De macht van het volk

Ik heb op dit moment niet zoveel te melden over boeken. Niet dat de boekaankopen zijn stil gelegd (verre van dat) maar gewoon omdat ik even niet weet wat ik daarover kan schrijven. Januari, februari... het zijn maanden waar ik me doorheen worstel in afwachting van de lente.
Ik ben twee weken erg ziek geweest wat veel te lang is voor mijn doen -- mijn afweersysteem werkt normaal gesproken buitengewoon effectief en snel, alleen deze keer dus niet.

Op dit moment winden de gebeurtenissen in de Arabische wereld me buitengewoon op. Na Tunesië grijpt nu ook het volk van Egypte de macht, zo lijkt het. De impact van deze gebeurtenissen is nog nauwelijks te bevatten. De aandacht hiervoor in de media vind ik vrij beperkt, mijns inziens is dit de belangrijkste gebeurtenis in de wereld sinds het uiteenvallen van de Sovjetunie en de andere communistische landen in Oosteuropa.

En dan dit: een 45-jarige Nederlandse vrouw, Zahra Bahrami is vandaag opgehangen in de feodale islamitische dictatuur van Iran. Een prachtvrouw is vermoord door achterlijke godsdienstfanaten. Ik heb het 15 jaar geleden al helemaal gehad met de islam als staatsgodsdienst. Nu heb ik hoop dat de revolutie die begonnen is in Tunesië, en zich op dit moment in Egypte voltrekt, hierna overslaat naar Iran.

Wat mij betreft komt er eindelijk een snel einde aan al die dictatoriale, feodale, monarchistische en politionele staten in de islamitische wereld.
En wanneer de haantjes in Israël ook hún macht willen opgeven is de wereldvrede aanstaande.

Dood door ophanging:

In vroegere tijden kreeg een veroordeelde een touw om zijn nek geknoopt dat over een stevige tak werd geworpen. De veroordeelde werd vervolgens omhooggetrokken en stierf door verstikking. Later ontdekte men dat de dood sneller intrad wanneer de veroordeelde een val maakte. Bij experimenten ontdekte men dat bij een te korte val de veroordeelde langzaam stierf, terwijl bij een te lange val er een kans was dat het hoofd van de veroordeelde werd afgetrokken. Dat laatste gebeurde bij Barzan Ibrahim, het hoofd van de Mukhabarat, Saddams geheime dienst. Die werd geëxecuteerd op 15 januari 2007 met de lange val en raakte onthoofd. In de 19e eeuw werd ontdekt dat de ideale vallengte berekend kon worden door 1260 te delen door het gewicht van de veroordeelde (in ponden). Iemand van 50,8 kilogram (112 pond) zou een val van 3,43 meter (11,25 voet) moeten maken om onmiddellijk te sterven. Later werd de formule gecorrigeerd voor de leeftijd, geslacht, lichamelijke conditie en postuur. Door deze "ideale" val breekt de nek en wordt ook het ruggenmerg op een hoog niveau onderbroken (meestal tussen de 1e en de 2e Wervel, hangman's fracture), waardoor onmiddellijk een verlamming van het gehele lichaam inclusief de ademhalingsspieren optreedt, zodat de veroordeelde niet meer kan spartelen en niet meer kan ademen. Daarnaast drukt het eigen lichaamsgewicht ook de halsslagaders dicht zodat de hersenen niet meer van bloed worden voorzien. Meestal zal vooral door dat laatste binnen circa tien seconden bewusteloosheid intreden en de hartdood na circa acht minuten.

Het zal je geliefde maar zijn.

Gelezen boeken 2010

In 2010 las ik in ieder geval 90 boeken (26 meer dan in 2009), van deze boeken heb ik namelijk een aantekening gemaakt. Daarnaast zijn vele boeken meer doorgebladerd, of heb ik er stukjes uit gelezen. Nog niet alle boeken zijn uit.
De lijst bestaat voor 78% uit fictie, 17% non-fictie en 5% (auto)biografiën.

Van Bernlef las ik het meest, 9 boeken (eentje niet uitgelezen). Ik herlas 6 boeken van het Zweedse schrijverspaar Sjöwall en Wahlöö. Ik ontdekte Charles den Tex en las 5 boeken van hem, een heel goede Nederlandse crime-schrijver! Cel vond ik de beste van hem. Van de nieuwe Noorse thrillerauteur Jo Nesbø las ik 4 titels: De sneeuwman vond ik veruit de beste daarvan.
Van Herman Brusselmans las ik ook 4 boeken. Mijn haar is lang vond ik aangenaam geouwehoer, maar toen had ik het wel voor even gehad met hem.

