Gevulde planken

Het gaat voorspoediger dan gedacht. In anderhalve week heb ik al meer dan 200 dozen met boeken uitgepakt en in kasten gezet. Er resteren nu nog slechts zo'n dertig dozen met boeken en 12 met tijdschriften (exclusief 20 dozen met archief). Een deel van de biep waar mijn bureau met computer staat heb ik vanavond hieronder gekiekt. In deze kamer staan vooral naslagwerken. Ik wist niet dat het zo leuk was om boekenkasten opnieuw in te richten, eigenlijk kan ik er geen genoeg van krijgen en er zullen zeker nog maanden voorbij gaan waarin ik telkens weer boeken verplaats, voor een nog completer overzicht, een nog logischer volgorde...


Intussen is gebleken dat ik nu al een tekort heb aan boekenkasten (ha ha ha). Het plan was om een paar boekenkasten in de woonkamer te zetten, maar omdat dat zo'n mooie ruimte op zich is, hebben P. en ik daar wel wat bezwaren tegen. Nu denk ik in het geheim na over het plaatsen van 4 nieuwe lage boekenkasten in het midden van kamer twee, rug aan rug geplaatst als een soort eiland, goed voor 400 boeken. Daar bovenop zou ik dan een blad kunnen maken waarop ik grote boeken, atlassen en geografische kaarten zou kunnen gebruiken. Sweet dreams....

Lege planken?

Tsja, langzaam word ik weer boekenmens. Deze foto van afgelopen weekend is de voorloper van het genot dat daarna kwam. Morgen meer!

Een boekengek verhuist -- eerste dag

Vandaag de grote dag, deel 1. Om half acht stond de verhuiswagen voor de deur en drie flinke kerels togen aan het werk om zo'n 27 boekenkasten en alles wat er verder in huis was in te pakken. Zo'n 220 dozen en 3 uren later was alles ingepakt; echt ongelooflijk! Ik had verwacht dat ze er de hele dag mee bezig zouden zijn.
Om 11 uur begon het laden en dat duurde tot kwart over vijf. Door het opengeschroefde raam op de 2e verdieping gingen niet alleen alle boekendozen maar ook 14 Billy boekenkasten.


In het huis resteren alleen nog de spullen die ik wil verkopen (overtollige huisraad), mijn bureau en computer en nog een paar dingen. Vrijdag gaat dat laatste in de verhuiswagen die dan werkelijk tot de laatste centimeter gevuld zal zijn en dan gaat het richting Zwolle.

Afgelopen weekend hebben P. en ik hard doorgewerkt in Zwolle. In IKEA Amersfoort, een fantastische nieuwe grote vestiging die anderhalve maand geleden geopend werd, hebben we 9 nieuwe Billy's gekocht, die o.a. de oude kasten vervangen. Ze worden dinsdag bezorgd.


En hieronder zie je P. die de laatste hand legt aan een deel van de nieuwe bibliotheek. Elk vlekje wordt weggepoetst nadat we de muren geschilderd hadden. Is het geen plaatje?


Intussen heb ik me wel af en toe schuldig gevoeld. Een doorsnee eengezinswoning gaat met 125 verhuisdozen d'r uit. Ik met 275 (voor de rekenaars: 55 dozen had ik zelf al ingepakt). Alle drie verhuismannen vroegen los van elkaar: "En heb je al die boeken gelezen?" Ik had kunnen antwoorden "Heeft jouw vrouw alle kopjes, schoteltjes en borden van het Wegdewood servies gebruikt?" maar dat deed ik niet. Ik heb ze maar deelgenoot gemaakt van mijn Büch-gekte en verder de andere kant op gekeken.
Ik heb alleen één foutje gemaakt: er is nu werkelijk niet één boek meer in huis, ecnt helemaal niet één klein boekje! Het enige dat me de komende avond en de twee nachten tot de verhuizing moet bezighouden zijn twee oude nummers van Quest die in de WC liggen en de nieuwste National Geographic die in de brievenbus lag.... Foutje!

Nog steeds: verhuizen

Gisteren pakte ik één klein kastje in, als proef zo gezegd: een Billy van 40 cm breed en 7 planken hoog. Met boeken uit de biep van Büch. Er waren drie verhuisdozen voor nodig. Op basis van alle opgetelde planklengtes kom ik nu op circa 170 dozen voor boeken alleen. Wat een ramp! Ik ga het niet zelf allemaal inpakken, alleen de meest kwetsbare boeken, de Büch-verzameling en de kostbare boeken. Daar heb ik nog een paar avonden voor. Zucht...

