Dat overlijdt maar!

Vandaag het nieuws dat Frédéric Bastet is overleden. Potverdorie, de biograaf van Louis Couperus is ons óók al ontvallen. Bijna 2 jaar na Harry G.M. Prick, de biograaf van Lodewijk van Deyssel.
Beide heren ontmoette ik, allebei rond de 80 jaar oud en springlevend, bij een literaire middag in Utrecht, ergens in 2005 - mijn geheugen laat me in de steek waar het om de exacte datum gaat.

Dat is nou zo vervelend aan mijn huidige leeftijd (46): al mijn helden, vanzelfsprekend ouder dan ik, gaan dood.
Stel jij bent lezer van deze blog en je bent 22. Je leest Arnon Grunberg., een groot schrijver, nu 37 jaar oud. Dan komt de tijd dat je 46 bent en dan is Grunberg 61. Hij zal dan nog wel leven aangezien hij niet behoort tot het slag van Reve (zuipen, roken) of Brouwers (roken, zuipen). Maar toch: als hij dood gaat dan heb je een held minder.
De afgelopen jaren zijn Hermans, Reve, Wolkers ons al voorgegaan naar het theater van de doden. Wat blijft er over? Saskia Noort? Simone v.d. Vlugt? Khaled Husseini? Pietje Bell?

Tja, daar kan een mens als ik wel eens door somberen.
Maar morgen een nieuwe dag en genoeg tijd om te lezen. Er tegen aan dus maar!

Leesspijt

Soms kan ik mijn weinige resterende haar wel uit mijn hoofd trekken. Hoe heb ik toch jaren (om precies te zijn, van 1992-2006) in boekenland kunnen doorbrengen zonder noemenswaard (Nederlandse) literatuur te lezen?
Ach, ik weet het antwoord wel, het was de onrust in mijn hoofd, de zorgen over de zaak, het liefdesleven, mijn bestaan.
Nu alles wat dit betreft tot rust is gekomen en ik bovendien jaarlijks 36.000 kilometer in de trein doorbreng, verdwijnt het ene na het andere boek in mijn wijdgeopende leesmuil. Na een leuk stapeltje Hemmerechts in het voorjaar (verrassend, maar behalve haar debuut Een zuil van zout toch niet echt overtuigend), ben ik Bernlef gaan verslinden.
Enige tijd terug had ik Publiek geheim gelezen, een prachtig boek. Afgelopen week las ik Verbroken zwijgen van hem, een verhalenbundel (Rainbow pockets) waarvan sommige verhalen zeker in mijn geheugen gegrift blijven. Wat een schrijver! Techniek, sfeer: allemaal erg knap.

En dan nu Jeroen Brouwers. Toen ik om vijf uur vanochtend wakker werd startte ik met Geheime Kamers. Inmiddels heb ik dit boek voor de helft gelezen en weet ik zeker: dit is een groot schrijver, een heel groot schrijver. Hij jaagt je door zijn roman, met zoveel overdonderend taalgeweld, zo knap, dat ik kan alleen maar jaloers kan zijn op zijn beheersing van het schrijven, zijn stijl, de psychologie... dit is hoe je zou moeten schrijven!

Hoe meer ik lees, hoe minder ik schrijf. Dit blogje lijdt er onder, maar ik verontschuldig me niet.

En die haren trek ik toch maar niet uit mijn hoofd.

Zwolse boekenmarkt 2008

Vandaag was ik voor de derde keer op de Zwolse Boekenmarkt. Honderdvijfendertig kramen en een heerlijk relaxte sfeer. Nooit te druk, althans niet tot een uur of twee. En zoals altijd heel veel interessants te koop.
Bij mijn eerste bezoek, in 2006, kocht ik er 6 boeken. In 2007 waren het er 13.
Voor vandaag had ik drie doelen:

• mijn Rainbowpocket-verzameling uitbreiden
• op zoek naar de vier delen van het Geheim Dagboek van Hans Warren die ik nog miste (delen 11, 12, 14 en 15)
• Büchjes
• Umberto Eco, De naam van de Roos
• en eventuele andere interessante boeken