Van drie boeken moest ik huilen:

• Hersenschimmen van Bernlef (een dementerende man sterft)
• De grote zaal van Jacoba van Velde (een oude vrouw sterft)
• Daan van Tessa de Loo (een hond gaat dood)

  Andere boeken waar ik zeer van genoot waren:

• Ik weet alles van A.J. Jacobs (een Amerikaan, de naam doet anders vermoeden) vond ik zowel interessant als buitengewoon hilarisch, ik heb af en toe zitten snikken van het lachen. Jacobs gaat hierin de uitdaging aan de hele Encyclopedia Britannica (meer dan 30.0000 bladzijden) van A tot Z te lezen en voltooit dat ook. De impact die dat op hem en zijn omgeving (vrouw, collega's) heeft is groot en leidt tot smakelijke ruzies en pesterijtjes, afijn: lees zelf, het ligt in de ramsj.
• Villa Serena van Marion Pauw verraste me: een origineel en spannend boek.
• Bernlef's Buiten is het maandag is een boek dat ik graag eens zal herlezen.
• De vernedering van Philip Roth: in twee uur tijd gelezen, vier sterren!

Dan tot slot de voor mij allesbeste boeken van 2010:

• Het Literaire Aardappelschiltaart Genootschap Van Guernsey van Mary Ann Shaffer en Annie Barrows (op locatie gelezen!) is een heerlijk feel good boek
• Franca Treur met haar debuut Een dorsvloer vol confetti: echt een schitterend lief boek van een jonge schrijfster
• Maarten 't Hart: De vlieger, een verrukkelijk humoristisch boek!
• Via Capello 23 van Christiaan Weijts, zo'n boek zou ik zelf willen schrijven. 

Natuurlijk waren er ook (heel) slechte boeken bij. Misschien vermeld ik ze nog eens in een voetnoot, maar ik heb me voorgenomen in 2011 het leven van een zonniger kant te gaan bekijken.

De complete lijst van de 90 boeken (met als extra scans van de omslagen) is in een pdf gezet en is hier te downloaden.

Een mooi 2011!

 
Alle lezers een mooi 2011 gewenst met veel boekenplezier!

Ik heb het afgelopen jaar van heel veel leuke, goede boeken kunnen genieten, waaronder 318 nieuwe boeken (het gebruikelijke jaaroverzicht volgt binnenkort).
Wat mezelf betreft is er één boek dat ik komend jaar zo weinig mogelijk zou willen zien, namelijk het grootboek van mijn bedrijf. Hoe minder ik dááraan hoef te denken hoe beter het met me gaat. ;-)

Vannacht heb ik een verbazingwekkend verslag over de bouw van de Hoover Dam gelezen, een megalomaan project dat tussen 1931 en 1936 is uitgevoerd. Wanneer Discovery Channel toen had bestaan zou de reportage hierover een absolute TV-hit geworden zijn: the greaters building projects ever, of zoiets. Ik kan het je aanraden om op de voorgaande link te linken en je interesse te prikkelen.

Voor nu -- het begin van mijn oudejaarsavond -- rest mij het bereiden van een lekkere maaltijd, een beetje TV kijken Top 2000 luisteren en dan naar bed. De tijden dat ik op 1 januari een kater had en de halve dag lam in bed lag zijn gelukkig geschiedenis.

Winter

Ik haat winters, vanuit de grond van mijn wezen. De tweede op rij en naar het zich laat aanzien wordt deze winter nog erger dan die van 2009/2010.

Ja, ik heb weleens genoten van de mooie uitzichten vanuit de trein: de boomtakken die voorzien waren van een laagje sneeuw en van de spinnenwebben in mijn tuin waarvan de draden wel 3 millimeter dik waren.
Maar ik heb ook vele uren onder ijskoude omstandigheden op perrons staan wachten op treinen die niet vertrokken. Station Amersfoort is wat mij betreft wel het ergste van alles: geen beschutting, geen warme kiosk en op de traverse boven de sporen giert de wind en glijd je uit over de gladde tegels. Een totale architecturale mismatch.
Ik wil geen NS-klager zijn, maar het is een feit dat ze er nog steeds niks van bakken als het winter wordt.