In het nieuwe huis is alles behoorlijk vergevorderd. P. is vrijdag al verhuisd. We hebben er de eerste avonden gegeten en geslapen. De nieuwe bibliotheek is voor de helft af, dat wil zeggen: de vloer is gelegd en de muren van één van de twee kamers zijn geschilderd. Ik verlang enorm naar de datum van 7 oktober: dan ben ik verhuisd en mag ik die boeken-dozen uitpakken. Het lijkt me heerlijk om na vier maanden gedoe even uit te kunnen rusten, net als afgelopen zaterdag na het schilderwerk -- een moment dat P. vastlegde zonder dat ik het wist...

Over literaire reuzen en maagden

Woensdag is Harry G.M. Prick (vergeet vooral die 'G.M.' niet) één dag na zijn eenentachtigste verjaardag overleden. Het bericht over zijn overlijden bereikte mij gisteren en het bedroeft me. Voor niet-ingewijden: Harry G.M. Prick is de biograaf van Lodewijk van Deyssel en hij is ook de persoon die Boudewijn Büch aan zijn dichters- en schrijvers-carrière heeft geholpen. Zonder Prick was er geen Büch.
De wikipedia heeft een korte treffende beschrijving, die ik gemakshalve citeer:

Harry G.M. Prick was van 1969 tot 1988 conservator van het Letterkundig Museum Den Haag. Al op 18-jarige leeftijd werd hij door Lodewijk van Deyssel zelf aangewezen als diens toekomstige biograaf. Toen Van Deyssel in 1952 overleed, liet hij zijn volledig archief na aan Prick, die vanaf dat moment in een veelheid van tijdschriften en boeken een indrukwekkende hoeveelheid, doorgaans zeer gedetailleerde en van uitgebreide voetnoten voorziene artikelen over Van Deyssel - en over andere Tachtigers - publiceerde. Pas in 1997 verscheen het eerste deel van de biografie, in 2003 gevolgd door het tweede en laatste deel.

Harry was Maagd van sterrebeeld. Geboren als Maagd op 13 september, gestorven als Maagd op 14 september. Ik ben zelf van 15 september, ook Maagd dus (een datum die ik deel met Agathie Christie). Maagden zijn ongelooflijk precies en uitzoekerig en dat is wat Harry was: zijn biografie van Van Deyssel (geboren op de rand van Maagd) is zo uitgebreid dat je er duizelig van wordt en het lezen uit angst maar overslaat. Prick was ook verzot op uitgebreide indexen in zijn boeken, net als BB. Hoe heerlijk!

In 1979 verscheen het Bzzlletin-nummer over Lodewijk van Deyssel. Ik genoot van de hierin opgenomen essays. Terwijl Van Deyssel me literair nauwelijks iets deed, was ik wél uitermate gefascineerd door de zeer bijzondere persoon Van Deyssel.
De eye-opener kwam in 1983, toen Harry G.M. Prick het boek Uit de schrijfcassette van Lodewijk van Deyssel publiceerde (318 pgs.). Dit bevatte allerlei aantekeningen die Van Deyssel maakte, zoals:

4 oktober 1889:
Heden 24e dag van mijn niet-rooken, 1e serie
Heden 2e dag van mijn niet alcohol-drinken, 2e serie
Heden 8e dag van mijn niet-uitgaan, 3e serie

Het boek bevatte tevens een bijdrage van Boudewijn Büch en naar aanleiding daarvan begon ik een korte correspondentie van Büch.
Van Deyssel was obsessief bezig met het vastleggen en ordenen van zijn leven: het aantal minuten dat hij bezig mocht zijn met wassen en aankleden, ontbijten, over de inrichting van zijn werktafel, hoeveel papier er moest liggen, en welk soort pennen en potloden, en zo voort. Als fervent dagboekschrijver was ik in die jaren zeer beinvloed door Van Deyssel en ik heb ook heel wat lijstjes gemaakt om mijn chaotische bestaan te lijf te gaan. (Niet dat het hielp.)

Op zondag 2 november 2003, precies 20 jaar en 1 dag nadat ik het bovengenoemde boek voor 24 gulden en 25 cent had aangeschaft, organiseerde Salon Saffier in Utrecht in een veel te kleine en bedompte werfkelder aan de Nieuwegracht een literaire middag met als gasten de biografen Frédéric Bastet [77] (over Louis Couperus) en Harry G.M. Prick [78] (op de flyer dood-zondelijk aangeduid als Harry M.G.!). Het regende dat het goot maar ik fietste er blijmoedig naar toe. De gesprekken tussen de heren waren langdradig, bijna 19e eeuws, de stoelen zaten vreselijk (zelfs met mijn smalle kont moest ik voortdurend verzitten om evenwicht te vinden) maar er waren juweeltjes van uitspraken. En bovendien: wanneer heb je nou de kans in contact te komen met schrijvers die de eerste helft van de twintigste eeuw de grootste literatoren hebben meegemaakt? Ik zat mijn tijd dus ongeduldig uit.

