Uitgelezen Mannen

Voor wie zich afvraagt wat de stilte inhoudt op deze weblog heb ik een boek-achtige illustratie om dit duidelijk te maken... Lees de titels (klik op het plaatje om te vergroten).


Het enige boek dat mijn vrouw gelezen heeft is uit. Dichtgeklapt en ergens op een plank gezet. Dat boek ben ik.
Ik treur. Vooralsnog rest mij alleen dit:

Het vervolg op A-BALL

Jarenlang stond hij moederziel alleen ergens op een bovenste plank: Deel 1, A___BALL, van de Technische Encyclopedie van Winkler Prins. 'n Kloek boek in kunstlederen band.

Terug naar het jaar 1975. Op een manier die ik me niet meer kan herinneren, kwam ik er achter dat er een nieuwe encyclopedie in 6 delen zou verschijnen die geheel gewijd zou zijn aan techniek. Een uitgave van Winkler Prins nog wel, dat klonk vertrouwd.
Als bebrild, nieuwsgierig, technisch aangelegd jongetje, een nerd zouden we nu zeggen, was ik al helemaal in boeken. En om een lang verhaal kort te maken: op een dag stond, door mij uitgenodigd, een lange meneer op de stoep met prachtige folders én een deel van De Encylopedie. Wekenlang had ik er naar uitgegeken. Meneer was verbaasd dat er niet een middelbare man tegenover hem stond, maar een 14-jarige wijsneus. Zonder centen. Tegen beter weten in hoopte ik nog dat mijn moeder toeschietelijk zou worden, maar er was geen schijn van kans: ik geloof dat deze 6 boeken toen een half maandinkomen vertegenwoordigden.... Ik hield de man niettemin aan het lijntje en vroeg hem of ik er over mocht nadenken en het boek nog even mocht houden om het goed te kunnen beoordelen. Dat mocht en hij zou het een week later komen ophalen.
De rest is geschiedenis. Het boek is nooit meer opgehaald en ik zat met A___Ball, veertien jaar oud. Met de techniek is het niet écht wat geworden.

Vandaag brachten wij wat overtollig huisraad naar een kringloopwinkel. Na het inleveren keek ik even rond en als vanzelfsprekend werd mijn aandacht getrokken door de boeken die daar door anderen waren achtergelaten. Normaal gesproken vind je in kringloopwinkels het treurigste van het treurigste, maar het is óók waar dat de mensen die er werken meestal geen doorgewinterde boekenkenners zijn en de boeken prijzen naar gelang ze er uit zien: oud 50 cent en nieuw een euro.
Van 20 meter afstand zag ik ze staan: de 6 delen van de Technische Encyclopedie. Voor zensenhalve euro (samen) waren ze mijn, wat een spotprijs is want elders wordt er 25-150 euro voor gevraagd.


Na 23 jaar is de eenzaamheid van A___BALL opgelost, met een tweelingzusje en 5 ferme broers. Ik stel ze u hierbij aan u voor: BALM___DRAC, DRAG___GRON, GRON___MAGM, MAGN___RUIM en RUIS___ZIJDE.

Ik wens ze nog een lang en gelukkig leven toe, op de bovenste plank!

Biecht

Heden verschijn ik, Martin de Z*, alias Boekengek, voor mijn virtuele maar strenge biechtvader.

"Vader, ik heb gezondigd."

"Waaruit bestaat uw zonde?"

"Ik heb het complete dagboek van Samuel Pepys gekocht, u weet wel, die zondaar uit de 17e eeuw die een schitterend dagboek heeft bijgehouden tussen 1660 en 1669."

"Welnu vriend, dat is zo erg toch niet; de index is afgeschaft, tegenwoordig mag men van de kerk veel meer lezen dan vroeger, hoewel ik soms wel moeite hou met sommige boeken..."

Ik aarzel even. "Maar dit boek is niet één boek, het zijn er 11....."


"Nou dat is toch niet gek? Ik heb laatst mijzelf bezondigd door bij de Bruna alle Harry Potters te kopen in een cassette. Mag niet van de Heilige Vader, ik weet het, maar men moet kennen wat men afwijst, toch?"

"Maar ik heb beloofd mij aan mijn budget te houden, 1000 Euro per maand, en hiermee ga ik er ruim overheen, dit ene werk kost alleen al 1000 euro!"