Hoewel ik kou haat fascineert het me ook. Ik heb heel veel boeken gelezen over expedities en reizen naar zowel de Noord- als de Zuidpool en andere koude streken.
Vanochtend las ik het nieuwste boek van Gerrit Jan Zwier uit: Nooit hier, altijd daar.
Een fijn boek. Hij beschrijft hierin zijn reis door Alaska, de Aleoeten, Newfoundland, Québec en Labrador. Barre  en bizarre verhalen.
Wat ik zo prettig vind aan Gerrit Jan Zwier is dat zijn verhalen over koude streken een gedegen basis hebben door zijn wetenschappeljike inzichten als antropoloog. Zijn droge Groningse nuchterheid en humor maken het daarna af.

Maar wat mij betreft kan deze barre winter niet snel genoeg voorbij zijn. Laat anderen dan ik maar die koude streken verkennen en er over schrijven. Ik wacht de lente lezend onder een dik dekbed af. De ideale manier om te reizen in de winter!

Het Boekenfestijn

De afgelopen dagen was het zogenaamde Boekenfestjin voor het eerst neergestreken in Zwolle, in de IJsselhallen. Nadat ik in het verleden deze reizende boek-opruimingsbeurs een paar keer in Utrecht had bezocht (toen nog mijn woonplaats) kreeg ik eindelijk de kans om dichtbij op boekenjacht te gaan. Het was voor mij tevens de eerste keer dat ik in de IJsselhallen was. (Koud, slecht verlicht, aftands, versleten, smerige plees, absoluut geen reclame voor Zwolle!)


Het Boekenfestijn is vooral leuk om ramsjboeken te kopen. Verwacht geen zeldzame zaken, wel bergen (grote) boeken met veel plaatjes (en daar hou ik toevallig van) voor een breed publiek. Je vindt er altijd wat. Bij binnenkomst pak je een handige boekentrolley (een soort mini-boodschappenwagentje) en vervolgens voeg je je tussen de andere bezoekers die langs tientallen meters lange tafels lopen.
Wat opvalt is dat op deze beurzen vrouwelijke bezoekers in de meerderheid zijn. Lezen vrouwen meer dan mannen? Ongetwijfeld. Maar waarom is de meerderheid van alle boeken dan door mannen geschreven? Denkt u daar maar eens over na.

Ondanks de kou in de hal die me na drie kwartier al naar de wc's deed spoeden (kou werkt altijd versnellend op mijn darmen) en de gebrekkige catering ben ik gisteren toch aardig geslaagd: ik verliet de hallen met 17,4 kilo aan boeken.
Bij de afrekenbalies aangekomen koos ik de kassa met het leukste meisje. Tja, dat is een beetje een afwijking van me.... doe ik in de supermarkt ook altijd...
Ik had geen idee hoeveel ik had gekocht, nou ja, 13 boeken, maar ik had niet de prijs bijgehouden. Toen het meisje 92 euro en 5 cent op de kassa aan sloeg riep ik uit: "Zó weinig??!!"
Ze keek me stomverbaasd aan en ik meende haar gedachten te kunnen raden: die is gek.

één van de boeken, voor € 5,95

Op weg naar het boekenfestijn had ik de bus genomen en was verder te voet gegaan. Maar met zeventien-en-halve kilo had ik geen zin om de reis terug (6 km) op dezelfde manier  te doen dus bestelde ik een taxi.
Bij een temperatuur van 0 graden ging ik buiten wachten zodat ik de mogelijkheid had om voor het eerst in tweeënhalf uur een sigaret op te steken. Vanwege mijn verkleumde vingers brandde ik daarbij een gat in mijn wijsvinger. Hè kut!