In de zeer-verlangde pauze schoot ik de heer Prick aan om even met hem te praten over Büch en Van Deyssel. Ik had mijn exemplaar van Uit de schrijfcassette van... meegenomen en de buitengewoon vriendelijke, zachtaardige en welbespraakte biograaf zette er zwierig een opdracht in.

Met liefde en waardering sprak hij kort over BB en uitte sympathie voor mijn begeestering van BB...
Als een kind zo blij trapte ik me op het einde van de middag door de regen naar huis. Ik had Harry gesproken, na 20 jaar!
Prick is een geweldige vent, ik wens hem een schitterend praalgraf en nog veel publicaties toe. En een biograaf!

bovenste foto: Harry G.M in zijn imposante bibliotheek; foto uit het album op de website van Buchmania

Verbouwen voor boekenkasten

Gisteren is de verbouwing van het nieuwe huis gestart. Een heel grote klus is het niet, want het huis was al bijna ideaal te noemen. Maar toch: er gaan een paar weken mee heen. Schilderwerk, vloeren leggen, dat soort dingen.
Alleen die kamertjes op de tweede verdieping hè, daar wou ik toch graag 1 kamer van maken, anders kan ik er geen boekenkasten kwijt. Dus wordt het hakken en breken.

Op de foto's zie je achtereenvolgens aan het plafond de plek waar de vorige muren liepen, vervolgens de nieuwe kamer zonder tussenmuur en ten slotte de puinhoop in de vloer in verband met het omleggen van de electrische leidingen.

Het zijn hectische weken, vooral omdat zowel P. als ik allebei gewoon moeten werken en er voor het huis en de begeleiding van de verbouwing nauwelijks tijd over blijft.





Maar het wordt mooi, dat weet ik nu al. Ik hou je op de hoogte!

Boeken met getallen

Onzinnig lijstjes kunnen zo leuk zijn! Vooral als het regent. Met de database erbij waarin mijn boeken staan, was het een simpel werkje om de volgende lijst samen te stellen:

• Het eerste onderzoek van Maigret (Simenon)
• Twee negerpopjes (het boekenweekgeschenk uit 1949 van Clare Lennart)
• Drie toespraken (Gerard Reve)
• Vier pleidooien (ook van Gerard Reve, net als De vierde man)
• Vijf vadem diep (Simon Vestdijk; vijf is populair, ik heb ook De vijfde berg van Paulo Coelho, De vijfde deur Eugene van Herpen, samensteller, en De vijfde vrouw van Henning Mankell-- gek woord eigenlijk: vijf)
• Zes dagen (door Pietro Aretino, pas verschenen)
• De zeven dagen der schepping (van Vladimir Maksimov; ook mooi is de titel Zeven brieven van een lokalo van de Utrechter Tommie Hendriks)
• 8 en 9: hoe ik ook zoek: niets te vinden in mijn biep!
  Maar met een beetje vals spelen: Eight great American rail journeys, a travel guide (door Karen Ivory) Echter: negen, nine, neun, neuf, nove - niets te vinden!
  
• Tien verhalen (Anthonie Donker, 1953) of deze: Tien vrolijke verhalen (Gerard Reve)
• Elf minuten (Paula Coelho, een zeer fraaie roman, zeker het beste uit deze rij)

Ook een aardig lijstje, maar nu met arabisch geschreven getallen, is het volgende:

• 10 jaar Circus Rens 1978-1997, jubileumboek (van een voormalig kroegeigenaar)
• 100 Wereldwonderen (Manfred Leider)
  
• 1000 Nudes (Uwe Scheid Collection)
• 10.000 Leagues over the sea (William Albert Robinson)
• 20.000 Mijlen onder de zee (Jules Verne)
• the 200 Millionnaire (Weston Martyr: Baas boven baas!)

Natuurlijk zijn er zat boeken die beginnen met acht of negen, maar om daar nu speciaal voor naar de boekhandel te gaan....
Leestip: De macht van het getal, Dudley Sackett (Wereld der Wetenschap, 1966)

AFTH

Ik hoor een interview op de radio met de 'schrijver' A.F.T.H. van der Heijden. Heeft iemand ooit met plezier een boek van hem gelezen? Daar ben ik heel benieuwd naar.