"Waarde Martin, ik begrijp de zonde. Bid 10 wees-gegroetjes en en je zonden worden vergeven. By the way, weet jij toevallig waar je een gesigneerde editie van Joseph Cardinal Ratzinger [Paus Benedictus XVI] Principles of Catholic Theology: Building Stones for a Fundamental Theology kan kopen?"

Citaat:
Mettertijd berouwt men alle zonden die men begaan heeft, en daarbij ook een paar die men nagelaten heeft"

Brigitte Bardot

P.S. Als ik Bilbiofilos niet had gehad, zou ik nooit Samuel Pepys zijn gaan lezen. Haar blog uit 2005 zette mij op het spoor, kijk hier naar haar originele bijdrage.

De inhoud

Het was niet mijn bedoeling zo lang te wachten met het weergeven van de inhoud van de doos uit de vorige bijdrage. Maar ja, druk gehad, andere dingen aan het hoofd...
Hierbij dan alsnog.
Van boven naar beneden: (klik op de foto voor een vergroting)

• Brewer's Famous Quatations (5000 citaten, met hun achtergronden en bron)

En vervolgens 8 Folio Society uitgaven, allemaal voorbeeldig uitgegeven en in een foedraal gestoken:

• The Rise and Fall of the Britsh Empire, een pil van 745 pagina's, mooi geïllustreerde geschiedenis van het Britse Rijk
• Richard Dawkins' The Blind Watchmaker
• Van Mary Kingsley de klassieker Travels in West Africa. Vrouw alleen op reis in Afrika aan het eind van de negentiende eeuw
• Enigma, het verhaal van de ontrafeling van de geheime codes die de Duitsers in WOII gebruikten bij hun oorlogsvoering, een fascinerend verhaal, waar ik meer boeken over heb
  
• The Folio Book of Hystorical Mysteries. Wie vermoordde John F. Kennedy? Waar ligt Atlantis? Is Napoleon vermoord? Deze en veel andere complottheorieën op wetenschappelijke wijze benaderd
• The Book of Common Prayer, zeg maar het missaal van de Anglicaanse kerk. Ditmaal in een facsimile uitgave van 1853, met houtsnedes van Durer en Holbein, schitterend gebonden in half-leren band, 1 vergulde en 2 geverfde snedes, 718 pagina's, werkelijk een juweel van een boek!
• The Folio Book of Days. Een typische Folio-uitgave: 366 stukjes uit de literatuur, voor elke dag van het jaar één, uit brieven en dagboeken van eerdere eeuwen. Echt een boek vol inspiratie voor boekengekken.
• en tot slot de enige facsimile uitgave die gemaakt is van het werk Jerusalem van John Blake. Schitterend gebonden in half leer en moiré linnen.

Zwijmel de zwijmel....

Het Uitpakken

Maandag 7 juli bezorgde de postbode een grote doos, afkomstig uit Londen. Wat doet een boekengek in zo'n geval?

18:45 uur
Hij komt thuis. Er staat een doos in de gang. Mooie doos, best groot ook. En zwaar.
Zoen aan de vrouw, knuffel aan de hond.

19:07 uur
Hij sjouwt de boekendoos de trap op naar zijn bibliotheek.

19:08 uur
Tijd voor mail checken, roken, en een lekker koud biertje.

19:41 uur
Hij snijdt met een mes de tape die de doos dicht houdt voorzichtig open.
Hij opent de kleppen. (Ziet allemaal bubbeltjes plastic, en boeken!)
Gehaast neemt hij een voor een alle boeken uit de doos, controleert of wat op de pakbon staat ook in de doos zit en legt alle (ongeopende, gesealde) boeken terug in de doos. Het klopt.

19:58 uur
"We kunnen zo eten!" wordt van beneden af geroepen. Kennelijk wordt het diner aanstonds geserveerd. De boekengek neemt het grootste en fraaist geïllustreerde boek uit de doos en neemt deze mee naar de eetkamer. Trekt aldaar, in de buurt van de dampende schalen, de krimpfolie er van af en na een blik of drie vier op de inhoud van het boek, overhandigt hij het zijn partner die het boek snel inziet en wijst op de gevaren die het boek loopt door de nabijheid van voedsel.