Het weer was prachtig en ik slaagde in alle opzichten.
Rainbowpockets (RBP) waren er in overvloed, dus ik moest me beperken. Tot vandaag had ik er 138 en heb dus nog meer dan 770 te gaan. Bij de aanschaf let ik in eerste instantie op voor mij interessante titels en op de staat waarin het boekje verkeert. (Israëlische en Arabische literatuur vind ik weinig interessant, die laat ik dus voorlopig liggen. Ook hoef ik de boeken van Freek de Jonge niet. Dat juist deze laatste drie overvloedig worden aangeboden zegt misschien iets over de algemene appreciatie hiervoor....)
Bij twee stands kocht ik een aardige stapel en liet deze RBP's achterhouden om ze later op te pikken.
Al een paar jaar zoek ik die vier delen van het dagboek van Hans Warren. Ik kwam ze nooit tegen! Vandaag was het raak: een handelaar had 18 opeenvolgende delen in 1 koop voor 70 euro. Ik wilde echter alleen die vier, en na wat vijven en zessen mocht ik ze meenemen, voor 24 euro. Ik gaf hem een euro extra voor zijn vriendelijke service om zijn bezit op te splitsen... De boeken zijn ook nog in perfecte staat en drie van de vier zijn in de uitvoering met flappen. O, wat ben ik daar gelukkig mee!

Het boek Voorgoed Verliefd van Boudewijn Büch heette eerder Brieven aan Mick Jagger. Het laatste had ik, het eerste nog niet. Je komt het gewoon nooit tegen. tot vandaag dan. Een tientje. Idem: de 5e druk van Weerzien, met het afwijkende omslag. Ook een tientje.

Zoals bij vaste lezers van deze weblog wel bekend is hou ik niet van gehypte schrijvers. Op dit moment zijn dat bij voorbeeld Kader Abdollah en Khaled Hosseini. Maar in 1984 en later was Umberto Eco zo'n gehypte auteur. Ik heb het nooit willen kopen. Tot ik onlangs in verschillende interviews met schrijvers las dat dit boek toch écht heel bijzonder is. Vooruit, dacht ik, laat ik maar op zoek. Maar dan wel een gebonden uitgave met iets extra's. Bij geen van boekenstands zag ik het zomaar liggen, maar bij De Slegte, die open was, liep ik er letterlijk tegen aan, in de gebonden uitvoering van 2001 met naschrift. € 9,50.

Het was een mooie dag. In totaal kocht ik 43 boeken, waarvan 33 Rainbowpockets. Alles bij elkaar kostte het nog geen 160 euro, een koopje. Onderstaande foto laat mijn aanwinsten zien, alleen de boeken die in het onderste deel staan. (Klik op de foto en je kunt alle titels lezen.)


Observaties op een boekenmarkt
Op iedere boekenmarkt heb je ze, tot schrik van de boekhandelaren. De mensen die bij een stand komen en zonder ook maar één blik op de boeken te werpen vragen "Hebt u ook boeken van..." en dan volgt meestal de naam van een kinderboekenschrijver. Of: "Heeft u het boek...." volgt een titel van een onbenullig boek dat overal gemakkelijk et verkrijgen is. Boekentantes noem ik ze, of boekentutten, want het zijn meestal vrouwen van rond de vijftig.
Vandaag was boekentante een oom. Om tien uur ging hij alle stands af, keek nergens naar, maar vroeg alleen: heeft u ook boeken over de componist Gounod? Hij maakte een zeer opgewonden indruk. Als je zo bezeten bent van een onderwerp, denk ik dan, waarom zoek je dan niet goed? Waarom moet iedereen voor jou werken? Zou hij de moeite nemen om op AddAll te kijken, dan had hij 868 verkrijgbare boeken gevonden! Maar ja, AddAll is een geheim dat alleen echte boekenliefhebbers met elkaar delen en vooral niet doorvertellen aan boekentantes en -ooms.

Martin Ros
Ja, daar stond ik opeens weer. Bij de kraam waar ik de Büchjes kocht. Naast Martin Ros. In zijn hand het boek "Mieke Maaike's obscene jeugd" van Louis Paul Boon, een pornografische roman. Louis Paul Boon was een liefhebber van naakte vrouwen, of moet ik zeggen pornografie? LPB verzamelde in zijn leven (1912-1979) tienduizenden foto's van naakte vrouwen en meisjes, en voorzag ze van uitvoerig commentaar. In mei verscheen in zijn verzameld werk deel 16 waarin zijn boek Fenomenale Feminatheek is opgenomen alsmede zijn pornografische verhalen. Er was recent in België veel over te doen, omdat de provinciale overheid een tentoonstelling over dit werk in Antwerpen verbood. Echter, dit is een fantastisch mooi boek, 973 pagina's dik. Helaas in paperback... Ik zal er nog wel eens op terug komen want het toeval wil dat ik dit boek afgelopen donderdag aanschafte.
Terug naar mijn naamgenoot op de markt: zwaaiend met Mieke Maaike: "Jaaahaa, dit is van die vuilschrijver Louis Paul Boon!!! Neeeh, een groot schrijver, fantastisch wat hij schreef.... je kent het toch: De kappellekensbaan, en...."
Ik onderbrak hem: "Je kent die Fenomenale Feminatheek toch, heb ik zelf net gekocht?"
Maar Ros raasde door: "Vierhonderduizend boeken zijn hiervan verkocht in Vlaanderen!! Het mocht niet hè, van de kerk, maar wel 400.000 verkocht!!