Maar de taxi kwam spoedig en bleek bestuurd te worden door een geheel in gothic zwart geklede vrouw van een jaar of 45-50. Ik plaatste mijn big shopper en de andere twee plastic tassen met boeken op de achterbank en ging voorin zitten. Tjee, die dame (zwart lang haar, veel oorbellen, ringen, armbanden en piercings) reed wel érg heftig! Een stoplicht op rood: remmen op het laatste moment. Weer wegrijden: meteen van de 1 naar de 4 (het was een automaat, maar je snapt wat ik bedoel).
En dus gebeurde het gevreesde: bij één van haar heftige afremmingen stortte de big shopper van de achterbank en viel tussen de achterbank en de voorstoelen in, daarbij alle boeken verliezend....
Ik vreesde voor grote schade. Ik had zóveel moeite genomen om de beste exemplaren uit te kiezen, die met de minste kreukjes/deukjes/vouwtjes. Om dan hier bijna thuis nog even alles in elkaar te laten storten leek me een bitter lot.
Gelukkig kwam het allemaal goed. Bij mijn huis aangekomen raapte ze alle boeken die tussen de stoelen waren gevallen netjes op en stopte ze in mijn tassen. Naderhand bleek er geen zichtbare schade aan de boeken.

De rest van de zaterdag en de zondag heb ik me uitstekend vermaakt met de aanwinsten. Ik had eindelijk weer iets boekachtigs gedaan. Na de trieste gebeurtenissen van de afgelopen weken geeft dat een heerlijk gevoel!

Een leven lang een vader

Op 29 september 1920 werd in Loosduinen een jongen geboren die de eerste was in een gezin van uiteindelijk 14 kinderen. Zijn naam was Willem, afgekort tot Wim.

Wim, "de knapste jongen van het dorp" trouwde in 1947 met Reina (toevallig algemeen beschouwd als het knapste meisje van het dorp) en samen kregen ze acht kinderen.
"Hij hoefde me maar aan te kijken, of ik was al zwanger", zou Reina ooit gezegd hebben.
In 1999 overleed Reina. Kort daarna trouwde hij opnieuw, want: "alleen zijn vind ik maar niks". Bovendien was hij gewoon weer verliefd geworden.

Dinsdag 16 november 2010 om 12:53 uur blies hij zijn laatste adem uit. Ik was erbij. Deze negentigjarige krachtige, lieve man was mijn vader.

Afgelopen ochtend hebben we hem naar zijn graf gedragen. Het was een prachtige dag.

(foto: mijn vader rond 1939-1940)

Martin over Mulisch

Je word nu helemaal gek natuurlijk van alle berichten naar aanleiding van de dood van Harry Mulisch. Ik wil er niet veel aan toevoegen, slechts dit.

Op de vraag van Adriaan van Dis in een TV-interview uit 1989 "creëert u niet een mythe van het schrijversschap?" antwoordt HM volmondig Ja.
Dan -even later- de vraag van Van Dis: "U verheft zich daardoor wel een beetje?"
Mulisch: "De anderen kunnen toch méé komen!?"

Dát is voor mij de kern. Mulisch pareert de kritiek op zijn sterrenstatus door de criticasters en de gewone man op te roepen zelf ook maar eens uit hun luie nest te komen en iets néér te zetten.
Ik herken me helemaal in die eigenschap van HM. Klaag niet over mensen die briljant zijn, de top bereiken en daardoor veel verdienen maar doe het zelf, eikel! (Nergens persoonlijk bedoeld.)



Iedereen die zijn kop in dit kouwe kikkerland boven het maaiveld uitsteekt verliest die. Mulisch leefde als een vorst omdat hij een vorst wás. Wat kan het leven simpel zijn.


Toppie gedaan Harry, en veel lol in de hemel gewenst.

Alderney (slot)

Hoe zit dat toch met die fascinatie voor kleine eilandjes? Voor onbewoonde eilandjes kan ik die vraag eigenlijk vrij gemakkelijk beantwoorden. Het heeft, voor mij tenminste, te maken met het ontoegankelijke dat juist daardoor zo aantrekkelijk wordt. Het ontoegankelijke (of verbodene) zoals toen je een kind was en fantaseerde over die bunker in de duinen of die geheimzinnige schuur in een weiland waar je niet mocht komen omdat anders de boer met een riek in z'n knuisten achter je aan kon komen.

De aantrekkingskracht die van bewoonde eilanden uitgaat wordt voor mij bepaald door de grootte ervan (niet te groot) en het aantal bewoners (niet te veel). Een eiland met 23 miljoen inwoners zoals Taiwan: bwâh. Veel interessanter zijn Schiermonnikoog (940 inwoners), net als La Graciosa (Canarische eilanden, 650 inwoners) en natuurlijk Alderney (ca. 2500 inwoners). Eilanden met heel weinig bewoners zijn weliswaar ook erg interessant, maar als bezoeker minder leuk. Je kunt onmogelijk je eigen gang gaan tussen de 28 bewoners van Lundy Island (Engeland) of de 50 van Palmerston Island.