21:20 uur
Genoemd boek wordt terug gelegd in de open doos. Een ander boek wordt er uit genomen, krimpfolie verwijderd. Het boek wordt uit z'n cassette genomen en besnuffeld. Het kraken van de eerste keer dat het boek opengaat! O wat mooi!
22:15 uur
Met het boek in bed. Bladerend. hier en daar een stukje lezend. Ach, hoe genieten wij! Na 4 minuten vallen wij in slaap.

Nu wordt het spannend!

Drie dagen later.
De doos staat nog steeds daar waar hij geopend is. Niemand heeft hem aangeroerd. Hier is de foto.


Vandaag, 20:00 uur.
Ik neem een foto en schrijf dit stomme stukje. Ik heb het erg druk op mijn werk deze dagen. Uit mijn ooghoek zie ik de doos. Hij staat best in de weg. Maar ik weet dat zaterdag, wanneer ik vrij ben, deze doos helemaal uitgepakt gaat worden en alles minutieus bekeken: voor het eerst!

Uitgesteld genot is het allerlekkerste dat er is. Het is bijna als liefde. Verlangen is de moeder van het genot!

Liber Bestiarum

Wie een te kleine beurs heeft voor het originele werk, gaat voor de facsimile uitgave. Voor wie de term niet kent: een facsimile is een replica van een handschrift of een oud gedrukt boek. Het meervoud is facsimilia. Tegenwoordig zijn facsimilia veelal fotografische herdrukken: de pagina's van het originele -- vaak uitermate kostbare -- boek worden gescand en in offset opnieuw gedrukt. Dat kan snel en slordig, maar ook heel secuur en precies.

Al vele jaren ben ik dol op facsimilia. Ik heb er inmiddels een bescheiden aantal. Twee maanden geleden werd ik de gelukkige eigenaar van een facsimile van het Liber Bestiarum dat in het midden van de 13e eeuw (het gaat hier dus om een handschrift) is gemaakt en nu ligt in de fameuze Bodleian Library (Manuscript 764). Een Liber Bestiarum is een boek waarin men de op dat moment bekende levende natuur beschreef en afbeeldde, vaak tot meerdere eer en glorie van de Schepper.

Je kunt een oud handschrift als dit simpel scannen en wederom printen, maar zo is het hier niet gegaan. Het boek bestaat uit 136 folio's (tegenover elkaar liggende pagina's) en bevat 135 miniaturen. In het oorspronkelijke werk waren deze miniaturen met de hand ingekleurd en van goudfolie voorzien. Het kleurendrukwerk komt in deze facsimile van de offsetpers, maar de 135 miniaturen zijn opnieuw uit pure goudfolie vervaardigd. Het maken van de masks voor deze miniaturen kostte alleen al vier maanden werk....


Voor de rest is deze uitgave voorbeeldig: gedrukt op schitterend papier en met de hand ingebonden in het fijnste Nigeriaanse geitenleer. De band is in drie kleuren en met goud gestempeld en ook de drie snedes zijn voorzien van goud. De oplage bedraagt 1980 met de hand genummerde exemplaren. Op mijn eigen verzoek heb ik een mooi nummer toegewezen gekregen: 300.


Aangezien alleen specialisten een middeleeuws handschrift nog kunnen lezen, is deze facsimile-uitgave voorzien van een commentaarband (fraai in linnen ingebonden) met daarin een introductie en een volledige (modern) Engelse vertaling van de inhoud van het Liber Bestiarum. Beide boeken zijn tot slot 'verpakt' in een zogeheten Solander Box. En dat ziet er dan weer zo uit:


Toen ik de brochure over dit werk van The Folio Society in januari 2008 ontving wist ik meteen dat ik het wilde hebben. Maar ja, het kostte nogal wat. Tot 19 februari heb ik mijn wel-of-niet-aanschaffen spel gespeeld. Toen heb ik de knoop doorgehakt, die (niet echt verrassend) uitviel in een positieve beslissing.
Boeken als deze zet je niet in de kast, ze behoren te liggen. Je leest ze ook niet van begin tot eind. Alleen heel soms, als je dat ene gekke boekengevoel bekruipt, dan ga je er voor zitten (staan, om precies te zijn). Je wast je handen en slaat de doos open. En geniet.... drie vier bladzijden, dan gaat het weer dicht, tot de volgende keer.

Voor wie wil meegenieten om het ook eens in te kijken liggen de witte handschoentjes klaar.

Dat overlijdt maar!