Waarvan akte. ;-)

Links:
Antwerpen schrapt expo foto's Boon: hier
Zelf plaatjes zien uit de Fenomenale Feminatheek op deze blog.

Tekorten

Hoewel ik na invoering van het Getting Things Done (GTD) systeem van David Allen mijn leven behoorlijk op orde heb gekregen, blijft er nog steeds 24 uur in een dag gaan. En is er nooit genoeg tijd om alles te doen wat ik zou willen doen. Zoals bij voorbeeld deze blog bijhouden. Die 24 uur is echt een probleem. Al toen ik twintig jaar was stoorde ik me hier aan en dacht na over een oplossing. Ik bedacht om een 25-urige dag in te voeren. Ik woonde destijds tijdelijk in Rotterdam (de werkstad) en heb toen het volgende experiment uitgevoerd: ik begon om per dag 17 uur te leven/werken en 8 uur te slapen en verschoof iedere dag mijn leefritme met 1 uur. Dus op dag 1 stond ik om 9 uur 's morgens op en ging om 2 uur 's nachts naar bed. De volgende dag om 10 uur op en om 3 uur 's nachts naar bed. Enzovoort.
Na een week was ik uitgeput. Vier uur 's middags opstaan en de volgende ochtend om 9 uur weer naar bed... het werkte niet, mijn lichaam lag overhoop met mijn bioritme. Ik begon trouwens ook echt gek gedrag te vertonen.

Dit is lang lang geleden. Maar het probleem bestaat nog steeds. Moet ik misschien concluderen dat ik te veel ambities heb?
Behalve gebrek aan tijd heb ik ook een enorm tekort aan plankruimte. Ik kan het echt niet meer kwijt, al die boeken die ik aanschaf. 273 alleen al dit jaar tot nu toe... Tegelijk ben ik me ervan bewust dat er hier veel boeken staan waar ik eigenlijk niet meer geïnteresseerd in ben en die ik best zou kunnen missen om ruimte te maken voor andere boeken. Maar boeken verkopen kost behoorlijk wat inspanning -- lees: tijd -- en geduld. Misschien moet ik maar eens op een boekenmarkt gaan staan met wat dozen?

Vandaag ben ik weer eens bezig geweest om de wanorde in mijn bibliotheek op te lossen. Boeken wat slimmer neerzetten, herplaatsen et cetera en hup, daar waren 40 boeken netjes geordend/opgeborgen. Een druppel op een gloeiende plaat. Er slingeren nog minstens 200 boeken rond die niet op een plank staan. En in plaats van dat ik over interessante nieuwe aanschaffingen vertel zit ik hier weer te zeuren en tijd te verspillen! Hebt medelijden!

Wat moet je nou met zo'n rommeltje?

Of deze stapels Nederlandse literatuur: de kasten waar ze in horen zijn vol, overvol.

Al is het niet meer zo erg als een tijdje terug, dat moet ik mezelf nageven!

Het resultaat van vandaag: een redelijk opgeruimd tafereel met mijn gesigneerde boeken van Jimmy Carter, Henry Kissinger, Madeleine Albright, John McCain, Margaret Thatcher, Edward Kennedy en andere beroemdheden, met in het midden een groot beeld van Ronald Reagan, onlangs gekocht bij de Ronald Reagan Library Shop. Even een beetje rust op dit gebied....

P.S.
Gisteren op mijn wish list gezet: de Oxford Dictionary of National Biography: 60 delen van elk meer dan 1000 pagina's....

Vliegen in de tijd

Vanmorgen om 7 uur reden wij (P. en ik) nog met onze Skoda van Rethymon naar Iraklio (Heraklion, Kreta): een fraaie tocht langs de kust en door de bergen. En vanmiddag rond 3 uur maakten we een rit van Amsterdam, via Hilversum, Blaricum en Nieuwleusen naar Zwolle, onze thuisbasis.