Wanneer een eiland genoeg mensen telt om een economie te kunnen vormen en een bestuur nodig heeft dan wil ik er veel van weten. Vraag over Alderney: kent iedereen daar iedereen? Nee, maar wel bijna. Is er criminaliteit? Ja, er is pas gereedschap gestolen uit een schuur. Bovendien is er één politieman op het eiland, maar op het moment dat ik op het eiland ben lees ik dat hij zojuist geschorst is. Officieel weet niemand waarom, maar je kunt je voorstellen dat omtrent de reden volop gespeculeerd en geroddeld wordt. Officieel is alleen gezegd dat het vanwege een niet-criminele daad is.

Alderney is groot genoeg voor een krant, twee zelfs! The Alderney Press en The Journal. Beide verschijnen tweewekelijks. Ik koop van beide het laatste nummer (men is buitengewoon verbaasd dat een buitenlander een lokale publicatie wil hebben!) en kom te weten dat er meer dan 50 clubs bestaan, van Line Dancing tot Dierenwelzijn, van een fotografieclub tot een kleiduivenschietclub (geïnteresseerden kunnen bellen met tel. 824031), werkelijk aan alles is gedacht om de verveling te verdrijven.
Dat Alderney zo z'n eigen problemen heeft blijkt uit de Alcoholics Anonymous, ook hier actief (hoewel, anoniem?) en de Al-Anon Family and Friends Club (inderdaad helemáál niet anoniem hier!).

Dan is er nog de trein. Een eiland van nog geen tien vierkante kilometer met een spoorweg? Ja, in 1840 kreeg Alderney een heuse spoorlijn zoals ik las in Railways of the Channel Islands [link]. Tegenwoordig is er nog maar een deel van over dat vooral door toeristen gebruikt wordt. Uiteraard maakte ik een retour-ritje met deze wagons die vroeger in de New Yorkse ondergrondse dienst deden en die nu getrokken/geduwd worden door een diessellocje uit 1949.

Toen ik, aangekomen op het eindpunt bij Mannez Quarry, foto's had gemaakt van de schitterende vuurtoren die daar staat, was ik een beetje te laat voor de trein terug naar hoofdstad St. Anne. De vrouw van een jaar of veertig die hier bij-hobbyde als kaartjescontroleur was in een streng zwart uniform gestoken en stond al met één been op het perron en met één been op de treeplank, met een fluitje in haar mond, klaar om het vertreksignaal te geven. Amechtig hijgend, terwijl ik mijn pas nog eens versnelde, wuifde ik naar haar en riep "wait, wait!"
Ze wachtte inderdaad, maar ik had nog geen stap op het balkon gezet -- de deuren sloten reeds -- of ze ging breed voor mij staan en versperde mij daarmee de toegang tot de coupé. Met een strenge blik keek ze mij aan en zei "Actually, you should be punished for being too late. But for this time I let you go!" 

Een beetje schuldbewust knikte ik en zocht een plekje op een van de versleten bankjes. Terwijl het treintje door het lage landschap schommelde begonnen haar woorden langzaam tot mij door te dringen: ik zou gestraft moeten worden? Echt? Hoe dan? In gedachten zag ik haar lichaam voor me: die lange benen, stevige billen en borsten, dat uniform, die strenge blik, dat hele kleine lachende trekje om haar mondhoeken toen ze haar strenge woorden uitsprak.... Moest ik dit als een heimelijke uitnodiging uitleggen?

Om een uur of vier die middag vloog ik terug naar Guernsey. Naast de twee piloten waren er maar twee andere passagiers, in tegenstelling tot de heenvlucht toen er 13 waren.  Het tijdelijke inwonertal van Alderney was dus gegroeid.
Wat later, intussen tot mijn volle tevredenheid gesetteld in een reusachtige hotelkamer, kreeg ik spijt dat ik niet adequaat op haar strafaanzegging had gereageerd. Misschien moet ik nog eens terug om dezelfde rit opnieuw te maken of te missen...

Een boek dat bijna niemand kan lezen

Ko e Evagelia a Mataoi.
Ko e tohi he matohiaga a Iesu Keriso, ko e tama a Tavita, ko e tama a Aperahamo.