Vandaag het nieuws dat Frédéric Bastet is overleden. Potverdorie, de biograaf van Louis Couperus is ons óók al ontvallen. Bijna 2 jaar na Harry G.M. Prick, de biograaf van Lodewijk van Deyssel.
Beide heren ontmoette ik, allebei rond de 80 jaar oud en springlevend, bij een literaire middag in Utrecht, ergens in 2005 - mijn geheugen laat me in de steek waar het om de exacte datum gaat.

Dat is nou zo vervelend aan mijn huidige leeftijd (46): al mijn helden, vanzelfsprekend ouder dan ik, gaan dood.
Stel jij bent lezer van deze blog en je bent 22. Je leest Arnon Grunberg., een groot schrijver, nu 37 jaar oud. Dan komt de tijd dat je 46 bent en dan is Grunberg 61. Hij zal dan nog wel leven aangezien hij niet behoort tot het slag van Reve (zuipen, roken) of Brouwers (roken, zuipen). Maar toch: als hij dood gaat dan heb je een held minder.
De afgelopen jaren zijn Hermans, Reve, Wolkers ons al voorgegaan naar het theater van de doden. Wat blijft er over? Saskia Noort? Simone v.d. Vlugt? Khaled Husseini? Pietje Bell?

Tja, daar kan een mens als ik wel eens door somberen.
Maar morgen een nieuwe dag en genoeg tijd om te lezen. Er tegen aan dus maar!

Leesspijt

Soms kan ik mijn weinige resterende haar wel uit mijn hoofd trekken. Hoe heb ik toch jaren (om precies te zijn, van 1992-2006) in boekenland kunnen doorbrengen zonder noemenswaard (Nederlandse) literatuur te lezen?
Ach, ik weet het antwoord wel, het was de onrust in mijn hoofd, de zorgen over de zaak, het liefdesleven, mijn bestaan.
Nu alles wat dit betreft tot rust is gekomen en ik bovendien jaarlijks 36.000 kilometer in de trein doorbreng, verdwijnt het ene na het andere boek in mijn wijdgeopende leesmuil. Na een leuk stapeltje Hemmerechts in het voorjaar (verrassend, maar behalve haar debuut Een zuil van zout toch niet echt overtuigend), ben ik Bernlef gaan verslinden.
Enige tijd terug had ik Publiek geheim gelezen, een prachtig boek. Afgelopen week las ik Verbroken zwijgen van hem, een verhalenbundel (Rainbow pockets) waarvan sommige verhalen zeker in mijn geheugen gegrift blijven. Wat een schrijver! Techniek, sfeer: allemaal erg knap.

En dan nu Jeroen Brouwers. Toen ik om vijf uur vanochtend wakker werd startte ik met Geheime Kamers. Inmiddels heb ik dit boek voor de helft gelezen en weet ik zeker: dit is een groot schrijver, een heel groot schrijver. Hij jaagt je door zijn roman, met zoveel overdonderend taalgeweld, zo knap, dat ik kan alleen maar jaloers kan zijn op zijn beheersing van het schrijven, zijn stijl, de psychologie... dit is hoe je zou moeten schrijven!

Hoe meer ik lees, hoe minder ik schrijf. Dit blogje lijdt er onder, maar ik verontschuldig me niet.

En die haren trek ik toch maar niet uit mijn hoofd.

Zwolse boekenmarkt 2008

Vandaag was ik voor de derde keer op de Zwolse Boekenmarkt. Honderdvijfendertig kramen en een heerlijk relaxte sfeer. Nooit te druk, althans niet tot een uur of twee. En zoals altijd heel veel interessants te koop.
Bij mijn eerste bezoek, in 2006, kocht ik er 6 boeken. In 2007 waren het er 13.
Voor vandaag had ik drie doelen:

• mijn Rainbowpocket-verzameling uitbreiden
• op zoek naar de vier delen van het Geheim Dagboek van Hans Warren die ik nog miste (delen 11, 12, 14 en 15)
• Büchjes
• Umberto Eco, De naam van de Roos
• en eventuele andere interessante boeken