We gingen naar Kreta voor rust en verkenning. Omdat we daar ooit willen gaan wonen. De verkenning kwam moeizaam op gang door een staking waardoor er geen benzine te krijgen was, maar het doel (verkennen) is toch geslaagd.

De cultuurschok is niettemin erg groot en daar komen we nu van bij. En van de vermoeienissen uiteraard.
P.S.: Vijf boeken gekocht in Chania.

Coming soon...

Het belangrijkste boek van 2008: De Apen-cultuur. Hoe Internet onze beschaving ondermijnt. ("The Cult of the Amateur") van Andrew Keen.

De Harvard Classics

In het begin van de 20ste eeuw riep dr. Charles W. Eliot, voorzitter van de Harvard University in een toespraak dat een hogere opvoeding kon worden bereikt door elke dag 15 minuten te lezen in een collectie boeken die op anderhalve meter boekenplank zou passen. Uitgever P.F. Collier and Son zag hier een ideetje in en daagde Eliot uit zijn idee in de praktijk om te zetten.
In 1909 was het zover: Eliot had een lijst bij elkaar van een paar honderd boeken die in 50 delen van elk 400-450 pagina's werd samengeperst. Een 51ste deel werd toegevoegd met lezingen, en in deel 50 stond een uitgebreide introductie, een fabelachtig uitgebrreide index en een leesgids: voor elke dag van het jaar een stuk. De Harvard Classics, zoals deze boekerij zou gaan heten, bevatten een zeer uitgebreide selectie van werken uit de wereldliteratuur, filosofie, natuurwetenschappen, geschiedenis, reizen enzovoort, zij het beperkt tot en met de negentiende eeuw.


Eind 2007 ging ik uitgebreid op zoek naar informatie over verkrijgbaarheid van deze serie --ik had er tenslotte al decennia vaak over gelezen-- en ik zette mijn zinnen op het bezit er van. Hoewel er vele honderdduizenden sets zijn gedrukt, kom je ze in Nederland nooit tegen in het antiquariaat. En zeker niet op het door mij hartgrondig verafschuwde Marktplaats.
De Easton Press geeft de HC nog steeds uit, in een prachtige geïllustreerde editie in leer gebonden, maar in een tempo van 1 boek per maand zou het meer dan vier jaar duren om de collectie compleet te hebben en ik zou bovendien zo'n € 2400 kwijt zijn. Het werd eBay, daar worden bijna altijd wel complete sets aangeboden. Na een paar maanden toekijken, gerealiseerde prijzen noteren en mailen met potentiële verkopers met de vraag of ze bereid waren deze 51 boeken naar Nederland op te sturen en zo ja voor welk bedrag, was het op 9 maart eindelijk zover: ik won een complete set uit 1959 voor $355. Verkoper John W* uit Des Moines, de hoofdstad van Iowa, durfde het met me aan. Er kwam $243,75 aan verzendkosten bij en uiteindelijk pikte de fiscus ook nog €42,86 aan invoerbelasting van me af. Alles opgeteld en omgerekend kost de serie mij uiteindelijk € 8,64 per boek - en dat is niet veel geld!
Eenentwintig maart stonden twee verhuisdozen met boeken in de gang. De week daarna kocht ik een fraaie mahoniehouten boekenmolen na uitgerekend te hebben dat de hele serie er precies in zou passen. En daar staat ie dan!

De boeken op het bovenblad horen niet tot de serie. De boekenmolen is, naast een grotere broer die vier (of zes?) etages heeft, te koop bij filialen van Rofra. Boekenliefhebbers met ruimtegebrek kunnen op deze manier weer een aardige hoeveelheid boeken toevoegen aan hun huis zonder kasten dubbel te behoeven plaatsen.

Tussenstand aangeschafte boeken 2008 tot heden: 255. Nu aan het lezen: Als ik lach heb ik vrienden, van Henk Ferkranus; Helter Skelter van Vincent Bugliosi; Poor Richard's Almanacs van Benjamin Franklin; De Wandelaar van Adriaan van Dis; I love you, Ronnie, van Nancy Reagan. Over Ronald Reagan de volgende keer meer.

Dode Schrijvers

Er gaan teveel schrijvers dood de laatste tijd. Vorig jaar eerst Reve, toen Wolkers. We herinneren ons allemaal nog het tragische overlijden van Harry Mulisch in 2005 toen hij onder tramlijn 6 liep, op weg naar Café Americainom daar in het café een pijpje te roken, een koffie te bestellen en zich te laten omroepen ("Telefóón voor de heer Múlisch!", afijn dat is een oud gejat grapje). Nog immer zijn er fans die ingewikkelde complottheorieën presenteren die ons er van proberen te overtuigen dat Mulisch nog steeds leeft! Hij zou op het Boekenbal 2008 gezien zijn, zijn opwachting hebben gemaakt bij De Wereld Draait Door, enzovoorts, enzovoorts. Iedereen kon zien dat het een dubbelganger was. Maar enfin, daar is al genoeg over geschreven.

