.

Was getekend:

Sprong in het heelal

Het was 1974, ik was dertien jaar oud.
Thuis hadden we nog geen televisie, een zegen! De kinderen in ons gezin werden gestimuleerd om te lezen. (Ik heb de liefde voor boeken niet van een vreemde.) Verder stond altijd de radio aan. Als mijn moeder stond te wassen of te strijken klonken de geluiden uit een kleine groene transistorradio (die zij als hoofdprijs gewonnen had bij een of andere prijsvraag -- daar was mijn moeder goed in) luid de kamer in. Er waren maar 3 nationale zenders toen en mijn moeder stemde altijd af op 1 of 2, voor informatie, praatprogramma's en godsdienstige zaken. En soms een muziekje.

Op mijn zolderkamer luisterde ik naar radio Veronica, Hilversum 3 of... naar hoorspelen. En zo hoorde ik dus als wizzkid avant la lettre de herhaling van het oorspronkelijk in 1955 (!) uitgezonden hoorspel Sprong in het heelal - Het Marsmysterie. De spanning die ik toen voelde beleef ik sinds een paar dagen opnieuw nu het hele hoorspel, dat uit 20 delen bestaat, gedigitaliseerd is en op 10 CD's is uitgegeven. In een prachtig uitklapboek, fraai vorm gegeven, hoor ik opnieuw de stemmen van Paul van der Lek, John de Freese en anderen die als Frank Rogers en Geoffrey Morgan ('Jeff') het spannende avontuur van een rampzalig verlopende expeditie naar Mars spelen.
Dit hoorspel was zijn tijd ver vooruit, en het frappante is dat het na 51 jaar nog steeds buitengewoon spannend, mooi gemaakt en een feest voor het oor is.
Tuurlijk is het eerst en vooral iets voor ouwe jongens die maar niet groot willen worden, maar als ik af mag gaan op de hernieuwde belangstelling van uitgevers voor het hoorspel, dan past het hoorspel helemaal in het mp3 tijdperk. Dus: witte doppies in en luisteren maar!

www.hoorspelshop.nl
de hoorspelfabriek

Energiegebrek en boeken

In de kop van deze blog staat: ongeveer 2-3 keer per week vindt u hier een nieuwe bijdrage. Welnu, dat moet welhaast een typfout zijn, zou de schrijver hier 2 à 3 keer per maand bedoeld hebben?

Hoe het ook zij: de verhuizing naar Zwolle en het reizen naar mijn werk in Utrecht valt me zwaarder dan gedacht. Ik heb inmiddels mijn manieren gevonden om me in de ochtend- en avondspits te handhaven -- dat was al een hele klus: schichtig als ik ben in grote mensenmassa's. Gemiddeld doe ik bijna 2 uur over de reis, waarvan 1 uur in de trein. Om het reizen prettiger en nuttiger te maken heb ik onlangs een mp3-speler (een Creative Zen Micro, 4 Gb) aangeschaft en een Dell laptop. Laatstgenoemde neem ik niet elke dag mee, want het is toch een behoorlijk gesjouw. Zeker omdat er ook altijd nog een paar boeken mee moeten.
Het treinuurtje begint me steeds beter te bevallen: als ik niet lees kijk ik DVD's, luister naar (klassieke) muziek of luisterboeken, en als ik aan de computer zit ik werk ik aan bestanden over Boudewijn Büch. Maar behalve dat lekkere uurtje wordt er nog twee keer per dag een uur met wachten, fietsen, lopen, bus-hobbelen, voordringen en andere ergernissen verspild. Het heeft tot gevolg dat ik, eenmaal thuis gekomen, zo goed als uitgeput ben. Ik doe wat mail, rommel wat, en dan is het eten en daarna naar bed. Kwart voor zes gaat de wekker weer.
Van alle plannen die in mijn hoofd zitten (ik bruis van ideeën, al vanaf mijn veertiende) komt op deze manier niet veel meer terecht en dat stoort me buitengewoon.

Vandaag heb ik eindelijk de bibliotheekkamer aan de voorkant beter ingericht. Op 17 oktober zag het er heel leeg uit. In de maanden daarna heb ik in mijn enthousiamse om alle boeken een plek te geven de kamer helemaal volgebouwd, ook in het midden van de kamer stonden 4 lage boekenkasten. Dat beviel me toch niet. "Je kan er je kont niet keren", zou mijn moeder gezegd hebben. Na flink wat sjouwen kijk ik nu zo de kamer in:


Let niet op de lelijke gordijnen, dat is tijdelijk. Als ik vanaf dit punt linksaf sla, helemaal in de hoek ga staan en in de richting van de deur kijk, dan zie ik het zo, en tjee, dat bevalt me wel!