Het weer was prachtig en ik slaagde in alle opzichten.
Rainbowpockets (RBP) waren er in overvloed, dus ik moest me beperken. Tot vandaag had ik er 138 en heb dus nog meer dan 770 te gaan. Bij de aanschaf let ik in eerste instantie op voor mij interessante titels en op de staat waarin het boekje verkeert. (Israëlische en Arabische literatuur vind ik weinig interessant, die laat ik dus voorlopig liggen. Ook hoef ik de boeken van Freek de Jonge niet. Dat juist deze laatste drie overvloedig worden aangeboden zegt misschien iets over de algemene appreciatie hiervoor....)
Bij twee stands kocht ik een aardige stapel en liet deze RBP's achterhouden om ze later op te pikken.
Al een paar jaar zoek ik die vier delen van het dagboek van Hans Warren. Ik kwam ze nooit tegen! Vandaag was het raak: een handelaar had 18 opeenvolgende delen in 1 koop voor 70 euro. Ik wilde echter alleen die vier, en na wat vijven en zessen mocht ik ze meenemen, voor 24 euro. Ik gaf hem een euro extra voor zijn vriendelijke service om zijn bezit op te splitsen... De boeken zijn ook nog in perfecte staat en drie van de vier zijn in de uitvoering met flappen. O, wat ben ik daar gelukkig mee!

Het boek Voorgoed Verliefd van Boudewijn Büch heette eerder Brieven aan Mick Jagger. Het laatste had ik, het eerste nog niet. Je komt het gewoon nooit tegen. tot vandaag dan. Een tientje. Idem: de 5e druk van Weerzien, met het afwijkende omslag. Ook een tientje.

Zoals bij vaste lezers van deze weblog wel bekend is hou ik niet van gehypte schrijvers. Op dit moment zijn dat bij voorbeeld Kader Abdollah en Khaled Hosseini. Maar in 1984 en later was Umberto Eco zo'n gehypte auteur. Ik heb het nooit willen kopen. Tot ik onlangs in verschillende interviews met schrijvers las dat dit boek toch écht heel bijzonder is. Vooruit, dacht ik, laat ik maar op zoek. Maar dan wel een gebonden uitgave met iets extra's. Bij geen van boekenstands zag ik het zomaar liggen, maar bij De Slegte, die open was, liep ik er letterlijk tegen aan, in de gebonden uitvoering van 2001 met naschrift. € 9,50.

Het was een mooie dag. In totaal kocht ik 43 boeken, waarvan 33 Rainbowpockets. Alles bij elkaar kostte het nog geen 160 euro, een koopje. Onderstaande foto laat mijn aanwinsten zien, alleen de boeken die in het onderste deel staan. (Klik op de foto en je kunt alle titels lezen.)


Observaties op een boekenmarkt
Op iedere boekenmarkt heb je ze, tot schrik van de boekhandelaren. De mensen die bij een stand komen en zonder ook maar één blik op de boeken te werpen vragen "Hebt u ook boeken van..." en dan volgt meestal de naam van een kinderboekenschrijver. Of: "Heeft u het boek...." volgt een titel van een onbenullig boek dat overal gemakkelijk et verkrijgen is. Boekentantes noem ik ze, of boekentutten, want het zijn meestal vrouwen van rond de vijftig.
Vandaag was boekentante een oom. Om tien uur ging hij alle stands af, keek nergens naar, maar vroeg alleen: heeft u ook boeken over de componist Gounod? Hij maakte een zeer opgewonden indruk. Als je zo bezeten bent van een onderwerp, denk ik dan, waarom zoek je dan niet goed? Waarom moet iedereen voor jou werken? Zou hij de moeite nemen om op AddAll te kijken, dan had hij 868 verkrijgbare boeken gevonden! Maar ja, AddAll is een geheim dat alleen echte boekenliefhebbers met elkaar delen en vooral niet doorvertellen aan boekentantes en -ooms.