In de laatste uitgave van Rails, u weet wel, die glossy die u in de 2e klas van de trein op de grond en in de 1e klas in het bagagerek aantreft) stond in maart een brutaal artikel van Herman Brusselmans waarin hij verslag doet van een thee-bezoekje aan W.F. Hermans in Parijs. Iedereen weet dat Hermans op 27 april 1995 is overleden, maar dat heeft Brusselmans er niet van weerhouden maar liefst vier pagina's te wijden aan een verzonnen bezoek aan de Grote Schrijver. Wie eens hartelijk wil lachen (zoals met alle boeken van de overigens door mij bewonderde Brusselmans) moet dit artikel zeker lezen. (Gemist? Ik stuur je wel een kopietje toe.)
Ik dwaal af, bijna.

In hetzelfde nummer van Rails -- het onderwerp is nog steeds Dode Schrijvers -- stond een werkelijk prachtig interview met de schrijver van het boekenweekgeschenk, Bernlef over ouder worden. Bernlef lééft, maar helaas heeft hij een fotograaf getroffen -- Marco Bakker is zijn naam (what's in a name) -- die hem op een afschuwelijke manier heeft geportretteerd. Het zal wel hip zijn of stylish of künstlerisch, maar ik vind het afschuwelijk. Verdorie: de enige schrijver die écht nog leeft, Bernlef, en die ook nog een prachtig boekenweekgeschenk heeft geschreven (naast natuurlijk andere prachtige boeken) wordt afgebeeld alsof hij al dood is!

In maart gingen maar liefst 3 schrijvers dood: Hugo Claus was de bekendste, maar ook dichter Ed Leeflang en schrijver/schrijfster Dirkje Kuik verruilden het tijdelijke aardse bestaan voor het eeuwige hemelse. Dirkje Kuik was een gewaardeerde klant van mij in mijn reprobedrijf, haar verscheiden spijt mij zeer, met respect. (De één zijn dood is in dit geval bepaald niet mijn brood.)

Internationaal waren er ook een paar schrijvers die dood gingen. Op 11 april vorig jaar Kurt Vonnegut. (Goh, ik wist niet dat het al zo lang geleden was). Ik was al een tijdje van plan om één van zijn boeken, bij voorkeur Slapstick in een gesigneerde editie aan te schaffen maar het kwam eer niet van. Vandaag is dat wel gelukt: het boek ligt hier voor me. Hi ho.

Afgelopen weekend overleed Charlton Heston, geen schrijver maar een acteur. In het VPRO programma OVT van afgelopen zondag werd deze naam voortdurend uitgesproken als 'Charleston Heston', alsof hij de uitvinder van die dans is!
Ach, bij de VPRO werken ook maar gewoon mensen, maar ze hadden beter moeten weten.

Het boek van Heston is binnen 24 uur na zijn overlijden voor een fraai bedrag verkocht op eBay.... Ik was er wel bij maar hield mij afzijdig. En heb er geen spijt van.

Dood is dood. Toch?

Ongelezen boeken

Help Indre, een 4-dejaars student Grafisch Ontwerpen aan de ArtEZ Arnhem met haar onderzoek over ongelezen boeken door haar korte vragenlijst in te vullen!

Levensbericht

Tsja, zou Martin Bril zeggen wanneer er weer eens een lange stilte is gevallen.

Maar ik leef nog. En schrijf ook niet van die korte zinnen. Doorgaans. Tenminste.
Tis gewoon te druk hier met werk. En daarnaast met nadenken over hoe het nu wérkelijk zit met de islamisering van Nederland. Ik verzamel feiten want ik geloof in feiten, niet in meningen.

Geen blog zonder illustratie, vandaag kies ik voor Goethe. Omdat ik behoefte heb aan een wijze man, eentje die über alles aus stijgt.


Zo iemand als Goethe zouden we hier in de regering moeten hebben, maar helaas, het zijn Balkenende en andere kortzichtige bange christenen en machtsgeile PvdA-ers die hier pappen en nathouden. Ik had in de achttiende/negentiende eeuw moeten leven.

Hè bah, is me toch weer een mening ontglipt. Moet je mee uitkijken tegenwoordig.