't Is natuurlijk maar een beginnetje (er moet bij voorbeeld nog een achterkant van een kast verfraaid worden) maar ik heb wat lucht. En de display box uit het bezit van Boudewijn Büch met daarin fossielen en andere leuke memorabilia staat fraai op kijkhoogte op een lage boekenkast.

Nu wacht ik op de volgende energie-uitbarsting en of het nu over een week of een maand is, ik zal er verslag van doen op deze plek!

Dodelijke boekenliefde?

Een bericht uit Spits van vandaag:

Dit is typisch zo'n bericht dat meer vragen oproept dan het beantwoordt:

• was de bibliotheek van Mariesa zó groot dat het elf dagen duurde voordat ze ('ze', een zoekploeg van 5 man?) de kast vonden waarachter ze lag? (Zo'n grote bibliotheek zou ik namelijk wel willen hebben.)
• hoe groot was de opening (kier?) tussen de boekenkast en de muur (?) waar het stopcontact zat?
• hoe kwam ze in die ondersteboven positie terecht? Dat vind ik namelijk wel raar!
• had ze genoeg van boeken en wilde ze nu maar eens TV kijken?

Dit bericht moet grondig uitgezocht worden. Anders krijgen wij straks nieuwe richtlijnen voor het plaatsen van boekenkasten in verband met veiligheid et cetera.
Zoeken op het web brengt uitsluitsel, blijkens een bericht in de Herald Tribune. Ik citeer het hier:

NEW PORT RICHEY, Florida: A woman's body was found wedged upside-down behind a bookcase in the home she shared with relatives who had spent nearly two weeks looking for her.

A spokesman for the Pasco County Sheriff's Office said Mariesa Weber's death was not suspicious. Family members said they believe she fell over as she tried to adjust the plug of a television behind the bookshelf.

Weber, 38, returned home Oct. 28 and greeted her mother, then was not seen again. Her family thought she had been kidnapped and contacted authorities. Family members scoured her room for clues but found nothing, though they did notice a strange smell.

On Nov. 9, Weber's sister went into her bedroom late at night and looked behind a bookcase, where she saw the woman's foot. Using a flashlight the family saw Weber was wedged upside-down behind the unit.

"I'm sleeping in the same house as her for 11 days, looking for her," her mother, Connie Weber, told the St. Petersburg Times. "And she's right in the bedroom."

Both Weber and her sister had previously adjusted the television plug by standing on a bureau next to the shelf and leaning over the top. Her family believes Weber, who was 5-foot-3 (1.59 meters) and barely 100 pounds (45 kilograms), may have fallen headfirst into the space.

"She's a little thing," her mother said. "And the bookcase is 6 feet tall and solid. And she couldn't get out."

The sheriff's office said Weber appeared to have died because she was unable to breathe in the position she was in.

Dames en Heren Boekenliefhebbers: Hier kunenn wij wijze lessen uit leren:

• plaats geen boekenkasten los in de ruimte, maar zet ze tegen een muur (liefst vast, want de voorbeelden van mensen die onder een omgevallen boekenkast bedolven zijn -- met dodelijke afloop -- zijn talrijk);
• houd je lichaamsgewicht op peil;
• zet geen TV in je bibliotheek.

En kies, verdorie, niet zulke domme huisgenoten uit!

Hoofdzonde nr. 2: Avaritia

Van de zeven hoofdzonden maak ik mij regelmatig schuldig aan de tweede: Avaritia, ofwel: hebzucht. Toen een paar weken geleden de nieuwe Taschen-catalogus op de deurmat viel, wist ik meteen dat ik twee nieuwe boeken zou begeren:

• als eerste de hemel-atlas die Andreas Cellarius in 1660 maakte, de harmonica macrocosmica. In een prachtige becommentarieerde heruitgave op reuzenformaat (32 cm breed en ruim een halve meter hoog);
• en als tweede het fantastische, prestigieuze boek La tour de 300 mètres, een facsimile van het boek dat Gustave Eiffel in 1900 voor zijn opdrachtgevers maakte één jaar na het voltooien van de de Eiffeltoren.