Omgevallen boekenkast

Menige vrouw zou zich nimmer aan overspel hebben gewaagd als de rijkelijke mogelijkheden daarvan haar niet waren geopenbaard door een boek.

"Jarenlang heb ik de gewoonte gehad aantekeningen te maken op losse papiertjes, die ik dan in het boek schreef dat ik toevallig aan het lezen was. Toen het nu op een nacht gebeurde dat ik door ontroering overmand met een onbeheerste beweging een van mijn topzwaar geworden boekenkasten omverstootte, zodat de inhoud zich verspreidde tot in alle hoeken van de kamer, kwamen daarbij uit diverse boeken enkele van die voor het meerendeel allang vergeten schrifturen te voorschijn."

Zo begint Hans van Straten zijn boek De omgevallen boekenkast (Privé domein 133, verschenen in 1988). Na het zorgvuldig leegschudden van al die boeken kwamen ten slotte 600 papiertjes aan het licht, die in dit boek zijn afgedrukt.
Vandaag kreeg ik De omgevallen boekenkast dat 370 pagina's telt met spreuken (zoals boven) en heel veel andere (en andersoortige) korte stukjes toegestuurd. Werkelijk een fundgrabe voor elke boekengek!
Al lijkt mij een omgevallen boekenkast --met de verhuizing in zicht-- eerder een rampscenario dan een inspiratiebron. Maar ik stop dan ook niet zo veel papiertjes (behalve bladwijzers dan) in mijn boeken. Ik ben benieuwd of er boekengekken zijn die dit wél doen en waarover ze dan gaan.

Om het jubileum van de jarige Volkskrant (25.000-ste nummer vandaag) kracht bij te zetten citeer ik nog de volgende fraaie zin (waar ik mij wel in kan vinden):

Communiceren is voor een journalist een levensbehoefte. Geen ambacht kent zoveel kletsmeiers, roddelkousen en kroegpraters.

Een heftige leeservaring

Gisteren heb ik een boek gelezen dat me nog lang bij zal blijven. Het is het dagboek over 1976 van Mensje van Keulen dat onder de titel Alle dagen laat onlangs verschenen is. Ik moet er meteen bijzeggen dat ik om een of andere reden nog nooit iets van haar gelezen had, terwijl ze toch al 34 jaar boeken schrijft...
Alle dagen laat werd door NRC Handelsblad de hemel in geprezen en dat was voor mij aanleiding het boek te kopen (het is overigens fraai gebonden en voorzien van mooie foto's). Een vrouw van bijna 30 beschrijft haar ruzie-huwelijk met een vent die vreemgaat, waarop zij uiteindelijk ("Ik denk de hele dag aan neuken") ook maar vreemdgaat, met de klusjesman. De titel van het boek is niet toevallig: in de Amsterdamse kringen van schrijvers en uitgevers waarin Mensje verkeert, wordt het bijna elke nacht bijna ochtend voor ze, vaak dronken, het bed instapt. Bij het lezen van de enorme hoeveelheden drank die in het boek genuttigd wordt, krijg je bijna plaatsvervangende hoofdpijn! De emoties in haar leven krijgen volop de ruimte in dit dagboek, eerlijk beschrijft ze haar onzekerheden en twijfels en vertelt ze wat ze meemaakt met haar echtgenoot, vrienden en schrijvers als Gerrit Komrij en Hans Warren.

(foto uit het boek)

Het leven van één man loopt als een rode draad door het dagboek. Robert Loesberg, een jonge schrijver met akelig moeilijke karaktertrekken, verliest op 4 mei 1976 de vrouw waarmee hij over een week zou trouwen bij het treinongeluk in Schiedam. Hier kreeg ik het zelf bijna te kwaad. Ik herinner me die dag als van gisteren. Ik zat op school in Vlaardingen toen het nieuws kwam... Drie treinen op elkaar gereden, in de eerste wagon van de sprinter vielen 24 doden. Mijn klasseleraar kwam maar niet opdagen, die dag. De leraar Frans wel, uren te laat. Huilend vertelde hij dat de bewuste leraar, een vriend waarmee hij vaak samen reisde, onder de doden was... Datzelfde jaar en het jaar daarop zouden nog 3 klasgenoten van mij bij verschillende treinongelukken --allemaal op de lijn Vlaardingen-Hoek van Holland-- omkomen. Ik ging gebroken van de Vlaardingse school af.
Met Loesberg ging het intussen steeds slechter: in 1990 stierf hij, 46 jaar jong.
Alle dagen laat is een buitengewoon authentiek boek; je leest het in één adem uit.

Wat ben ik blij dat inmiddels de anti-depressiva zijn uitgevonden...