Zo begint het boek dat ik begin september kocht op eBay en deze week ontving. Dit boek, waarvan de volledige titel luidt : Ko e Maveheaga Fou, he iki ha tautolu, ko Iesu Keriso; katoa mo e Tohi he Tau Salamo; kua liliu ke he vahagau Niue is niets meer of minder dan het Nieuwe Testament in de Niueaanse taal. De bovenstaande zin is de aanvang van het evangelie volgens Mattheüs:

Het evangelie naar Mattheüs

Geslachtsregister van Jezus Christus, de zoon van David, de zoon van Abraham.

Niue is een klein eiland midden in de Pacific: 260 vierkante kilometer, ruim anderhalf keer zo groot als Texel, maar met slechts 1400 inwoners (tien keer zo weinig als er Texelaars zijn). Het is er kaal en heet en het fascineerde Boudewijn Büch buitengewoon. Geen wonder: er zijn bijna geen boeken over. Hij is er zelf geweest, wat in 1993 twee fraaie uitzendingen opleverde in de serie De Wereld van Boudewijn Büch.

BB verzamelde volgens eigen zeggen alles van en over Niue (net als over heel veel andere eilanden). Ik bezit 6 boeken over Niue, wat behoorlijk veel is voor de gemiddelde eilandengek, waarvan één (The Decolonisation of Niue door Terry M. Chapman, Victoria University Press, Wellington, 1976) afkomstig is uit de bibliotheek van Boudewijn. Hij kocht dit boek op 22 april 1995 in Wellington, Nieuw-Zeeland.

Terug naar mijn aanschaf, hier ligt het op mijn bureau. In het echt ziet er beter uit dan op deze kale flitslicht foto. Het leer is nog behoorlijk goed en bovendien zijn de drie snedes verguld en ligt het boek nog strak in de band.

Wanneer je probeert deze Polynesische taal te lezen struikel je over de vele a, u, o klanken -- wat typisch is voor Tongaans en andere Polynesische talen. Ook met behulp van mijn woordenboek Tohi Vagahau Niue (Niue Language Dictionary : Niuean-English, with English-Niuean finderlist), uitgegeven door de regering van Niue in 1997) kom je niet ver.

Wat is nu de thrill van deze aanschaf?
1) het is een bijzonder boek op zich, een bijbel uit 1881 in de Niueaanse taal
2) het is uitermate zeldzaam: ik heb alle belangrijke bibliotheken getest, de Library of Congres, de British Library enzovoort maar nergens komt dit boek voor.
3) en ook tweedehands bij Addall/Antiqbook enz is dit boek onbekend.

Zo heerlijk is verzamelen dus: nergens is een andere eigenaar te vinden. Maar het zou me tegelijkertijd niet verbazen dat in verschillende Niueaanse huishoudens deze bijbel ergens op zolder ligt of gewoon op de eettafel.

"Jantje, wil je voorlezen uit de Bijbel?"

"Ja hoor: Ha kua matakutaku au, neke fina atu au, ti moua foka e mutoluau kua kehe mo e mena kua loto..."
(2 Korinthië 12, vers 20).

Een nieuw bericht

Het slot van Alderney (en andere eiland-observaties) is in de maak, weest gerust.
Intussen ben ik al weken druk druk druk.

Mijn vader is gisteren 90 jaar oud geworden [ik erf zijn genen] en hij viert dit aanstaande zaterdag. Om deze mijlpaal luister bij te zetten heb ik de afgelopen weken een boek samengesteld van de foto's (met zijn eigen historische bijschriften) die hij in 1946/47 gemaakt heeft toen hij bij de Koninklijke Marine naar Indonesië voer aan boord van het vliegkampschip Hr. Ms. Karel Doorman. (dit schip)
Tja, ik ben best wel trots op hem en heb mijn belangstelling voor de zee en eilanden duidelijk niet van een vreemde!

Zaterdag presenteer ik hem dit boek en natuurlijk kwam veel van het het werk neer op de laatste paar dagen. Zelden heb ik zo veel vrije tijd opgeofferd aan een onbetaald project en het ging ook nog ten koste van mijn boekengekte. Zo zijn er deze week 8 pakketten met boeken binnen gekomen waarvan ik ene de helft heb uitgepakt (en nauwelijks gezien terzijde gelegd) terwijl de andere helft nog wacht op uitpakken. Maar ik maak dit boek uit liefde voor mijn vader want hij heeft niet zo heel lang meer, vrees ik...