Martin Ros
Ja, daar stond ik opeens weer. Bij de kraam waar ik de Büchjes kocht. Naast Martin Ros. In zijn hand het boek "Mieke Maaike's obscene jeugd" van Louis Paul Boon, een pornografische roman. Louis Paul Boon was een liefhebber van naakte vrouwen, of moet ik zeggen pornografie? LPB verzamelde in zijn leven (1912-1979) tienduizenden foto's van naakte vrouwen en meisjes, en voorzag ze van uitvoerig commentaar. In mei verscheen in zijn verzameld werk deel 16 waarin zijn boek Fenomenale Feminatheek is opgenomen alsmede zijn pornografische verhalen. Er was recent in België veel over te doen, omdat de provinciale overheid een tentoonstelling over dit werk in Antwerpen verbood. Echter, dit is een fantastisch mooi boek, 973 pagina's dik. Helaas in paperback... Ik zal er nog wel eens op terug komen want het toeval wil dat ik dit boek afgelopen donderdag aanschafte.
Terug naar mijn naamgenoot op de markt: zwaaiend met Mieke Maaike: "Jaaahaa, dit is van die vuilschrijver Louis Paul Boon!!! Neeeh, een groot schrijver, fantastisch wat hij schreef.... je kent het toch: De kappellekensbaan, en...."
Ik onderbrak hem: "Je kent die Fenomenale Feminatheek toch, heb ik zelf net gekocht?"
Maar Ros raasde door: "Vierhonderduizend boeken zijn hiervan verkocht in Vlaanderen!! Het mocht niet hè, van de kerk, maar wel 400.000 verkocht!!

Waarvan akte. ;-)

Links:
Antwerpen schrapt expo foto's Boon: hier
Zelf plaatjes zien uit de Fenomenale Feminatheek op deze blog.

Tekorten

Hoewel ik na invoering van het Getting Things Done (GTD) systeem van David Allen mijn leven behoorlijk op orde heb gekregen, blijft er nog steeds 24 uur in een dag gaan. En is er nooit genoeg tijd om alles te doen wat ik zou willen doen. Zoals bij voorbeeld deze blog bijhouden. Die 24 uur is echt een probleem. Al toen ik twintig jaar was stoorde ik me hier aan en dacht na over een oplossing. Ik bedacht om een 25-urige dag in te voeren. Ik woonde destijds tijdelijk in Rotterdam (de werkstad) en heb toen het volgende experiment uitgevoerd: ik begon om per dag 17 uur te leven/werken en 8 uur te slapen en verschoof iedere dag mijn leefritme met 1 uur. Dus op dag 1 stond ik om 9 uur 's morgens op en ging om 2 uur 's nachts naar bed. De volgende dag om 10 uur op en om 3 uur 's nachts naar bed. Enzovoort.
Na een week was ik uitgeput. Vier uur 's middags opstaan en de volgende ochtend om 9 uur weer naar bed... het werkte niet, mijn lichaam lag overhoop met mijn bioritme. Ik begon trouwens ook echt gek gedrag te vertonen.

Dit is lang lang geleden. Maar het probleem bestaat nog steeds. Moet ik misschien concluderen dat ik te veel ambities heb?
Behalve gebrek aan tijd heb ik ook een enorm tekort aan plankruimte. Ik kan het echt niet meer kwijt, al die boeken die ik aanschaf. 273 alleen al dit jaar tot nu toe... Tegelijk ben ik me ervan bewust dat er hier veel boeken staan waar ik eigenlijk niet meer geïnteresseerd in ben en die ik best zou kunnen missen om ruimte te maken voor andere boeken. Maar boeken verkopen kost behoorlijk wat inspanning -- lees: tijd -- en geduld. Misschien moet ik maar eens op een boekenmarkt gaan staan met wat dozen?

Vandaag ben ik weer eens bezig geweest om de wanorde in mijn bibliotheek op te lossen. Boeken wat slimmer neerzetten, herplaatsen et cetera en hup, daar waren 40 boeken netjes geordend/opgeborgen. Een druppel op een gloeiende plaat. Er slingeren nog minstens 200 boeken rond die niet op een plank staan. En in plaats van dat ik over interessante nieuwe aanschaffingen vertel zit ik hier weer te zeuren en tijd te verspillen! Hebt medelijden!

Wat moet je nou met zo'n rommeltje?

Of deze stapels Nederlandse literatuur: de kasten waar ze in horen zijn vol, overvol.

Al is het niet meer zo erg als een tijdje terug, dat moet ik mezelf nageven!

Het resultaat van vandaag: een redelijk opgeruimd tafereel met mijn gesigneerde boeken van Jimmy Carter, Henry Kissinger, Madeleine Albright, John McCain, Margaret Thatcher, Edward Kennedy en andere beroemdheden, met in het midden een groot beeld van Ronald Reagan, onlangs gekocht bij de Ronald Reagan Library Shop. Even een beetje rust op dit gebied....

P.S.
Gisteren op mijn wish list gezet: de Oxford Dictionary of National Biography: 60 delen van elk meer dan 1000 pagina's....