Rillend door de laatste dagen van 2009

Terwijl de knallen van het eerste illegaal afgestoken vuurwerk hier niet van de lucht zijn en ik af en toe bijna uit mijn stoel geblazen wordt door wéér een ontploffing van een melkbus met carbid (dat is hier in het Oosten een traditie) zit ik noodgedwongen thuis met de Mexicaanse Griep.

Ik heb gewoonlijk nooit griep. En bovendien had ik me heilig voorgenomen de laatste dagen van het rampjaar 2009 in volle gezondheid door te brengen. Het lot heeft me dat genoegen helaas niet gegund.
Deze griep is nogal tricky: de koorts wisselt heel erg. In de morgen bijna niks, halverwege de middag een opleving en aan het eind van de middag een uitschieter waarbij ik, ondanks drie lagen kleding plús een fleece-deken over me heen, nog zit te rillen van de kou (hoge koorts dus). 's Nachts is de koorts vrijwel constant. En verder doet alles zeer: rug, schouders, benen, opgezwollen klieren..... nog afgezien van de heftige droge hoestaanvallen...

Eigenlijk is het merkwaardig dat je pas ontdekt wat voor perfecte machine je lichaam normaal gesproken is wanneer deze hele machinerie ontregeld is.
Tegelijk is het ook mooi want terwijl ik zwetend deze regels zit te typen werkt mijn afweersysteem heel actief aan mijn genezing. Helemaal vanzelf, hoef ik niks voor te doen, alleen een beetje geduld te hebben.

Niets hoeven, alles mogen en je nergens over hoeven te verantwoorden: ik geloof dat ziek zijn louterend is.