Een paar weken lang waren beide boeken vaag in mijn achterhoofd aanwezig. Ik was natuurlijk nog druk bezig met de inrichting van de nieuwe bibliotheek en dat verschafte al genoeg lol, maar deze twee boeken, zouden die alsjeblieft ook mogen worden toegelaten? Gisteren was het zover: ik had 80 euro 'verdiend' door de verkoop van overtollig huisraad uit mijn oude huis. Dat maakte de aanschaf een stukje makkelijker... Maar ik had nog één stootje in de goede richting nodig....
Het was guur weer hier in Zwolle, we waren toevallig in de stad met de auto, dichtbij boekhandel Waanders.... Beide boeken lagen op een prominente plek, van elk één zicht- en één verkoopexemplaar. Zou ik?

Met verlangende vingertjes bladerde ik de reuzenboeken door. Oh wat mooi, wat een prachtige illustraties, wat een kloek formaat, hoe mooi gebonden.... En ach, wat is nou 198 euro voor 2 boeken, daar kun je je nog niet eens anderhalve maand voor verzekeren tegen ziektekosten [de nieuwe premis zijn net bekend gemaakt; we worden genaaid jongens, genaaid door de regering].
Dat was de genadestoot: als ik dan toch een hoop moet betalen voor zoiets als een ziektekostenverzekering, die me een paar jaar geleden slechts 75 gulden per maand kostte (guldens ja!) dan kan die 198 - 80 = 118 euries d'r toch ook nog wel van af?
Tja, ik realiseer me dat de rationaliteit in dezen ver te zoeken is, maar dat neemt niet weg dat ik de legitimiteit voor de aanschaf niettemin verkregen heb. En wat zonden betreft zou ik gelijkgestemde lezers het volgende citaat van Karel Jonckheere niet willen onthouden:

Vooral de zeven hoofzonden vormen een boeiende vrijetijdsbesteding.

(de gelukkige eigenaar probeert beide boeken aan de toeschouwer te tonen)

Bibliotheek eerste fase gereed

De afgelopen weken heb ik ieder uurtje dat ik kon afsnoepen van mijn vrije tijd (er moest tenslotte ook nog gegeten en gesocialiseerd worden) besteed aan het verder uitpakken van de boekendozen en het inrichten van de kasten. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog, was er nog een tekort aan kasten. Dat is inderdaad opgelost door 4 nieuwe lage (106 cm) kasten bij te kopen en deze als een carré midden in de tweede biep-kamer te plaatsen. Maar daar wilde ik het nu niet over hebben.
De hoofdbiep, waar mijn bureau staat, is nu in eerste fase gereed. Alles is wat hier moest staan is uitgepakt en geplaatst. En dit is nu mijn uitzicht vanaf mijn werkplek:


Waar ik hier op uitkijk is de Büchwand. Ik zal de kasten kort beschrijven; zie de grote foto hieronder. De hoge kast ter linkerzijde bevat alleen primaire en secundaire werken van Boudewijn Büch. De plank in het midden is gevuld met allerlei kleine voorwerpen die uit Boudewijns huis komen. De overige drie kasten zijn voor het overgrote deel gevuld met boeken uit de bibliotheek van BB: in de lage kasten vooral eilanden (links) en Napoleon (rechts), de hoge kast rechts bevat boeken over boeken en bibliotheken, Americana, tijdschriften en knipsels. Helemaal rechts is tenslotte een CD-kast met Mozart & Bach. (O ja, en helemaal links een CD-kast met DVD's van Boudewijn, en wat andere muziek en films.
Iedere dag dat ik mijn bibliotheek verder kan inrichten en vervolmaken wordt ik gelukkiger. Het is het leukste dat ik kan verzinnen.


Natuurlijk ontbreekt er nog van alles. De lege plek in het midden moet nog gevuld worden met ingelijste werken -- een grote poster van BB n.a.v. zijn tentoonstelling Een heel huis vol in Rotterdam in 2001 ligt nog bij de lijstenmaker en kleinere foto's wachten nog op het ophangen van een schilderij-ophangsysteem.
Intussen lees ik ook nog: dagelijks 2 uur in de trein en zie ik kans minstens nog een boek per dag te kopen. Over dat laatste hoop ik de volgende keer meer te schrijven.